«Φτάνουν πια τα δάκρυα, δύστυχε»

Ο Ηρακλής, σύμφωνα με το κείμενο, επιστρέφει από τον Κάτω Κόσμο και ανακαλύπτει ότι η οικογένειά του έχει καταδικαστεί σε θάνατο από τον Λύκο, που βασιλεύει παράνομα στη Θήβα. Θριαμβεύει σκοτώνοντας τον Λύκο, όμως μανία σταλμένη από την Ηρα τον στρέφει ενάντια στην οικογένειά του και σκοτώνει τη γυναίκα και τα παιδιά του.

«Τίποτα δεν στερήθηκα στο σπίτι του πατέρα μου. Τώρα έσβησαν όλα. Χάθηκαν» έλεγε η Μεγάρα διά στόματος Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, καθώς πενθούσε τον πατέρα της, τον βασιλιά Κρέοντα που δολοφόνησε ο είρων Λύκος. Ρόλο που ερμήνευσε ο Γιώργος Γάλλος.

Στον ιδιαίτερα ενεργό Χορό των Γερόντων, ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός πρόσθεσε νέους με καθημερινά ρούχα αλλά και μια κοπέλα. Επί σκηνής καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, τα μέλη του εισέπρατταν συχνά το χειροκρότημα του κοινού καθώς ο λόγος τους θύμιζε τις δύσκολες καταστάσεις της σημερινής Ελλάδας.

Με παρεΐστικη διάθεση, διηγούνταν τους ηράκλειους άθλους, μιμούμενοι με το σώμα έως και τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας. «Ευτυχώς που ο Ηρακλής κρατά τη γη και δεν του έπεσε να γκρεμοτσακιστούμε όλοι. Τότε ποιος θα σας έλεγε για τους άθλους του;», σχολίαζαν. Ερμήνευσαν ζωντανά τη μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού με βιολιά, πνευστά, ντέφι και ακορντεόν. Χόρεψαν, αν και δεν τους βαστούσαν τα πόδια τους. Επιασαν κουβέντα και για τα γηρατειά: «Τα νιάτα είναι όμορφα στον πλούτο και στη φτώχεια». Οι θεατές γελούσαν δυνατά με τα αποφθέγματα των γερόντων: «Γιατί να σε φοβίζει το σκυλί (ο Κέρβερος); Αφού πέθανες. Να σε φάει δεν μπορεί».

Στην ορχήστρα μπήκε ένα ξύλινο λευκό άλογο σαν άρμα. Ακολούθησε ένα άλλο άρμα – νεκρικό κρεβάτι. Πάνω του τα τρία αγόρια του Ηρακλή, ξαπλωμένα. Ορθια και με λευκό νυφικό η Μεγάρα. «Πού είναι ο ιερέας; Πού είναι ο σφαγέας; Ετοιμα για τον Αδη είναι τα θύματά του», έλεγε η σύζυγος του Ηρακλή καθώς έβλεπε το τέλος τους να πλησιάζει.

«Ηρακλή, έλα. Βοήθησέ μας. Μ’ ακούς; Ακούγονται στον Αδη οι ζωντανοί;», αναφώνησε. Η ξαφνική άφιξη του Ηρακλή (Νίκος Καραθάνου) έμοιαζε λυτρωτική για την οικογένειά του. «Τι βλέπω; Τα παιδιά φορούν στεφάνια νεκρικά;», είπε πριν τον ενημερώσουν για το κακό που τους προκάλεσε ο Λύκος. «Ο ανόσιος έπαψε να υπάρχει», θα πει ο Χορός, ενημερώνοντας για την εξόντωση του Λύκου από τον Ηρακλή. Το νεκρικό άρμα μετατράπηκε ευθύς σε πάλκο όπου στήθηκε γλέντι με ζωντανή μουσική.

Μαγική στιγμή η είσοδος της Ιριδος (Στεφανία Γουλιώτη) και της Λύσσας (Θεοδώρα Τζήμου) στη σκηνή που έφερναν τη μανία της Ηρας στον Ηρακλή. Περιμετρικά στην ορχήστρα άναψαν φωτάκια μετατρέποντας το σκηνικό σε χρυσαφί ονειρικό τοπίο. Η Ιρις μπήκε ακροπατώντας. «Μην τρομάζετε…», έλεγε με παιγνιώδες και συνάμα αθώο βλέμμα, δαγκώνοντας μια τραγανή φρυγανιά (;).

«Τα παιδιά. Χάθηκαν. Τι έκανα;», φώναξε ξάφνου ο Ηρακλής. Πίσω του, τα τρία αγόρια (πλαστικές κούκλες). Πλάι, η νεκρή σύζυγός του. Σε τρίτο ενικό περιέγραψε με λεπτομέρειες τη στιγμή που «έπεσε το πρώτο παιδί στη γη». Ο Ηρακλής έπεσε στο χώμα. Ο Θησέας (Θοδωρής Αθερίδης) τον ξανασήκωσε: «Φτάνουν πια τα δάκρυα, δύστυχε».

«Πηγαίνουμε. Με δάκρυα και θρήνους προχωράμε. Χάνουμε τους καλύτερους, χάνουμε τις ελπίδες μας και πάμε…», είπε ο Γιάννης Βογιατζής, λίγο πριν από το τελικό χειροκρότημα.

Δ.Κ.