Θεός στα γήπεδα, διάβολος στον δρόμο

Παράλληλα προκάλεσε αντιδράσεις, έκανε φίλους και «όπλισε» το στόμα των εχθρών, όπως μόνο ένας αληθινά σπουδαίος καταφέρνει.

Το 1986, μαζί με τον Βαλντάνο και τον Μπουρουτσάγκα, κατέκτησε την κούπα με την Εθνική Αργεντινής. Το 1990, μια μέτρια εθνική ομάδα έφτασε με την καθοδήγηση του Μαραντόνα στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας. Ηταν οι στιγμές του διχασμού για τη γειτονική χώρα, στη Νάπολι ήθελαν Αργεντινή και στην υπόλοιπη Ιταλία επευφημούσαν την πατρίδα τους! Η φτωχή Νάπολι και ο ταλαιπωρημένος Νότος της Ιταλίας ύψωσαν κεφάλι. Είναι σαν να παίρνει τα ηνία η εργατιά κόντρα στους πλούσιους και στους δήθεν. Μια κοινωνική επανάσταση με την υπογραφή του Ντιέγκο. Σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης πόλης, μιας εποχής!

Ταλέντο μεγάλο και εγωισταράς από κούνια, ο Μαραντόνα ήταν μάγος στα γήπεδα και έξω από το χόρτο ένας άνθρωπος με μύριες αδυναμίες. Με χαρακτήρα εύθραυστο, άνοιξε σκληρή βεντέτα με την ιταλική Καμόρα, μπήκε στον κυκεώνα των ναρκωτικών και σπίλωσε το όνομά του. Οσο για την προσωπική του ζωή, ήταν μέγας θαυμαστής και φίλος του Φιντέλ Κάστρο…

Από πού να αρχίσει κάποιος να ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του Μαραντόνα; Η Ντάλμα τον έφερε στον κόσμο στις 30 Οκτωβρίου 1960 και ευχήθηκε να γίνει «καλός άνθρωπος». Ευχή που δεν ευοδώθηκε. Γιατί ο Ντιέγκο βούτηξε στο βάζο με το μέλι της ζωής και ήταν τόσο αχόρταγος, ώστε το έσπασε! Οταν πίστεψε πως είναι θεός και όχι κοινός θνητός, όλα διαλύθηκαν. Στην Ιταλία, όπου η Νάπολι δαπάνησε περί τα 6 εκατ. δολάρια το 1984 για να τον φέρει από τη Βαρκελώνη, δεν γνώρισε τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, αλλά την Καμόρα! Ολοι εξασφάλισαν στον Μαραντόνα μια ζωή μέσα στη χλιδή, στα κλαμπ, στις γυναίκες, στις εφήμερες απολαύσεις. Ταυτόχρονα τον έκαναν ένα άβουλο ον, ένα υποχείριό τους. Το 1986, σε έφοδο σε σπίτι της Καμόρα, βρέθηκαν φωτογραφίες με τον Ντιέγκο και εκεί η κλεψύδρα γύρισε. Σταδιακά όλο και περισσότεροι κράτησαν αποστάσεις, οι δημοσιογράφοι τον κυνηγούσαν και ο Μαραντόνα έμπαινε στον βούρκο όλο και πιο βαθιά. Την ίδια σεζόν δεν εμφανίζεται στα δύο τελευταία παιχνίδια της Νάπολι και επιστρέφει λέγοντας: «Κρυβόμουν επειδή με κυνηγούσε η Μαφία». Το καλοκαίρι υπογράφει έναν προσωπικό θρίαμβο αφενός με το «χέρι του Θεού» και αφετέρου εκθέτοντας όλη την άμυνα της Αγγλίας. Μια ρεβάνς για τον χαμένο πόλεμο των Φόκλαντ, ανέφερε ο Τύπος της εποχής. Η συνέχεια ήταν ένα απότομο up and down της πορείας του Μαραντόνα. Με παιδιά που αναγνώριζε αργότερα, πάρτι οργίων, παραβίαση ορίων ταχύτητας, χρήση κοκαΐνης, ψυχιάτρους…

Και το 1994 ο ηλικίας 34 ετών Μαραντόνα επιχείρησε τη μεγάλη επιστροφή, άρχισε εντυπωσιακά το Μουντιάλ στις ΗΠΑ, πανηγύρισε με τα μάτια γουρλωμένα το γκολ κατά της Ελλάδας στο 4-0, αλλά σύντομα αποδείχθηκε πως εκείνη η ματιά δεν ήταν ενός τρελού αλλά ενός «φτιαγμένου»! Βρέθηκε ντοπαρισμένος και εκεί τελείωσε μια μεγάλη καριέρα, μια καριέρα ενός παικταρά που αποδείχθηκε απίστευτα αυτοκαταστροφικός…

Μόνος πια και δίχως την Κλαούντια από το 1989, θέλησε να ξαναβγεί στον αφρό. Τον θυμόμαστε υπέρβαρο, σε κακό χάλι, να έρχεται στα μέρη μας το 2005 και να γίνεται μέλος του Ολυμπιακού! Εφυγε, αδυνάτισε, έγινε ξανά ευπαρουσίαστος, ανέλαβε ως προπονητής την Εθνική Αργεντινής, έβρισε με αγοραίες εκφράσεις τους εκπροσώπους του Τύπου, είχε όνειρα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, όνειρα όμως που ξέφτισαν πάνω στην Εθνική Γερμανίας.

Θα μπορούσε να γραφεί ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια για τον Μαραντόνα. Με δύο βασικά κεφάλαια. Το ποδοσφαιρικό και το εξωαγωνιστικό. Στο πρώτο διέπρεψε, ενσάρκωσε τους πόθους και τα πάθη των κατατρεγμένων. Στο δεύτερο τα έκανε μαντάρα και ήταν παράδειγμα προς αποφυγή.