Ηταν ένα παιδί που είχε όλες τις ευκαιρίες

«Οι περισσότεροι Νορβηγοί θέλουν να αγνοήσουν πλήρως τον Μπρέιβικ». Αυτή είναι η διαπίστωση του πολιτικού αρθρογράφου της εφημερίδας «Dagbladet» Μίκαλ Χεμ που εξηγεί ότι «όλοι κατανοούν πως επιζητά το ενδιαφέρον και υπάρχει μια κοινή αίσθηση ότι δεν πρέπει να του δώσουν αυτό που θέλει». Υπάρχει όμως η πεποίθηση ότι «θα πρέπει να κάνουμε σκληρές ερωτήσεις για το πώς αυτός ο άνθρωπος εξελίχθηκε έτσι. Θα κάνουμε λάθος εάν δεν το αναρωτηθούμε αυτό. Διότι πρέπει να θυμόμαστε ότι στον Μπρέιβικ δόθηκαν όλες οι ευκαιρίες από το νορβηγικό κράτος».

Μια σύντομη βόλτα στο δυτικό προάστιο Σκόγιεν του Οσλο δίνει στον επισκέπτη μια ιδέα για τις ευκαιρίες αυτές που είχε στη διάθεσή του ο Μπρέιβικ. Εδώ, γράφει ο «Independent», τα σπίτια είναι μεγάλα με περιποιημένους κήπους και τα κατοικούν επιτυχημένοι πρώην συμμαθητές του δράστη: γιατροί, δικηγόροι και στελέχη επιχειρήσεων. Εδώ πήγε σχολείο ο Μπρέιβικ και στο σπίτι όπου μεγάλωσε επέστρεψε πέρσι για να ζήσει με την 63χρονη άρρωστη μητέρα του ώστε να μαζέψει χρήματα και να έχει χρόνο προκειμένου να προετοιμάσει τις επιθέσεις.

Ετσι λοιπόν στο σπίτι με τον αριθμό 18, δίπλα από το κουδούνι, διακρίνεται η ταμπέλα «Α. Μπρέιβικ, Geofarm» όπως ήταν το όνομα της φάρμας που αγόρασε και όπου κατασκεύασε τη βόμβα. Από ό,τι φαίνεται είχε μια φυσιολογική παιδική ηλικία. «Εδειχνε έξυπνος αλλά δεν ξεχώριζε για κάτι», θυμάται ένας συμμαθητής του. «Τα πήγαινε καλά με όλους και δεν φαινόταν να έχει προβλήματα». Στα 15 του έγινε μέλος μιας συμμορίας που έκανε γκραφίτι, η οποία συγκρούστηκε με μια συμμορία νεαρών πακιστανών μεταναστών, η βία των οποίων τον τρόμαξε.

Μετά το σχολείο πήγε για λίγο στον στρατό και εντάχθηκε στη νεολαία του δεξιού Κόμματος της Προόδου, στην οποία παρέμεινε ως μέλος για 10 χρόνια πριν αποχωρήσει επειδή θεωρούσε ότι η οργάνωση ήταν μέρος του κατεστημένου. Μετά τον στρατό άρχισε να αλλάζει τη μία δουλειά μετά την άλλη. Πιστεύεται ότι ξεκίνησε τη δική του εταιρεία με κομπιούτερ και κέρδισε αρκετά χρήματα ώστε να μένει σε πολυτελές διαμέρισμα. Ομως άλλες αναφορές τον θέλουν να εργάστηκε για χρόνια σε τηλεφωνικό κέντρο με χαμηλό μισθό. Είναι άγνωστο ακόμα από πού προέρχονταν τα εισοδήματά του τα τελευταία χρόνια, αλλά στον τραπεζικό του λογαριασμό το 2007 κατατέθηκαν 80.000 ευρώ, γεγονός που του επέτρεπε να ζει χωρίς να εργάζεται.

Η προσωπική και σεξουαλική του ζωή ίσως δώσουν στοιχεία στους ειδικούς για να αναλύσουν την προσωπικότητά του. Οπως περιγράφει ο ίδιος στο Μανιφέστο, η ασθένεια της μητέρας του φαίνεται ότι προήλθε από ένα αδιευκρίνιστο αφροδίσιο νόσημα και «έκανε την πνευματική της κατάσταση ανάλογη με ενός δεκάχρονου». Ο Αντερς γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1979 και οι γονείς του χώρισαν έναν χρόνο αργότερα – εκείνος έμεινε με τη μητέρα του που εργάστηκε στις πρεσβείες της Νορβηγίας στο Παρίσι και το Λονδίνο. Με τον πατέρα του είχε μόνο σποραδικές συναντήσεις έως τα 15 οπότε και μάλωσαν. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε έναν ταγματάρχη, τον οποίο έδειχνε να συμπαθεί αλλά μυστικά αντιπαθούσε επειδή πίστευε ότι είχε «ελευθεριάζοντα ήθη». Πίστευε ότι εκείνος κόλλησε τη μητέρα του το αφροδίσιο νόσημα, το οποίο μεταδόθηκε και σε μια από τις ετεροθαλείς αδελφές του. Εκείνος δεν είχε ποτέ κάποια φιλενάδα την οποία να ανέφερε στους φίλους του.