Ο μαραθωνοδρόμος του νερού

Ποια χρήματα και ποια προβολή; Η απόλαυση της δόξας, η νίκη του εαυτού του – πάνω από όλα – και των λοιπών μαραθωνοδρόμων του νερού ήταν για τον Σπύρο Γιαννιώτη, τα κίνητρα και η επιβράβευση μαζί. «Δεν θέλω να λέει κάποιος για εμένα κάτι αρνητικό. Δεν κολυμπώ για τα χρήματα, αλλά για να είμαι εγώ ευχαριστημένος και για την υστεροφημία μου», έλεγε εκείνο το καλοκαίρι βάζοντας στόχο για την επόμενη χρονιά το Πεκίνο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Κίνας γνώρισε τραυματική εμπειρία, που όμως δεν τον αποθάρρυνε. Αντιθέτως, τον γέμισε πείσμα ώστε να επιστρέψει στην Κίνα και να κατακτήσει φέτος το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου.

Στους προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, τους δικούς μας στην Αθήνα, ο Σπύρος Γιαννιώτης έπεσε στα ήρεμα νερά της πισίνας. Εφθασε στον τελικό των 1.500 μέτρων, αναδείχθηκε πέμπτος και βλέποντας τους αντιπάλους του να πανηγυρίζουν πάνω στο βάθρο του ΟΑΚΑ, του μπήκε η ιδέα να… παλέψει με τα κύματα. Τα πραγματικά κύματα. Της θάλασσας.

ΕΚΤΟΣ ΠΙΣΙΝΑΣ. Το αγώνισμά του ήταν κοντινό με την κολύμβηση μεγάλων αποστάσεων από πλευράς απαιτήσεων στην προπόνηση και ύστερα από ώριμη συζήτηση με τον προπονητή-φύλακα άγγελο του Νίκο Γέμελο πήραν την τολμηρή απόφαση, που αποδείχθηκε και σοφή.

«Από αερόβια ικανότητα και φυσική κατάσταση ήμουν καλά. Στην προπόνηση ανέβαινα μετά το τρίτο χιλιόμετρο. Κάποια στιγμή είπαμε ότι πρέπει να γίνει. Τελικά πήραμε την απόφαση σχετικά αργά, περίπου πέντε μήνες πριν από το Παγκόσμιο του 2007. Μια αρρώστια γύρω στα Χριστούγεννα με έριξε πίσω. Εχασα σχεδόν ένα μήνα». Ετσι περιγράφει ο 31χρονος κολυμβητής που γεννήθηκε στο Λίβερπουλ την αλλαγή που σημάδεψε τη ζωή και την καριέρα του.

Παρά τα προβλήματα, την απειρία του και την ελλιπή προετοιμασία, στο ντεμπούτο του γνώρισε τεράστια επιτυχία. Θα μπορούσε να ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αλλά όλα τα προηγούμενα του στέρησαν κάποιο καλύτερο από το χάλκινο μετάλλιο. Αποφάσισε αρκετά νωρίς να ανοίξει το σπριντ για να αποσπαστεί από τους υπόλοιπους. Ο κορυφαίος στο είδος, Γερμανός Τόμας Λουρτς και ο Ρώσος Ντράτσεφ τον ακολούθησαν και έχοντας διαχειριστεί καλύτερα τις δυνάμεις τους, τον άφησαν στην τρίτη θέση.

Η απειρία του φάνηκε μεγαλύτερη στα 10.000 μέτρα, όπου πέρασε 22 κολυμβητές, αλλά έμεινε πίσω από άλλους 30! Καθότι όμως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, ο Σπύρος γέμισε εμπειρίες από τη δοκιμασία στη Μελβούρνη. «Εδώ πέφτει πολύ ξύλο. Ολοι κάνουν τα πάντα για να μη χάσουν θέση. Δεν υπάρχει ενδοιασμός. Τραβούν πόδια, πιάνουν ώμους. Εγώ φοβόμουν και έδινα θέσεις. Δεν ήξερα. Την επόμενη φορά, δεν θα φοβηθώ κανέναν. Δεν θα χτυπήσω, αλλά θα εμποδίσω τον οποιονδήποτε. Εμένα με χτύπησαν στο μάτι», ήταν μερικές από τις αναμνήσεις του από εκείνο τον αγώνα. Τίποτα όμως δεν είναι τόσο κακό που δεν μπορεί να γίνει χειρότερο και ο Γιαννιώτης το διαπίστωσε το 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Επικεφαλής της κοπιαστικής κούρσας που είναι εξίσου επίπονη με τον κλασικό μαραθώνιο δρόμο της Αθήνας, απείχε από το χρυσό μετάλλιο μόλις χίλια μέτρα. Λιγότερα και από εκείνα που κολυμπούσε στις πισίνες. Από την κούραση, την πίεση των αντιπάλων του ή από ατυχία, έπεσε πάνω σε μια σημαδούρα και από το σοκ του χτυπήματος έχασε θέσεις. Τελικά εγκατέλειψε.

«Ηταν η χειρότερη στιγμή της ζωής μου. Ατυχία; Οχι δεν θα πω ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν δικαιολογώ τον εαυτό μου σε καμία περίπτωση. Πάντα θα πω το χειρότερο», είχε πει ακόμη και ύστερα από το ασημένιο μετάλλιο (πάλι στα 5 χλμ.) στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης το 2009 όταν του είχε ζητηθεί να αναφερθεί στην κωμικοτραγική, υπό μια έννοια, στιγμή στην Κίνα. Και επειδή λέει μόνο τα χειρότερα για τον εαυτό του, όλοι οι υπόλοιποι έχουν να πουν τα καλύτερα για τον χρυσό πρωταθλητή κόσμου, που νίκησε στη Σαγκάη τον έξι φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Τόμας Λουρτς.

«Κατέκτησα το απωθημένό μου. Ενα χρυσό στο Παγκόσμιο!», περιέγραψε χθες τη στιγμή που βγήκε πρώτος ύστερα από 1 ώρα 54’24» κολύμβησης, με τον Γερμανό να τερματίζει ύστερα από 2,5 δευτερόλεπτα. Πριν προλάβει να ξεκουραστεί, σε λιγότερο από 48 ώρες, βούτηξε στη θάλασσα για τα 5.000 μέτρα και κατέκτησε μετάλλιο για τρίτη συνεχόμενη διοργάνωση. Η κόπωση του στέρησε το χρυσό, αλλά έχοντας βγάλει το απωθημένο του στο ολυμπιακό αγώνισμα των 10.000, το ασημένιο στη μισή απόσταση ήταν τεράστιο επίτευγμα.

Ο Σπύρος Γιαννιώτης πιστεύει πως είναι γεννημένος για κολυμπά. «Πρώτα κολύμπησα και μετά περπάτησα. Αυτό βέβαια οφείλεται στη μητέρα μου, η οποία ήταν κολυμβήτρια. Ισως γι’ αυτό στο κολύμπι αισθάνομαι πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση, που μου λείπει σε άλλα θέματα», έχει πει στο παρελθόν, ενώ έχει αποκαλύψει και ότι είναι φανατικός οπαδός της Λίβερπουλ.

Ολα έχουν εξήγηση στη ζωή και στην περίπτωση του Γιαννιώτη και της λατρεμένης του Λίβερπουλ, η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι γεννήθηκε σχεδόν δίπλα στο «Ανφιλντ», στην περιοχή Μέρσισαϊντ που βρίσκεται κοντά στη γειτονιά που ανέδειξε το μυθικό βρετανικό συγκρότημα των Beatles. Τριανταένα χρόνια από εκείνη την ημέρα του Φλεβάρη του 1980, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Γιαννιώτης δεν κινείται σαν σκαθάρι αλλά – σε… παράφραση του γνωστού τραγουδιού των «σκαθαριών» της Βρετανίας – είναι ένα… γαλανόλευκο submarine (υποβρύχιο) που ταξιδεύει σε νερά γεμάτα διακρίσεις και τίτλους.

ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ. Είναι δεδομένο ότι τέσσερα χρόνια μετά το πρώτο του μετάλλιο το 2007 έχει εξασφαλίσει την υστεροφημία του, για την οποία τόσο νοιάζεται. Τα χρήματα, που διόλου τον ενδιέφεραν, αποδεικνύεται πως είναι απαραίτητα για την προετοιμασία του αλλά και για το μέλλον του. Ακόμη όμως δεν έχουν έρθει, καθώς καμιά εταιρεία δεν έχει αποφασίσει να επενδύσει στο… ανθρώπινο σκάφος που ονομάζεται Σπύρος Γιαννιώτης, ως χορηγός της προσπάθειάς του. Δυστυχώς, εκτός του γεγονότος ότι το άθλημά του δεν είναι προβεβλημένο, ο παγκόσμιος πρωταθλητής αναζητεί σπόνσορα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου σε περίοδο κρίσης. Ωστόσο και η επιλογή κάθε χορηγίας είναι θέμα κρίσης… Κρίνεται ύστερα από όλα όσα έχει καταφέρει ο Σπύρος πως το ρίσκο θα είναι μεγάλο για όποιον ποντάρει πάνω του; «Είναι σαν να μιλάμε σε τοίχο…», μονολογεί εκείνος και πέφτει στη θάλασσα για να πνίξει τέτοιου είδους σκέψεις κολυμπώντας προς το Λονδίνο…