Τριφωνίες και κεντητά μαξιλαράκια

Ο κόσμος κουβαλούσε για ώρα τον λόγο της Μήδειας – Μουτούση μετά τις δύο παραστάσεις που δεν συγκίνησαν («επίπεδη» τη χαρακτήριζαν κάποιοι στον «Λεωνίδα», το «Καλογερικόν», το «Ακρογιάλι» μετά τις παραστάσεις) το πιο φανατικό και εκπαιδευμένο κοινό της Επιδαύρου, εκείνο που είχε απολαύσει τη Μήδεια του Στάιν. Αλλοί μιλούσαν για «επιστροφή στη λιτότητα, δίχως βάθος».

Το πιο ευρύ κοινό πάλι το χάρηκε και όπως μου είπε γνωστή μουσικός στο ξενοδοχείο «Αριστοτέλης», «ήταν μια παράσταση χωρίς φιοριτούρες που τουλάχιστον σε άφηνε να βλέπεις τον ουρανό».

Η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου επιχείρησε να υπηρετήσει τη λιτή σκηνοθετική άποψη, χρησιμοποιώντας παραδοσιακούς δρόμους και δεξιοτέχνες (όπως στην πολίτικη λύρα και στο λαούτο τον Σωκράτη Σινόπουλο, στο κλαρινέτο τον Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο, στο σαντούρι τον Ανδρέα Κατσιγιάννη της Εστουδιαντίνας, στο κρουστό τον Ανδρέα Παππά). Βέβαια, οι τριφωνίες του Χορού δεν συμβάδιζαν με την παραδοσιακή μουσική μας που είναι μονοφωνική και το αποτέλεσμα έμοιαζε περισσότερο – όπως μουρμούριζε κυρία με… κεντητό μαξιλαράκι πίσω μου – ως «μουσική επιμέλεια».

Ο Χορός κινήθηκε από την Αγγελική Στελλάτου και ο Λευτέρης Παυλόπουλος φώτισε την παράσταση – δυνατή ήταν η στιγμή που η ορχήστρα φωτίστηκε κόκκινη κατά τη διάρκεια του φονικού. Η τραγωδία εκτυλισσόταν στον ιερό χώρο της Ακραίας Ηρας (που ο μύθος θέλει να έχουν ταφεί τα παιδιά της Μήδειας), εκεί όπου έρχονταν προσκυνητές για να τιμήσουν τη μνήμη χαμένων παιδιών – άρα η παράσταση στην Επίδαυρο ήταν μια αναπαράσταση της τραγωδίας – ένα είδος θεάτρου μέσα στο θέατρο, κατά το εύρημα του σκηνοθέτη που το κοινό το πληροφορήθηκε μόνον από το σημείωμα στο πρόγραμμα.