Δίκτυο

Ποιος τα έχει πιο πολλά…

Τι κρίμα. Αυτός ο «αγώνας δρόμου», η καταφανής αγωνία κάποιων σκηνοθετών, κάποιων καλλιτεχνών, κάποιων διοργανωτών να δείξουν πως έχουν πολλά, περισσότερα, μα πάρα πολλά εισιτήρια στις παραστάσεις της Επιδαύρου – και στο μεγάλο αρχαίο θέατρο και στο θεατράκι της Παλαιάς Επιδαύρου – από τότε που άρχισε το φεστιβάλ. «Εχει πάνω από 11.000!», αναφωνούσε με έξαψη – που φαίνεται ότι προκαλεί σε κάποιους η υπεροχή στους αριθμούς και τα εισιτήρια – παράγοντας της «Μήδειας» του Απλού Θεάτρου, χτες, για την παράσταση του Σαββάτου. Οταν είναι γνωστό ότι πάνω από 10.500 άτομα δεν μπορούν να μπουν στο αρχαίο θέατρο – δεν το επιτρέπει και το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο – και όταν τα επίσημα στοιχεία του φεστιβάλ (που δεν ψεύδονται…) για τα εισιτήρια μιλούσαν για 8.800. Επίσης, όταν φτάνει κάποιος στην παράσταση με προπώληση της τάξης των 7.000 εισιτηρίων για να φτάσει να πιστεύει ότι έχει τελικά 11.000 εισιτήρια, θα πρέπει στα ταμεία να έχει ουρές 4.000 ανθρώπων – κάτι που δεν έχουμε δει, όχι μόνον τελευταία, ούτε και παλαιότερα.

… και ποιος

είναι ο εχθρός

Η αίσθηση γεμάτου θεάτρου στην Αρχαία Επίδαυρο δίνεται από τα 8.000 εισιτήρια και πάνω, λένε οι γνωρίζοντες καλά το αρχαίο θέατρο. Εξ ου και φαινόταν γεμάτο στη μία παράσταση της «Ειρήνης» με 8.500 αλλά και στη δεύτερη παράσταση της «Μήδειας». Για κάποιους όμως φαίνεται ότι είναι θέμα (κακώς εννοούμενου) πρεστίζ να παραφορτώνουν τους… αριθμούς για να δείξουν ότι κάτι έκαναν. Λες και αυτό και μόνο σημαίνει αποδοχή. Λες και αυτό σημαίνει, λόγου χάριν, ότι η «Μήδεια» ήταν πιο σημαντική και πιο «καλή» (κατά το τρέχον) παράσταση από τους «Σκηνοβάτες» του Εθνικού, που έκαναν, για πολλούς λόγους, λιγότερα εισιτήρια. Αλλοι πάλι, κυρίως κάποιοι σκηνοθέτες, μπορούν ακόμη και να τα σπάσουν όλα πάνω στην οργή τους ή να βλέπουν εχθρούς γύρω και μόνον με την αναφορά των λίγων εισιτηρίων – που, προφανώς, κατά την άποψή τους «δεν είναι του επιπέδου της τέχνης τους», λες και έτσι μετριέται ο αντίκτυπος ενός καλλιτεχνικού εγχειρήματος. Σαν όλα να έχουν μπει στη λογική των ποσοστών τηλεθέασης. Ποιος τα έχει πιο πολλά και πιο μεγάλα. Ας ησυχάσουν και οι μεν και οι δε. Ούτε οι δημοσιογραφικές – και μη – αναφορές στα εισιτήρια, ούτε καν οι «καλές» ή «κακές» κριτικές κρίνουν το σημάδι που αφήνει κάθε παράσταση. Δεν είναι στους αριθμούς το θέμα. Είναι στην ουσία. Και αυτήν την κρίνει η ιστορία. Τίποτα εφήμερο, τίποτα μεγεθυσμένο, τίποτα υποκειμενικό. Αν το αποτέλεσμα είναι καλό, γράφει.

Π.Α.

Αγάπη στο Λαϊκό Τραγούδι

Με μια άρτια και πλήρη μονογραφία από τον συλλέκτη και ερευνητή Κώστα Χρηστίδη για τον πληθωρικό στιχουργό και συγγραφέα Κώστα Κοφινιώτη – που έχει γράψει μεγάλη γκάμα τραγουδιών από τη «Γλυκιά Μαράτα» μέχρι το «Ακου βρε φίλε» με Στράτο Διονυσίου. Με πλήρη δισκογραφία για τον μεγαλύτερο έλληνα δημοτικό τραγουδιστή Γιώργο Παπασιδέρη. Με ένα εκτενές αφιέρωμα στον πρόωρα χαμένο στιχουργό Μανώλη Ρασούλη και με την τελευταία και ανέκδοτη συνέντευξη που παραχώρησε ο ίδιος στον Γιώργο Κοντογιάννη και μαζί με τον συνθέτη Πέτρο Βαγιόπουλο. Και με κείμενα, ειδήσεις, σχόλια κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Λαϊκό Τραγούδι» ύστερα από διακοπή ενός έτους. Με θρησκευτική προσήλωση στο λαϊκό, το ρεμπέτικο, το δημοτικό τραγούδι, το εν λόγω έντυπο απ’ το 2002 έχει φέρει στο φως ανέκδοτα ντοκουμέντα, έχει ανοίξει δρόμους στο νωπό πεδίο της έρευνας και της καταγραφής του λαϊκού τραγουδιού της δεκαετίας του ’50 και του ’60 και έχει φωτίσει έναν άγνωστο και συναρπαστικό κόσμο. Αναζητήστε το.

Χ.