Από τις πισίνες στο Καμπ Νου
«Ο Μαραντόνα του πόλο». Το όνομα Μανουέλ Εστιάρτε μπορεί
να μη λέει πολλά στο ευρύ κοινό, για τους μυημένους όμως στο πόλο
αποτελεί ίσως τον σημαντικότερο παίκτη όλων των εποχών.
Το ύψος και τον όγκο που του έλειπαν - προσόντα απαραίτητα στο πόλο- ο Εστιάρτε τα κάλυπτε με την ατσάλινη θέληση και το μυαλό του
Ενας μικρόσωμος αθλητής (μόλις 1μ.73), αλλά μέσα στο νερό σωστό θηρίο. Ο πολίστας – γκολ δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι είναι ο μοναδικός αθλητής με έξι παρουσίες σε Ολυμπιακούς Αγώνες! Οι διακρίσεις του; Ορεξη να έχετε να μετράτε.
Βέρος Καταλανός, γεννήθηκε στη Μανρέσα, άρχισε να παίζει πόλο στην τοπική ομάδα αλλά τελειώνοντας το σχολείο βρέθηκε στην Μπαρτσελόνα. Εκεί θα τον συναντήσουμε ακόμα και σήμερα, σε ηλικία 50 χρόνων αλλά όχι στο χώρο της πισίνας. Ο Εστιάρτε είναι μέλος της ομάδας – ονείρου που παρακολουθούμε, αφού είναι υπευθυνος διεθνών σχέσεων της Μπαρτσελόνα και αδελφικός φίλος του Πεπ Γκουαρντιόλα. Με τον προπονητή της Μπαρτσελόνα τον συνδέει φιλία πολλών χρόνων, από την εποχή που ήταν και οι δύο αθλητές. Οταν η ομάδα πόλο του Ολυμπιακού ταξίδεψε στη Βαρκελώνη, πριν από μερικούς μήνες, για ένα ματς της φετινής Ευρωλίγκας, ο Εστιάρτε τους έδωσε προσκλήσεις για να παρακολουθήσουν τον Λιονέλ Μέσι και την παρέα του στο Καμπ Νου.
Νωρίς νωρίς έδωσε τα διαπιστευτήριά του στον χώρο του αθλητισμού. Ηταν το 1980, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, όπου αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ του ολυμπιακού τουρνουά, οδηγώντας την Ισπανία στην 4η θέση.
Η εθνική ομάδα είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στην καριέρα του. Ισως για αυτό πάντα να έλεγε ότι σταματά, αλλά ύστερα από λίγο άλλαζε γνώμη. Από το 1977, όταν ο Χοσέ Μπράσκο (μετέπειτα προπονητής και της Εθνικής Ελλάδας) τον κάλεσε για πρώτη φορά. Ο Εστιάρτε ποτέ δεν μετρούσε συμμετοχές: «Ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσες φορές έχω αγωνιστεί με την εθνική ομάδα» είπε κάποτε. «Ευτυχώς, η μητέρα μου, κρατάει αρχείο με όλη την καριέρα μου και θα μάθω τι ακριβώς έχω κάνει». Κάπου 24 χρόνια στην Εθνική πάντως δεν είναι και λίγα. Πάντα λοιπόν όταν τον ρωτούσαν μέχρι πότε θα αγωνίζεται απαντούσε σηκώνοντας τους ώμους: «Δεν ξέρω, ειλικρινά. Το αναβάλλω συνεχώς, γιατί φοβάμαι την πλήξη».
Κάποτε, το 1985, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Ντούισμπουργκ σημείωσε ένα καταπληκτικό γκολ και ο (τότε) γιουγκοσλάβος διαιτητής Γκλίσοβιτς άφησε το σημαιάκι του και άρχισε να χειροκροτεί! Δείγμα της αξίας του Εστιάρτε και το πώς τον σέβονταν στον χώρο του πόλο.
O Γιώργος Μαυρωτάς έχει βρεθεί πολλές φορές αντίπαλος με τον Εστιάρτε. «Θυμάμαι την πρώτη φορά που βρεθήκαμε αντίπαλοι και τον μάρκαρα. Οταν τέλειωσε το ματς τη στιγμή που έβγαινα από την πισίνα, αισθάνθηκα κάποιος να μου τραβάει το πόδι.
Ηταν ο Εστιάρτε, ο οποίος μου έδωσε το χέρι και μου είπε, μπράβο μικρέ, πολύ καλό παιχνίδι». Αλλά και γενικότερα όσοι έχουν γνωρίσει τον άνθρωπο Εστιάρτε έχουν να λένε για τον χαρακτήρα του. Καθόλου απρόσιτος, γελαστός και πολυλογάς! Του άρεσε να μιλάει ακατάπαυστα και να παθιάζεται. Ποτέ όμως δεν έδειξε βεντέτα και δεν καβάλησε το καλάμι.