Ο δρομέας που έγινε «τσάρος των αιθέρων»

Ομως, δεδομένου ότι η χώρα του είχε πληθώρα καλών αθλητών και στα δύο αγωνίσματα, οι προπονητές του τού πρότειναν να δοκιμάσει και στο άλμα επί κοντώ. Είχε την τύχη σε ηλικία μόλις 10 ετών το 1973 να πέσει στα χέρια του μεγάλου προπονητή του Βιτάλι Πετρόφ (πολλά χρόνια αργότερα είχε αναλάβει και τη Γελένα Ισινμπάγιεβα, αφού όμως είχε ήδη γίνει πρωταθλήτρια κόσμου).

Το γεγονός ότι είχε πολύ γερά πόδια αλλά και ότι του άρεσαν τα άλματα ήταν αυτό που κέντρισε το ενδιαφέρον του όταν έπιασε για πρώτη φορά το κοντάρι. Ο Πετρόφ «κλείδωσε» τον Σεργκέι στο επί κοντώ και του είπε: «Εδώ είναι το μέλλον σου. Ξέχνα όλα τ’ άλλα».

Το 1981 σε ηλικία 18 ετών έκανε την πρώτη του διεθνή εμφάνιση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων, αλλά πήρε μόλις την 7η θέση. Είχε πάντως κατασταλάξει ότι αυτό είναι το αγώνισμα που του αρέσει και η αρχή είχε μόλις γίνει. Το χρυσό μετάλλιο δύο χρόνια αργότερα στο πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Ελσίνσκι, σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του στίβου, ήταν απλώς η αρχή για να ξεδιπλώσει το ταλέντο του.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η διοργάνωση που λίγο έλειψε να τον στοιχειώσει, αφού το 1984 η Σοβιετική Ενωση μποϊκοτάρισε τους αγώνες του Λος Αντζελες^• στη Βαρκελώνη (1992) και στο Σίδνεϊ (2000) απέτυχε σε τρεις προσπάθειες στα 5,70 και δεν συνέχισε, ενώ στην Ατλάντα (1996) ένας τραυματισμός στον αχίλλειο τένοντα τον ανάγκασε να αποχωρήσει. Η Σεούλ το 1988 ήταν η Ιθάκη του που του επέτρεψε να μην κλείσει μια τόσο μεγάλη καριέρα χωρίς χρυσό μετάλλιο στην κορυφαία διοργάνωση του κόσμου.

Γεννημένος στο Βοροσίλοφγκραντ (γνωστό σήμερα ως Λουγκάνσκ) στις 4 Δεκεμβρίου του 1963, ο «τσάρος των αιθέρων» ξεχώριζε από πολύ μικρή ηλικία για την ταχύτητά του και τις πλαστικές του κινήσεις. Η μητέρα του Βαλεντίνα είχε σκεφτεί να τον στείλει στη γυμναστική αλλά ο πατέρας του Ναζάρ ήταν ανένδοτος και ήθελε να δει και τα δύο του παιδιά στον στίβο.

Σχολείο πήγε στο Ντόνετσκ, που θεωρείται μέχρι και σήμερα η δική του πόλη. Εκεί μεγάλωσε, και το άγαλμά του δεσπόζει στην κεντρική πλατεία προς τιμήν του, κάνοντας υπερήφανους τους κατοίκους μιας πόλης που ουσιαστικά είχε κατασκευαστεί παλαιότερα ως πόλη των ανθρακωρύχων. Οι γονείς του παράλληλα με τον αθλητισμό δεν ήθελαν να αφήσει το σχολείο (είχε ιδιαίτερη έφεση στις μαθηματικές επιστήμες) και γι’ αυτό τον έστειλαν στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου, το μεγαλύτερο και πιο γνωστό στην Ουκρανία, από όπου και αποφοίτησε με άριστα.

Ο αδελφός του Βασίλι Μπούμπκα ασχολήθηκε επίσης με το επί κοντώ, αλλά ήταν πάντα στη σκιά του αδελφού του και δεν μπόρεσε να κάνει ποτέ ανάλογη καριέρα.

Ο Σεργκέι είναι παντρεμένος από το 1984 με τη Λίλια Τούτουνικ, έχει δύο γιους, τον Βιτάλι και τον Σεργκέι, που προτίμησαν το τένις! Μάλιστα ο μικρός, ο Σεργκέι, είναι επαγγελματίας, ενώ ο Βιτάλι δεν έχει προχωρήσει τόσο πολύ. Πάντως πριν ασχοληθεί με το τένις δοκίμασε και στο επί κοντώ και ήταν αρκετά καλός.

Από το Μονακό όπου ζει τα τελευταία χρόνια έχει δεχτεί ουκ ολίγες τιμητικές διακρίσεις, ενώ είναι επιχειρηματίας με αλυσίδα τροφίμων στη χώρα του, προσφέροντας δουλειά σε δεκάδες συμπατριώτες του. Θα μπορούσε να είχε εκλεγεί άνετα βουλευτής (αρνήθηκε σχετικές προτάσεις), διετέλεσε εκπρόσωπος στην UNESCO, πρόεδρος της Ουκρανικής Ολυμπιακής Επιτροπής, πρόεδρος της Επιτροπής Αθλητών στη ΔΟΕ, επίτιμο μέλος της IAAF και σε πολλούς άλλους οργανισμούς.