ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Απόδειξη κανείς;

^«Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα»: με αυτή τη φράση έκλεισε το τηλέφωνο, δίνοντας τέρμα στη συζήτησή μας όλο νεύρα. Ηταν αποφασισμένη να πάρει το αίμα της πίσω. Η επόμενη κλήση ήταν στην Αστυνομία. Το περασμένο Σαββατοκύριακο επισκέφτηκε ένα από τα ομορφότερα νησιά της Ελλάδας. Χρειάστηκε μόλις ένα 24ωρο για να το διαγράψει από τον χάρτη των μελλοντικών προορισμών της. Απογοητεύτηκε, είπε, με τους επαγγελματίες του τουρισμού. Μήλον της Εριδος, η σταθερή άρνηση των ντόπιων να κόψουν απόδειξη. Πρώτα ο ταβερνιάρης, που προφασίστηκε ότι του χάλασε η ταμειακή μηχανή. Κι όταν εκείνη επέμεινε, την έλουσε σε άπταιστα «γαλλικά». Αντιδραστικό στοιχείο και αυτή, του άφησε στο τραπέζι 30 αντί 45 ευρώ – τόσα έγραφε ο λογαριασμός – κι έφυγε. Ακολούθησε ο ξενοδόχος. «Τι να την κάνεις την απόδειξη;», την ειρωνεύτηκε. Λίγο πολύ την έβγαλε «κουτή» και «αφελή», απαριθμώντας τα είπα – ξείπα της κυβέρνησης. Κι όταν ανταπέδωσε τα ειρωνικά του σχόλια, τονίζοντας ότι εκείνη φορολογείται, άρα γιατί να του χαριστεί, τότε ξεκίνησε το ματς. Το χαριστικό χτύπημα, όμως, ήταν ο οδηγός ταξί. Φορτωμένη με τη βαλίτσα της, δεν άντεχε να περπατήσει δύο χιλιόμετρα έως το αεροδρόμιο. Δύο χιλιόμετρα ήταν η απόσταση – μου το τόνισε, με την τσιριχτή από την υπερένταση φωνή της. Πόσο χρεώθηκε; Δεκαπέντε ευρώ. Ο οδηγός ταξί όμως της έδωσε απόδειξη – μάλλον γιατί φοβήθηκε για τη σωματική του ακεραιότητα. Τελικά, σοφή η παροιμία «ανεμομαζέματα, διαβολοσκορπίσματα», δεδομένου δε ότι με τα μυαλά που κουβαλάμε θα μας πάρει ο διάολος…