ΕΠΙΛΟΓΗ (Η):

Πέρυσι το καλοκαίρι που μπήκε στο ποδόσφαιρο, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε κάποιες επιλογές για τις οποίες θα πρέπει να νιώθει υπερήφανος: επένδυσε χρήματα σε μία ομάδα που βρισκόταν υπό διάλυση (και δικαιώθηκε), άλλαξε προπονητή (και δικαιώθηκε), αγόρασε παίκτες (και δικαιώθηκε, με ελάχιστες εξαιρέσεις). Μόνο σε ένα πράγμα τον πρόδωσε το αισθητήριό του: στις παρέες που διάλεξε να κάνει. Αν βρει λίγο χρόνο για απολογισμό, θα καταλάβει ότι θερίζει ακριβώς ό,τι έσπειρε: μία πρωταθλήτρια ομάδα που βγήκε στο Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και μία υπόληψη που μπορούν να την τσαλακώνουν εισαγγελείς, φυλακισμένοι, καταζητούμενοι, υπόδικοι και μπράβοι. Ο Μαρινάκης δεν ήθελε να κερδίζει μόνο στο γήπεδο αλλά και στο παρασκήνιο. Ετσι, αντί να διώξει τα λαμόγια από δίπλα του, εκείνος τα «αγκάλιασε» και τους έδωσε το δικαίωμα να μιλάνε για λογαριασμό του. Τώρα εισπράττει διώξεις, τραβιέται στις Εισαγγελίες και ακούει το όνομά του σε συνομιλίες αποβρασμάτων. Στη θέση του, αντί να μιλάω για μεθοδεύσεις, θα τα ‘βαζα με τον καθρέφτη μου.