ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ Ο λυρισμός της πολιτικής βούλησης

Μία αποκρατικοποίηση κάθε δώδεκα μέρες, έτσι για αρχή. Κι αν έχουμε μία αποκρατικοποίηση κάθε δώδεκα μέρες, τότε πόσες αποκρατικοποιήσεις μας κάνουν στις πρώτες εκατό; Είναι κι εκείνα τα σαράντα και ένα δισ. που θα μαζευτούν επίσης εντός των ημερών. Οχι, ας είμεθα ρεαλιστές. Κανείς δεν μίλησε ποτέ για σαράντα και ένα δισ. εντός των ημερών. Ο στόχος είναι πέντε δισ. κι αν πιάσουμε και κάτι παραπάνω, τότε τόσο το καλύτερο για μας.

Για να μην ξεχάσουμε και τη μεταρρύθμιση στην παιδεία, για να μην ξεχάσουμε και τις γρήγορες δίκες για όσους υπουργούς συλλαμβάνονται να διακινούν μαύρο χρήμα, για να μην ξεχάσουμε και τη βοήθεια που θα παράσχει το υπουργείο «Προστασίας ποίου» στον κ. Καμίνη για να καθαρίσει την Πλατεία Συντάγματος.

Και σίγουρα ξεχνάω άλλα τόσα. Γιατί όλα αυτά μαζί, και μερικά ακόμη, συμποσούνται στην «Ελλάδα που επιμένει», όπως έλεγε και ο Σαββόπουλος, ή στην «Ελλάδα που κάνει πόλεμο», όπως είπε πέρσι και ο Πρωθυπουργός της, μόνον που παρέλειψε να προσδιορίσει εναντίον ποίου διεξάγεται ο πόλεμος. Εναντίον των σπεκουλαδόρων, των οίκων αξιολόγησης, εναντίον των πιστωτών της, ή εναντίον του εαυτού της; Εξ ου και η σύγχυση. Σύγχυση που καλείται τώρα να ξεδιαλύνει το Υπουργικό Συμβούλιο το οποίο δεν θα κάνει καθόλου διακοπές. Διότι ως γνωστόν το πρόβλημα που έχει η Ελλάδα εξαρτάται από το πόσες ώρες εργάζονται οι υπουργοί της.

Μήπως τώρα που όλοι μιλάμε για τέλος της Μεταπολίτευσης θα πρέπει να τελειώνουμε και με τον πυρήνα της πολιτικής νοοτροπίας της μακράς αυτής περιόδου, με τη θεωρία της περίφημης «πολιτικής βούλησης» δηλαδή; Μήπως θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι εκτός από τον πολιτικό βολονταρισμό υπάρχει και μια πραγματικότητα η οποία δείχνει και τα όριά του, και ξεγυμνώνει την ανοησία του;

Ηταν θέμα «πολιτικής βούλησης» να προσλαμβάνονται συμβασιούχοι επί τροχάδην και κατά συρροή, θέμα «πολιτικής βούλησης» να διογκώνονται οι εξοπλισμοί, να μοιράζονται τα μεσογειακά προγράμματα και τα πακέτα Ντελόρ, θέμα «πολιτικής βούλησης» να μαζεύονται οι φόροι, και το κυριότερο θέμα «πολιτικής βούλησης» να εφαρμόζονται οι νόμοι. Φτιάξαμε ένα κράτος που ως μόνη κινητήρια δύναμή του είχε την «πολιτική βούληση» και το μόνο κόστος που αναγνώριζε ήταν το «πολιτικό κόστος». Ας κάτσουμε να μετρήσουμε πόσα χρωστάει η σημερινή μας κατάντια στον λυρισμό της πολιτικής βούλησης.

Αυτή ήταν η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Και τώρα που οι ξενύχτηδές της σέρνονται ζαλισμένοι στα ξημερώματα συνεχίζουμε να ψάχνουμε την πολιτική βούληση μες στα ερείπια. Και οι μεν αγανακτούν που δεν τη βρίσκουν και φωνάζουν και χειρονομούν – κάνουν ό,τι έκαναν πάντα μόνον με άλλες λέξεις. Και οι δε εξακολουθούν να πιστεύουν πως επειδή δεν θα πάνε διακοπές και επειδή θα πάρει μερικές ακόμη αποφάσεις το Υπουργικό Συμβούλιο θα γίνουν κι οι μεταρρυθμίσεις.