Προσκήνιο

_¬ Εξαιρετικά ενδιαφέρων αλλά δύσκολος να προσληφθεί από τον μέσο θεατή που δεν παίζει στα δάχτυλα τους «Δαίμονες» του Ντοστογιέφσκι – από τους οποίους αντλεί – ο μονόλογος «Δαίμονας. Sostenuto Assai Cantabile» της Μαρίας Ευσταθιάδη: η μικρή Ματριόσα, που στο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι οδηγείται στην αυτοκτονία μετά τον βιασμό της από

τον Σταβρόγκιν, έχει ζήσει και αφηγείται τη δική της εκδοχή.

Η Ρούλα Πατεράκη που τον σκηνοθέτησε και τον ερμήνευσε (Φεστιβάλ Αθηνών «Από Μηχανής Θέατρο»), παρά την εξαιρετική δουλειά της Λιλής Κεντάκα στο σκηνικό και το κοστούμι, του Αλέκου Γιάνναρου στους φωτισμούς και του Γιάννη Κοτσώνη στην ηχητική σύνθεση, παρά το υψηλού επιπέδου βίντεο του Αλέξανδρου Μυστριώτη, φοβάμαι πως δεν κατάφερε να κατεβάσει το κείμενο στην πλατεία. Η ερμηνεία της, επίπεδη και με ελάχιστες κορυφώσεις, πιστεύω πως το εμπόδισε.

_¬ Από τον ιστορικό πίνακα του Ζερικό «Η σχεδία της Μέδουσας» και την ιστορία του ναυαγίου της γαλλικής φρεγάτας «Μέδουσα» το 1816 εμπνεύστηκε ο Θωμάς Μοσχόπουλος για την παράσταση «Μέδουσα. Σχέδια και αυτοσχεδιασμοί για σχεδίες και ναυάγια» (Φεστιβάλ Αθηνών / «Πειραιώς 260»).

Η παράσταση, ένα είδος divised theatre, είχε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία που δεν δικαιολογούσαν όμως ούτε τη μεγάλη της διάρκεια ούτε τις μετακινήσεις των θεατών ενώ τα κομμάτια των, σε πρώτο επίπεδο, άσχετων με το θέμα μαρτυριών των ηθοποιών έμοιαζαν να μην έχουν κολλήσει απόλυτα με τις μαρτυρίες για το συγκλονιστικό ναυάγιο. Δεν μου άρεσε επίσης η «λευκή» λύση για

τα κοστούμια. Η ομάδα, πάντως,

των καλών ηθοποιών υπερασπίστηκε

το αποτέλεσμα ένθερμα.