«Αν έλεγαν σ΄αυτούς τους ηλίθιους…»

Μ.Α.: Θα ήθελα να ρωτήσω κάτι σε σχέση με το κίνημα των «Αγανακτισμένων» που έχουν βγει στις πλατείες. Προσωπικά μου αρέσει που οι άνθρωποι αυτοί, με τον αυθόρμητο και αδιαμεσολάβητο τρόπο που βγήκαν στις πλατείες, έχουν φέρει σε πλήρη αμηχανία τον οργανωμένο πολιτικό κόσμο, τα κόμματα, το Κοινοβούλιο. Δεν μπορούν να τους κατατάξουν κάπου, όπως συνήθως γίνεται. Δεν μπορούν να τους προσάψουν ότι ανήκουν στο ΚΚΕ, στον Συνασπισμό, στον ΣΥΡΙΖΑ ή στη Νέα Δημοκρατία, γεγονός που αυτόματα θα καθησύχαζε τους πολιτικούς και τα κόμματα καθώς θα μπορούσαν να τους αποδώσουν τα συγκεκριμένα ανακλαστικά που διακρίνουν τον κάθε χώρο. Και ενώ όλοι περιμέναμε και συζητούσαμε ότι κάτι θα γίνει, τώρα που αυτό το κάτι σαν να έδειξε ότι πάει να συμβεί, συμπεριφέρονται όλοι με έναν τρόπο σαν να λένε ποιοι είναι αυτοί, τι θέλουν και από πού ξεφύτρωσαν. Εσείς τι πιστεύετε;

Σ.Μ.: Είναι ένας κόσμος που διαμαρτύρεται γιατί βλέπει τους άλλους να διαμαρτύρονται. Προσωπικά θα με ενδιέφερε να δω να γίνεται κάτι, μια προσπάθεια σύνθεσης. Δηλαδή «διαμαρτύρομαι γιατί θέλω να γίνει αυτό». Αν για παράδειγμα όλοι αυτοί που φωνάζουν, συμφωνούσαν να πουν σε όλους αυτούς τους ηλίθιους που μας κυβερνούν ότι πρέπει να σταματήσουν να ξοδεύουν λεφτά που δεν έχουν. Οπως κάνουν οι πιο πολλές οικογένειες που έχουν τα λογικά τους και δεν ξοδεύουν παρά μόνο τα χρήματα που έχουν. Και αν μια ή δυο φορές δανειστούν, δεν το κάνουν για τριάντα χρόνια συνέχεια. Αν λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί έλεγαν, το επαναλαμβάνω, στους ηλίθιους που μας κυβερνούν ότι «ακούστε, σταματήστε τώρα, τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, να ξοδεύετε χρήματα που δεν έχετε» ίσως προέκυπτε κάτι θετικό.