ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Το τελευταίο ελληνικό καλοκαίρι

Τι εστί ελληνικό καλοκαίρι; Από τα «απτόητα σκάφη, τις πλέουσες κιβωτούς και τις περιφερόμενες Εξόδους» του Ζακ Λακαριέρ και τη «φέτα το καρπούζι» που λέει κι ο Διονύσης Σαββόπουλος μέχρι τις προσδοκίες του τελευταίου φρικιού που ταξιδεύει άγονη γραμμή, οι ερμηνείες ποικίλλουν και είναι όλες, ανάθεμά τες, εντελώς εντός θέματος. Για μένα το ελληνικό καλοκαίρι βρίσκεται ακριβώς εκεί που θα σε πετύχει χειροπιαστή η αίσθηση ελευθερίας ανακατεμένη με μια ακαθόριστη διαθεσιμότητα που θέλει οπωσδήποτε να ξοδευτεί.

Για να μην τα πολυλογώ, ταπί και ψύχραιμη αισθάνομαι μόνον όταν κατηφορίζω μέσα στο σκοτάδι από τη γλιστερή πλευρά του θεάτρου της Επιδαύρου φρενάροντας στις πευκοβελόνες και στις πλάτες των προπορευομένων που σχολιάζουν φωναχτά την παράσταση. Πολλές φορές μικρή σημασία έχει αν αυτό που μόλις είδα ήταν καλό, πολύ καλό ή άστοχο. Το θέμα είναι να βρεθείς επιτόπου και να εμπλακείς ολοσούμπιτος στην κοινή εμπειρία.

Ρομαντικό; Μπορεί. Πουθενά αλλού πάντως δεν έχω ευχαριστηθεί αρχαίο δράμα έστω κι αν διακόπτεται από οργανωμένα γιουχαΐσματα, όπως δυστυχώς συμβαίνει συχνά τα τελευταία χρόνια. Ιδίως τότε είναι που ξυπνάει μέσα μου το σπασικλάκι και γίνομαι ικανή να υποστηρίξω και τη μεγαλύτερη μπαγκατέλα μόνο και μόνο για να υποστηρίξω τον χώρο και τις ευαισθησίες του.

Κι αν με στεναχωρεί κάτι στην απόφαση των συνδικαλιστών του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος να μη κατηφορίσουν φέτος στο Φεστιβάλ, δεν είναι τόσο που θα χάσω την παραγωγή Μικρά Διονύσια, τα οποία συνοψίζουν τη συμβολή του ΚΘΒΕ στα Επιδαύρια τα τελευταία πενήντα χρόνια. Ο καθένας ας κακοποιεί όπως νομίζει τη δουλειά και την κληρονομιά του. Αυτό που πραγματικά με παραξενεύει και με στενοχωρεί είναι ο λόγος αυτής της απεργίας. Δεν μπορεί να διεκδικείς «εκτός έδρας» για να παίξεις στην Επίδαυρο την ώρα που κανονικά θα έπρεπε να διεκδικείς την Επίδαυρο σαν προνομιακή έδρα σου, μέσα και το χαρτόσημο…