ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Tα στοιχεία της έρευνας που δημοσιεύουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ» (σελ. 14-15) είναι εντυπωσιακά. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες η Ελλάδα εμφανίζεται να έχει λιγότερα έσοδα από άμεσους φόρους κατά 3% έως 50% από τον μέσο όρο της ευρωζώνης, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.
Μόνο το διάστημα 2005-2009, ώς την έναρξη της κρίσης που απειλεί να βυθίσει το επίπεδο της ζωής μας και τις προοπτικές της χώρας, οι εισπρακτικοί μηχανισμοί απέδειξαν την κραυγαλέα αναποτελεσματικότητα του κράτους: το να εισπράττουν οι εφορίες μόλις 5 δισ. ευρώ από τους βεβαιωμένους άμεσους φόρους ισοδυναμεί με αυτοκτονία του κράτους.
Αν οι μηχανισμοί δεν μπορούν να εισπράξουν τις βεβαιωμένες οφειλές, πώς είναι δυνατόν να αναζητήσουν και να πατάξουν αδήλωτα έσοδα και τις τεράστιες ποσότητες μαύρου χρήματος που διακινούνται στο περιθώριο της οικονομικής ζωής του τόπου;
Οπως αποδείχθηκε στην πορεία, η φοροδιαφυγή είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης της συντεταγμένης πολιτείας στην πορεία προς τον εξορθολογισμό της λειτουργίας της. Οσο η φοροδιαφυγή δεν γίνεται δυνατόν να παταχθεί, θα εξακολουθούν να επωμίζονται τα κοινωνικά βάρη τα ήδη εξοντωμένα «συνήθη υποζύγια» της οικονομίας, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Και παρά τις υπέρογκες θυσίες τους, στο τέλος δεν θα αποφευχθεί η κατάρρευση.
Ολα αυτά είναι γνωστά στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Είναι ο πονοκέφαλος του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος σχεδιάζει να ανατεθεί σε ιδιώτες η είσπραξη των φόρων.
Είναι γνωστά, επίσης, στους ευρωπαίους εταίρους, που σε όλους τους τόνους επισημαίνουν ότι οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί δεν λειτουργούν και πως αυτό πρέπει να αλλάξει.
Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή τη συζήτηση για το Μεσοπρόθεσμο, πλήθυναν οι φωνές που ζητούν κυβερνητική στρατηγική προς την τόνωση της ανάπτυξης. Πράγματι, δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση αν δεν κερδίσουμε το στοίχημα της ανάπτυξης.
Αλλά πώς να κερδηθεί ένα τέτοιο στοίχημα όταν δεν έχουν ξεπεραστεί οι λόγοι που δημιούργησαν και βάθυναν το πρόβλημα; Πώς να μπει σε τροχιά ανάπτυξης η ελληνική κοινωνία όταν η φοροδιαφυγή συνεχίζεται, μαζί με τις αιτίες που την κάνουν δυνατή: τους διεφθαρμένους, γραφειοκρατικούς, αναποτελεσματικούς μηχανισμούς του Δημοσίου;
Η ελληνική κοινωνία οφείλει να κινηθεί προς την κατεύθυνση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με ραγδαίους ρυθμούς. Ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις αυτές, προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στην αναδιάρθρωση των εισπρακτικών μηχανισμών.
Η περιγραφή του προβλήματος είναι πλέον ακριβής. Αλλά για να ξεπεραστεί χρειάζεται διάθεση σύγκρουσης με τους μηχανισμούς που πασχίζουν να μην αλλάξει τίποτα. Στην πορεία προς τις απαρέγκλιτες αλλαγές, η κυβέρνηση δεν έχει περιθώριο να χάσει ούτε μια μέρα.