ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Το αντι-καταθλιπτικό των Special Olympics

Ολα ξεκίνησαν το απόγευμα της Πέμπτης 23 Ιουνίου στην πρόβα τζενεράλε της τελετής έναρξης των Special Olympics. Οι διοργανωτές, θέλοντας να χρονομετρήσουν την παρέλαση των χωρών, έριξαν στην αρένα του Καλλιμάρμαρου εμάς τους εθελοντές αντί των 7.000 χιλιάδων αθλητών των Αγώνων. Για 200 μέτρα, όσο το μήκος της «πασαρέλας» της εγκατάστασης, βαδίζοντας άλλοτε με αργά άλλοτε με γρήγορα βήματα (ρητές εντολές ώστε να προσομοιάζουμε όσο το δυνατόν περισσότερο στους αθλητές) και χαιρετώντας τους φίλους που είχαν γεμίσει τις κερκίδες του σταδίου, είχα τις πρώτες ενδείξεις ότι εδώ κάτι καλό γίνεται.

Σιγουρεύτηκα το πρωινό της Κυριακής όταν πέρασα την πόρτα του γηπέδου του χόκεϊ στο Συγκρότημα του Ελληνικού, εκεί όπου έως τις 3 Ιουλίου πραγματοποιούνται οι αγώνες ποδοσφαίρου 5Χ5. Ηταν λίγο μετά τις 8 το πρωί και όντας ακόμα αγουροξυπνημένη, γκρίνιαζα στον εαυτό μου που ξενύχτησα το προηγούμενο βράδυ, που ξύπνησα από τις 6 τα χαράματα, που επέλεξα μια εγκατάσταση τόσο μακριά από το σπίτι μου στο Μαρούσι, που έκανα ένα ταξίδι 2 ωρών με σχεδόν όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς και που περπάτησα είκοσι λεπτά από την Ποσειδώνος μέχρις εκεί.

Στην τάξη με επανέφεραν ξαφνικά οι αθλητές από όλες τις χώρες του κόσμου, ακόμα και από τη Νήσο Μαν ή το Σεν Μαρτίν, που δεν είχα ιδέα κατά πού πέφτουν στην υδρόγειο, κι έκαναν ζέσταμα μπροστά μου τραγουδώντας, χορεύοντας και παίζοντας με τις μπάλες. Πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο που αργότερα όταν ξεκίνησαν οι Αγώνες μετατράπηκε σε χαρά αυξανόμενη ανάλογα με τον δείκτη του σκορ και τα δικά μας παλαμάκια από τις κερκίδες. Μέχρι το τέλος της βάρδιας μου είχα φορτίσει για τα καλά τις μπαταρίες της αισιοδοξίας μου που τον τελευταίο καιρό είχαν αδειάσει. Είχα βρει το αντικαταθλιπτικό μου. Εστω και για μία μόνο εβδομάδα. Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι πολύ τυχερή που «Είμαι Μέσα».