ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ H Μέρκελ ήθελε να πηδήξει στο νερό

Οι γερμανοί πολίτες είναι ρεαλιστές και γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν. Σύμφωνα με δημοσκόπηση για το κανάλι ARD, που διεξήχθη την Τρίτη και την Τετάρτη και τα αποτελέσματά της δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα, 60% των Γερμανών πιστεύει ότι η χώρα τους δεν έχει άλλη επιλογή από το να βοηθήσει την Ελλάδα, έναντι 37% που διαφωνεί. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ένα άλλο εύρημα της δημοσκόπησης: 63% των ερωτηθέντων εκφράζει κατανόηση για τις διαδηλώσεις που γίνονται στην Ελλάδα εναντίον των μέτρων λιτότητας, έναντι 35% που έχει αντίθετη άποψη. Αλλη μια απόδειξη ότι οι κραυγαλέοι τίτλοι της Μπιλντ δεν εκφράζουν τον μέσο Γερμανό, που είναι ενημερωμένος, ευαίσθητος και ψύχραιμος.

Οι γερμανοί πολιτικοί, πάλι, μάλλον δεν γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν. Σύμφωνα με πηγή της γαλλικής κυβέρνησης που επικαλείται ο ανταποκριτής της Λιμπερασιόν στις Βρυξέλλες, «ο Νικολά Σαρκοζί έκανε τα πάντα για να κρατήσει την Ανγκελα Μέρκελ στο ευρωπαϊκό καράβι, ενώ η μοναδική της επιθυμία ήταν να πηδήξει στο νερό». Πολλοί κατηγορούν τη Γαλλία ότι επί 18 μήνες έμεινε προσκολλημένη στις γερμανικές θέσεις, συνεχίζει η πηγή αυτή. «Ηταν όμως το τίμημα που έπρεπε να πληρώσουμε για να δεχθεί η Γερμανία να λάβει μέρος στη διάσωση του ευρώ, κάτι που σας διαβεβαιώ ότι δεν ήταν προφανές. Ο Σαρκοζί απέφυγε επιμελώς κάθε δημόσια δήλωση για το θέμα ώστε να μη σημειωθεί ρήξη στις γαλλογερμανικές σχέσεις».

Η ρήξη αυτή παραλίγο να συμβεί με αφορμή την επιμονή της Μέρκελ να λάβει μέρος ο ιδιωτικός τομέας σε οποιοδήποτε μελλοντικό πρόγραμμα βοήθειας στην Ελλάδα. Κάτω από την πίεση του Παρισιού, της ΕΚΤ και των περισσοτέρων χωρών της ευρωζώνης, το Βερολίνο υποχώρησε και δέχθηκε η συμμετοχή αυτή να είναι εθελοντική και άτυπη. Η «γκάφα» αυτή, όμως, δεν ήταν παρά η τελευταία μιας σειράς ολισθημάτων, η οποία κάνει πολλούς στην Ευρώπη να αναρωτιούνται «αν υπάρχει ακόμη κάποιος στη Γερμανία που να καταλαβαίνει τις χρηματοπιστωτικές αγορές»…

Στην πραγματικότητα, οι πιέσεις στην ευρωζώνη δεν προέρχονται μόνο από τη Γερμανία. Οπως γράφει ο Φίλιπ Στίβενς στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, η Ευρώπη γυρίζει το ρολόι εκατοντάδες χρόνια πίσω καθώς επιστρέφει στην εποχή της Συνθήκης της Βεστφαλίας (1648), όταν το δόγμα της εθνικής κυριαρχίας αντικατέστησε τη φθίνουσα υπερεθνική κυριαρχία της Εκκλησίας. Το σύστημα εκείνο διήρκεσε μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έπεισε τους ευρωπαίους ηγέτες ότι για να διατηρήσουν την ευρωπαϊκή τάξη έπρεπε να μοιραστούν την εθνική κυριαρχία. Το μεταμοντέρνο αυτό πείραμα κράτησε άλλα εξήντα χρόνια. Και τώρα οι ηγέτες έχουν αρχίσει να ξεχωρίζουν και πάλι τα στενά εθνικά συμφέροντα από το ευρύτερο συμφέρον. Η πολιτική δεν υπέκυψε στην παγκοσμιοποίηση. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ ίσως να μείνει στην ιστορία ως η τελευταία ζητωκραυγή μιας γενιάς που θεωρούσε την ευρωπαϊκή ενότητα απαραίτητη προϋπόθεση για την ειρήνη και την ασφάλεια της ηπείρου.