Ταμείο ανεργίας

Δύο όλες κι όλες ιστορίες προέκυψαν από το αμερικανικό κραχ του 2008: το συμπαθέστατο «Ραντεβού στον αέρα» (Up in the Air) με Τζορτζ Κλούνι του 2009. Και από την περασμένη Πέμπτη το «The Company Men» του Τζον Γουέλς με μια πεντάδα γνωστών ηθοποιών: Μπεν Αφλεκ, Κρις Κούπερ, Τόμι Λι Τζόουνς, Κέβιν Κόστνερ, Κρεγκ Νέλσον. Ο πρώτος, από μια πολυεθνική απολυμένος. Ελπίζει όμως κι έτσι αρνείται να πουλήσει το σπίτι του. Ο δεύτερος, στην αρχή σωσμένος. Στη συνέχεια χεσμένος. Ο τρίτος, από τις παλιές, αμερικανικές αξίες γαντζωμένος. Ο τέταρτος, μοναχικός καουμπόι. Ο πέμπτος, το αφεντικό που στα παλιά του τα παπούτσια οι εργαζόμενοι αρκεί αυτός να περνάει μια χαρά. Το διά ταύτα αυτού του απρόσωπου σκηνοθετικά χρονικού μοιάζει με κουβεντούλα του συρμού. Για όλα φταίνε η απληστία, η καλοπέραση, ο ανταγωνισμός και ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός. Προκειμένου η αξία της μετοχής να ανέβει, το αφεντικό εκατοντάδες εργαζομένους θα ξεφορτώνει. Σωστό; Εντελώς επιφανειακό. Το ίδιο και η δραματουργία αυτής της ιστορίας. Σχηματικοί χαρακτήρες. Σχηματικές συγκρούσεις. Σχηματικές ερμηνείες. Καλές προθέσεις, αδιάφορες επιδόσεις.