Στον πεζόδροµο που στολίστηκε από ήχους

∆ευτέρα βραδάκι. Η συναυλία του Σταύρου Ξαρχάκου ήταν από µόνη της θέµα. Πολύ περισσότερο αφού η είσοδος ήταν ελεύθερη και σε χώρο κοινής λήψης. Στη Στοά Σπύρου Μήλιου, στο Σύνταγµα. Το ενδιαφέρον βέβαια ήταν ακόµη µεγαλύτερο, αφού λίγα κυριολεκτικώς µέτρα πιο πέρα η κάτω Πλατεία του Συντάγµατος άναβε από την καθηµερινή συνέλευση – θεσµό των «Αγανακτισµένων». Σε λίγα τετραγωνικά µέτρα η ζεστή βραδιά αποτύπωνε τις δύο όψεις του σύγχρονου βίου: τη δίψα για αληθινά τραγούδια υπό την µπαγκέτα ενός κλασικού συνθέτη και την αγανάκτηση για τα επερχόµενα στον κοινωνικοπολιτικό στίβο. Ο κόσµος είχε γεµίσει από νωρίς – η συναυλία άρχιζε στις 21:30 – τη Βουκουρεστίου και οι τοποθετηµένες γιγαντοοθόνες στον πεζόδροµο πρόβαλλαν αυτά που στο βάθος της στοάς γίνονταν. Κι εννοώ την εικόνα του Ξαρχάκου να διευθύνει την 12µελή Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής (KOEM) και τους νέους και ταλαντούχους καλλιτέχνες Νατάσσα Μποφίλιου και Γιάννη Χαρούλη που συνέπραξαν και τον χειµώνα πετυχηµένα πλάι του. «Νυν και αεί/µες στη ζωή/σε είχα αραξοβόλι/µα µιαν αυγή /στη µαύρη γη/ σε σώριασε το βόλι» ερµήνευσε έξοχα, αν και λίγο υπερβολικά, η Μποφίλιου την ίδια στιγµή που η «ελεύθερη είσοδος» που είχε αναγγελθεί είχε την δική της ερµηνεία. Κι αυτό το λέω γιατί οι τυχεροί που απολάµβαναν τη συναυλία από κοντά ήταν όσοι είχαν προµηθευτεί προσκλήσεις και είχαν πιάσει στασίδι σε καρέκλα της Στοάς ή στο εστιατόριο «Pasaji». Οι υπόλοιποι αρκεστήκαµε στις γιγαντοοθόνες της Βουκουρεστίου, στην ορθοστασία και στον οµολογουµένως κακό ήχο. Τα τραγούδια πάντως πέρναγαν από χείλη σε χείλη, τα νερά πήγαιναν κι έρχονταν, έστω κι έτσι ο αστικός πεζόδροµος στολίστηκε µε ήχους. Κι αν ήταν αγανακτισµένοι οι µεν (της κάτω πλατείας), αµήχανοι οι δε (αυτοί που παρακολουθούσαν µια συναυλία που γινόταν δίπλα τους από γιγαντοοθόνες) υπήρχε και κάποιος που φαινόταν σίγουρα χαρούµενος: ο µικροπωλητής που πουλούσε χοτ ντογκ µπροστά απ’ το ξενοδοχείο «Athens Plaza» εξυπηρετώντας και τους δύο.