Η αβάσταχτη ένταση του Νιζίνσκι

Γυµνός, µε σπασµούς δυνατούς να συγκλονίζουν το κορµί του, ο Γιάννης Τσορτέκης ως Βάτσλαβ Νιζίνσκι (ο θρυλικός χορευτής που σφράγισε µια ολόκληρη εποχή – στο Παρίσι των αρχών του 20ού αιώνα) σπαράζει στις ύστατες στιγµές του. Παραδοµένος στην τρέλα, ύστερα από χρόνια πάλης για την τέχνη αλλά και για την προσωπική ταυτότητα, ανάµεσα στην οµοφυλοφιλία του και τη σχέση του µε τη σύζυγο και την κόρη του…

Αυτή τη σκηνή θα κρατήσουν ίσως περισσότερο απ’ όλες στη µνήµη τους οι θεατές της θεατρικοχορευτικής παράστασης «Nιζίνσκι: είµαι µια µαριονέτα του Θεού» – στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών – σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και χορογραφία Κωνσταντίνου Ρήγου, που παίχτηκε (άπαξ) το βράδυ του Σαββάτου. Απόδειξη και το θερµότατο χειροκρότηµα που επιφύλασσαν στον πρωταγωνιστή Τσορτέκη (ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Ρήγος ενσάρκωσε τον νεαρό Νιζίνσκι στη χορευτική ακµή του, ενώ η Τατιάνα Παπαµόσχου ανέλαβε την αφήγηση, όσο η φωνή του Γρηγόρη Βαλτινού έδινε το «παρών» στον… ρόλο του γιατρού τού Νιζίνσκι).

«Πρωταγωνιστής» της ατµοσφαιρικής παράστασης, πέρα από την ένταση του Γιάννη Τσορτέκη, αναδείχτηκε και το ιδιότυπο σκηνικό του εικαστικού Αλέξανδρου Ψυχούλη, πλασµένο από ασηµί και κίτρινους (εσωτερικά) κουβάδες, που στήνονταν και δηµιουργούσαν και λέξεις, όπως «Ηµερολόγιο».