ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αγριοι εφιάλτες

Πετάχτηκα στον ύπνο μου. Εφιάλτης. Αγριος εφιάλτης. Οτι είχαμε μείνει μόνοι, λέει, πάνω στο πλοίοπου βούλιαζε και γύρω γύρω έκοβαν βόλτες πεινασμένοι καρχαρίες. Ή ότι έπεφτε το λεωφορείο στον γκρεμό και ψάχναμε κάποιον να κάτσει στο τιμόνι. Τέτοιοι εφιάλτες. Πώς να μην πεταχτώ στον ύπνο μου; Είχα παρακολουθήσει όλοτο ψυχολογικό θρίλερ, οικονομικό – κοινωνικό δράμα, μαύρη κωμωδία με γκαγκς και σουρεαλιστικά στοιχεία του τύπου: το ζω τώρα αυτό ή το φαντάζομαι;

Και στο καπά κι το «True Blood» (νέος κύκλο ς) του Ant1μετα βαμπίρ που δείχνουν τα δόντια τους καιδαγκώνουν. Τα δόντια πουδεν φαίνονται, όμως, να φοβάσαι (true blood,εκείνοι, true story εμείς). Αληθινή ιστορία,να σου την λένε και να μην την πιστεύεις.

Μα, τιώρα πήγε (μεςστη μαύρη νύχτα που χάσαμε και το φεγγάρι); Ο,τι ώρα και να είναι ο εφιάλτης επιστρέφει. Είναι σα να γράφεις για blog και σάιτ στο Ιντερνετ και να μην προλαβαίνεις τις εξελίξεις. Μια αγωνία άλλο πράγμα. Η μια δήλωση να σκεπάζει την άλλη. Μια στη μέση να μπαίνει σφήνα,και από πάνω κλωτσιές, μπουνιές και τηλέφωνα από τις τράπεζες για τηδόση που χρωστάς. Μην πάρεις ανάσα. Ανθυγιεινό κι αυτό. Γιατί ο αέρας γέμισεχημικά. Βρωμάει και καίει η χημεία, κάτω από τηβάση ταμαθηματικά, στηνέκθεση ιδεών ούτε μίαιδέα. Αυτό το τελευταίο είναι που με τρομάζει περισσότερο.