Η καταιγίδα έριξε τον θίασο στην Παταγονία

Διακόσια τριάντα λεπτά διήρκεσε η παράσταση της Αριάν Μνουσκίν στο Φεστιβάλ Αθηνών «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές)» και βασίζεται στο µυθιστόρηµα του Ιουλίου Βερν «Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν»
Είναιαλήθεια πωςη φιλοξενία της Αριάν Μνουσκίν είναι κάπως µπελαλίδικη. Δύσκολο να βρεθεί κατάλληλος χώρος για τιςογκώδεις παραστάσεις της, το Athens Metropolitan Expo όµως έκανε τη δουλειά µια χαρά κι ας υποχρέωσε τους Αθηναίους να εκπατριστούν, δυο χιλιόµετρα µετά το αεροδρόµιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Οι τυχεροί που είχαν κλείσει εγκαίρως θέσεις έφτασαν Σάββατο απόγευµα σε χρόνο ρεκόρ µε τααυτοκίνητά τους ή µε τα πούλµαν του Φεστιβάλ Αθηνών και τα σχόλια για την άδεια Αττική Οδό ήταν εκ διαµέτρου αντίθετα: Κρίση ή τριήµερο;

Το ερώτηµα ξεθώριασε µπροστά στα λευκά τραπεζοµάντιλατου µπουφέ, στα σταντ µε τις εκδόσεις του Φεστιβάλ και σταανοιχτά παρασκήνιαµε τις µπελ επόκ κουρτίνες, ενώ µέσα στη διαµορφωµένη αίθουσα που µύριζε ακόµαφρεσκοκοµµένο ξύλο, δεν έπεφτε ούτε καρφίτσα. Τα σπετσάτα της εισόδου που θύµιζαν εστιατόριο της εποχής µε µενού το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης «Ελευθερία, Ισότης, Αδελφοσύνη» µπέρδεψαν ακόµη περισσότερο τους θεατές. Ισως αυτή ήταν η πρώτη φορά που πήγαιναν σε παράσταση του Θεάτρου του Ηλιου χωρίς να ξέρουν εκ των προτέρων τον στόχο του έργου κι ας είχε προηγηθεί µια φιλότιµη προσπάθεια ενηµέρωσης απότον Τύποκαι τις υπηρεσίες του Φεστιβάλ.

Η ίδια η Αριάν Μνουσκίν ήταν εκεί βοηθώντας διακριτικά στην ταξιθεσία κι όταν όλα ήταν έτοιµα στάθηκε µπροστά, ευχαρίστησε το Φεστιβάλ και δήλωσε ευτυχισµένη που βρίσκεται στην Ελλάδα «ειδικά σε µια τόσο δύσκολη περίοδο».

Εδωσε πληροφορίες για τη διάρκεια του θεάµατος και του διαλείµµατος, ζήτησε να σιωπήσουν τα κινητά και παρακάλεσε να επιστραφούν µετά το τέλος της παράστασης οι ψάθινες βεντάλιες που έπαιζαν τον ρόλο του κλιµατιστικού.

Στα διακόσια τριάντα λεπτά που ακολούθησαν, η θεατρική σαγήνη της Αριάν Μνουσκίν καιτο καλοδουλεµένο πολιτικό της µανιφέστοδεν άφησαν κανένα περιθώριο για απλουστεύσεις. Επιστρατεύοντας µυαλό και αισθήσεις ο θεατής έπρεπε να ακολουθήσει και να ξεδιαλύνει τον συνειρµό της παράστασης, από τα προεόρτια της δολοφονίας του Ζαν Ζορέςµέχρι την ουτοπία του ΙουλίουΒερν, για ναφτάσει στο δικότου ιδεολογικό ναυάγιο ή στον Φάρο που θα τον ξαναβγάλει στην «Τρελή Ελπίδα»για µια ενωµένη, µη εγωιστική Ευρώπη. Μοναδικό όχηµα προς όλα αυτά τι άλλο από την Τέχνη και µάλιστα την κινηµατογραφική, η οποία συµπληρώνει την αδυναµία του θεάτρου να προσκοµίσει ντοκουµέντα και να ζουµάρει πάνω στις αιτίες. Ετοιµοι;

Βρισκόµαστεστο καλοκαίρι του 1914. Στο πατάρι του εστιατορίου «Η τρελή ελπίδα» ένας τρελός σκηνοθέτης που έχει δραπετεύσει από τον ασφυκτικό εναγκαλισµό των µεγάλων στούντιο,φιλµάρει το ταξίδι ενός πλοίου προς την Αυστραλία και ξαναστήνει εκ των ενόντων το ναυάγιό του, µπολιάζοντας τον Ιούλιο Βερν µε τις σοσιαλιστικές αξίες των αρχών του περασµένου αιώνα. Ενθουσιώδεις ηθοποιοί και συνεργάτες του στην ανασύσταση του δραστικού «βωβού κινηµατογράφου» είναι σύσσωµο το προσωπικό του εστιατορίου, φορείς όλοι τους ενός αθώου πολιτικού πολιτισµού οι οποίοι παρεµβαίνουν στη δουλειά του σκηνοθέτη προσθέτοντας στη συνοχή της παράστασης ένα χιουµοριστικό δίχτυ.

Στα δεξιά της σκηνής το δεξί χέρι της Μνουσκίν, ο µουσικός Ζαν Ζακ Λεµέτρ µε τη βιβλική γενειάδα του µιξάρει επί τόπου το µαγικό σάουντρακ του «βωβού» ενισχύοντας τους χειροποίητους ήχους του µε Τρίτη Διεθνή, Κάρµινα Μπουράνα, σονάτες του Μπετόβεν και το εφιαλτικό ζουζούνισµα της µέλισσας από τον Ρίµσκι Κόρσακοφ, ενώ ο πολυεθνικός θίασος µε πανιά, παπλώµατα, ανεµιστήρες, σκοινιά, ψεύτικο χιόνι και ένα πουλί µαριονέτα υποδύεται την καταιγίδα, την τρικυµία, τη χιονοθύελλα.

Η Αριάν Μνουσκίν θα παρουσιάζει από την Τετάρτη έως και την Κυριακή 19 Ιουνίου, στις 19.00,
την παραγωγή του Θεάτρου του Ηλιου «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές)» στο Athens Metropolitan Expo (∆ιεθνής Αερολιµένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος», Σπάτα, τηλ. 210-3542.900).
Τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί

Στο παγόβουνο της πλεονεξίας

Εξω από το αυτοσχέδιο στούντιο µαίνεται η Ιστορία. Οι προβοκάτσιες που προετοιµάζουν τον Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο άλλοτε σκιάζουν τη διάθεση των τρελών κινηµατογραφιστών κι άλλοτε φουντώνουν το πείσµα τους για µια νέα ουτοπία η οποία έξω ενσαρκώνεται από τα σοσιαλιστικά οράµατα του Ζαν Ζορές και της Ρόζας Λούξενµπουργκ και µέσα από τις οικολογικές προφητείες του Ιουλίου Βερν. Τι θα γίνει στο τέλος όταν η ιδιότυπη αυτή κιβωτός θα στουκάρει στο παγόβουνο της πλεονεξίας και θα βρεθεί σε έναν µη τόπο που κατοικείται από ιθαγενείς και παράξενα ζώα; Στη σωσίβια λέµβο του τέλους που κωπηλατεί ένα µελαψό αγόρι της φυλής Αλακαλούφ κάπου στην Παταγονία, οι ευρωπαίοι ντεσπεράντο οραµατίζονται έναν φάρο την ώρα που στις 31 Ιουλίου 1914 ο Ζαν Ζορές πέφτει νεκρός από τον εναρκτήριο πυροβολισµό ο οποίος θα ρίξει τη Γηραιά Ηπειρο στον ανθρωποβόρο Α’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Εµείς όµως, όπως λέει και η συγγραφέας Ελέν Σιξούς που συνεργάστηκε στη διασκευή του έργου: «Σήµερα είµαστε στην 29η Ιουλίου 1914. Τι θα µπορούσε να µας σταµατήσει;». Ενα, κατά τη γνώµη µου, διόλου ρητορικό ερώτηµα.