ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η Κάµερα – Αλήθεια

Εχουν περάσει από τότε είκοσι χρόνια και κάτι ψιλά. Ηταν το ροµαντικό έτος 1990, αυγή της τελευταίας δεκαετίας του 20ού αιώνα, και ο ευτραφής µυστακοφόρος κωµικός Βασίλης Μπουγιουκλάκης (ο δήµαρχος Χαρχούδας, παλαιότερα, της ραδιοφωνικής «Λιλιπούπολης») παρουσίαζε µια – πρωτοφανή για τα τότε ελληνικά τηλεοπτικά δεδοµένα – εκποµπή που ονοµαζόταν «Κάµερα – Αλήθεια», στο τότε Κανάλι 29. Ποιο ήταν το κόνσεπτ; Ο Μπουγιουκλάκης περιπλανιόταν στις λαϊκές αγορές της Αθήνας µε το µικρόφωνο στο χέρι και έναν κάµεραµαν να τον ακολουθεί, ρωτώντας τις νοικοκυρές που έκαναν τα ψώνια τους σχετικά µε την – τότε – οικονοµική κατάσταση. Αυτές, εξοργισµένες, ούρλιαζαν πως δεν είχαν λεφτά, πως πεινούσαν και περνούσαν γενεές δεκατέσσερις τον – εκείνη την εποχή – πρωθυπουργό της χώρας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, για τα αυστηρά µέτρα λιτότητας που µόλις είχε επιβάλει.

∆υστυχώς, ο συµπαθέστατος καθ’ όλα Μπουγιουκλάκης (ο οποίος σε κάποια εκποµπή δέχθηκε επίθεση µε καφάσι από µαινόµενο Νεοδηµοκράτη!) έχει φύγει από τη ζωή εδώ και πολύ καιρό. Ετσι, δεν είναι σε θέση να απολαύσει τον θρίαµβό του. Να διαπιστώσει πόσο µπροστά από τους άλλους βρισκόταν!

Το σωτήριον έτος 2011 τα κανάλια είναι πλέον γεµάτα από «Κάµερες – Αλήθειες». Πρωί, µεσηµέρι, βράδυ. Και το φαινόµενο αυτό δεν ξεπήδησε µόνο την τελευταία διετία, την εποχή του ∆ΝΤ και του Μνηµονίου, όπου όντως ο κόσµος ζορίζεται από τα φοροµπηχτικά µέτρα και την ανεργία. Κρατάει από τιςαρχές της προηγούµενης δεκαετίας, προ κρίσης δηλαδή, τότε που ο Ελληνας ήταν ακόµα πλουσιότερος από ποτέ άλλοτε στην ιστορία αυτού του τόπου.

Οι «οργισµένες νοικοκυρές» του 21ου αιώνα είναι σαφώς λιγότερο ατηµέλητες από αυτές της δεκαετίας του 1990. Τη θέση δετου Μητσοτάκη έχουν πάρει πλέον οι πολιτικοί (του ΠΑΣΟΚ, τηςΝ.∆., αλλά καιγενικότερα) και – εσχάτως – οι «κακοί» Ευρωπαίοι. Οι απειλές, οι βρισιές και οι κατάρες είναι, πάνω – κάτω, οι ίδιες.

Ολα αυτά είναι µόνο ένα κοµµάτι του λαϊκιστικού παζλ που έχει κυριαρχήσει στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια – δηλαδή, από τότε που ο λαϊκισµός έπαψε να αποτελεί προνόµιο της συντηρητικής ∆εξιάς και εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το πολιτικό (και σίγουρα όχι µόνο) φάσµα της χώρας. Το παζλ αυτό περιλαµβάνει την εξύψωση στα ουράνια του «Λαού» – µε την κλασική εικόνα του φτωχού, φιλότιµου και αθώου Ελληνα που οι «άλλοι» θέλουν να του φάνε το µεροκάµατο – , την ιδέα της συλλογικής ευθύνης (οι κακοί πολιτικοί, οι κακοί ξένοι, οι κακοί µετανάστες, οι κακοί µπάτσοι κ.ο.κ.) και φυσικά την κλίση των ρηµάτων σε τρίτο πληθυντικό και χωρίς να αναφέρεται το υποκείµενο: «Κόβουν τους µισθούς», «Σκοτώνουν τα παιδιά µας», «Χτυπάνε την Ορθοδοξία/Μακεδονία». Είναι ξεκάθαρο ποιοι είµαστε «Εµείς» και ποιοι είναι «Αυτοί».

Ο λαϊκισµός της «Κάµερας – Αλήθειας» και των διαδόχων της προκαλούσε µέχρι πρότινος αδιαφορία και χλευασµό. Σήµερα όµως τα πράγµατα έχουν αλλάξει. Ο λαϊκισµός έχει το έδαφος που χρειάζεται για να γίνει επικίνδυνος και να παγώσουν τα χαµόγελα όλων µας. Λεφτά δεν υπάρχουν πια. Με τη φορολογία να καλπάζει, τα µαγαζιά να κλείνουνκαι τους ανέργους να πολλαπλασιάζονται ραγδαία, πολλές εκατοντάδες χιλιάδες συµπατριώτες µας όντως βρίσκονται πλέον κάτω από τα όρια της φτώχειας και, άρα, είναι εξαιρετικά ευάλωτοι. Νιώθεις πως τα πάντα κρέµονται από µία κλωστή. Ακόµα και αυτή τη δύσκολη στιγµή κάποιοι κερδοσκοπούν ποντάροντας στη γενική απελπισία. Για προσωπικά οφέλη. Στο όνοµα µιας ουτοπικής «επανάστασης», την οποία οι ίδιοι δεν έκαναν ποτέ ή δεν έχουν διάθεση να κάνουν. Από απλή αδιαφορία («σε δουλειά να βρισκόµαστε»). Για να πουλήσουν µούρη, βρε αδερφέ! Προσπαθούν να ωθήσουν τον κόσµο στη βία. ∆εν πιστεύουν σε «ειρηνικές διαµαρτυρίες» και άλλα τέτοια γυναικουλίστικα. Ζητάνε «δικαιοσύνη», όχι όµως µε τη µορφή νοµικών διαδικασιών και πόθεν έσχες, αλλά µέσω λαϊκών δικαστηρίων και λιντσαρισµάτων. Εδώ όπου έχουµε φτάσει µια µολότοφ, µια σφαίρα, ένας θερµοκέφαλος (που λέµε όταν αναφερόµαστε στη γηπεδική βία) αρκεί για να φέρει την καταστροφή, να γυρίσει τη χώρα σε άλλες, πολύ σκοτεινές – εποχές, να την οδηγήσει µέχρι και σε εµφυλιακές καταστάσεις. Είναι βέβαιο πως οι λαϊκιστές δεν σκοπεύουν να αλλάξουν τακτική. Στο χέρι µας όµως είναι να το σταµατήσουµε. Αποτελεί χρέος µας.

Εδώ όπου έχουµε φτάσει µια µολότοφ, µια σφαίρα, ένας θερµοκέφαλος αρκεί για να φέρει την καταστροφή, να γυρίσει τη χώρα σε άλλες, σκοτεινές εποχές, να την οδηγήσει µέχρι και σε εµφυλιακές καταστάσεις