ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ξεκούρδιστοι

Μπορούµε να πατήσουµε για λίγο «pause»;

Να παγώσουµε την εικόνα, να σταµατήσουµε τις κουβέντες και να αδειάσει για λίγο το κεφάλι µας. Και η εκτόνωση είναι καλή και ωφέλιµη και η σεναριολογία και η συνειδητοποίηση, αλλά εδώ που έχουµε φτάσει η φρενίτιδα µοιάζει µε µονόδροµο. Η δυστυχία µεγάλη, όπως και η αβεβαιότητα. Και ουδεµία πρόθεση έχω να µειώσω τον γενικό προβληµατισµό ή να υποβιβάσω τη σηµαντικότητα των γεγονότων.

Ούτως ή άλλως δεν θα µπορούσα, ούτε θα µπορούσαµε – τα µεγέθη µάς ξεπερνούν. Οµως αυτή η ατέρµονη ανησυχία που εκρήγνυται κάθε λίγοκαιλιγάκι από την παραφιλολογία – οι πάντες γνωρίζουν κάποιον που βρίσκεται στα «µέσα και στα έξω» και διασπείρει τροµοκρατικές πλην όµως ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες – καταντά ανιαρή καθηµερινότητα, που δεν επιτρέπει διέξοδο. Είναι αποσυντονιστική: και όλοι κινούµαστε σαν χαλασµένα ρολόγια, µε τον δείκτη κολληµένο στην αγωνία.

Υπάρχουν όµως και «ξεκούρδιστοι»: οι δείκτες τους χάνουν για λίγο τον χρόνο και ξεφεύγουν από την πραγµατικότητα. Παρ’ όλο που δεν είναι στοχοπροσηλωµένοι στο καθήκον τους δεν κλείνουν τα µάτια τους στα «άλλα», πλην όµως σηµαντικά. Μάχονται για τις ανισότητες που αντιµετωπίζουν τα άτοµα µε αναπηρίες, δραστηριοποιούνται για τα περιβαλλοντικά θέµατα, δείχνουν ενδιαφέρον παρά τις αντίξοες συνθήκες για τους µετανάστες, συγκεντρώνουν χρήµατα για ένα σοβαρά άρρωστο παιδί που πρέπει να υποβληθεί σε χειρουργείο… Και κάποιες φορές αυτά τα «διαλείµµατα» φαίνονται εξίσου ουσιαστικά µε εκείνα που µας στοιχειώνουν και τα χειρότερα που πιθανότατα θα µας βρουν.