Το άλλοθι της αποτυχίας

Χθες το βράδυ ένας οδηγός ταξί µου είπε επί λέξει: «Αφού είναι ανίκανες οι κυβερνήσεις µας να λύσουν τα προβλήµατά µας, καλύτερα να έρθουν να µας αναλάβουν απολύτως οι ξένοι που έτσι κι αλλιώς αποφασίζουν για τη ζωή µας και για τη µοίρα µας».

Α.Σ.: Μπορεί να αντιλαµβάνεται κανείς την αγωνία και την αγανάκτηση του πολίτη που τον κάνει να σκέφτεται µε τον τρόπο αυτό. Από την άλλη, είναι λύση η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, να αποποιηθείς το δικαίωµα της αυτοδιάθεσης και να πεις ότι επειδή δεν µπορώ να διαχειριστώ µε τις δικές µου δυνάµεις και τη δική µου αξιοπρέπεια την τύχη µου, την παραδίδω σε κάποιους άλλους προκειµένου να τη διαχειριστούν; Ηταν το επιχείρηµα πολλών που είχαν συνεργαστεί µε τους Γερµανούς κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου και ήθελαν να δικαιολογήσουν τη στάση τους όταν έληξε η περίοδος της Κατοχής. Ελεγαν συγκεκριµένα ότι υπήρξε καλύτερη η γερµανική κατοχή γιατί µας έβαζαν σε µια σειρά και σε µια πειθαρχία. Αυτά τα πράγµατα ιστορικά έχουν δοκιµαστεί και έχουν αποτύχει και εν πάση περιπτώσει είναι το άλλοθι µιας αποτυχίας, που καλό είναι την ευθύνη της να µπορούµε να την αναλαµβάνουµε µόνοι µας.

∆.Μ.: Αν ανατρέξουµε σε ιστορίες και συναφή, δεν θα βρούµε άκρη. Η Ελλάδα µετά τα ελληνιστικά χρόνια, όταν έγινε ρωµαϊκή επαρχία, έπαψε πια να υφίσταται ως οντότητα, αγόταν και φερόταν µέσα σε διάφορες κατοχές. Τετρακόσια χρόνια µε τους Τούρκους, άλλοτε πάλι µε τον Πάπα, το Βυζάντιο που σηµαίνει Ρωµαϊκή Αυτοκρατορία, όλα αυτά είχαν ανακατέψει τους λαούς πάρα πολύ. ∆εν γίνεται να λέµε ότι κατοχυρώνουµε κάποιον χώρο και ότι ο χώρος αυτός είναι δικός µας, αφού λίγο καιρό πριν δεν ήταν. Οταν γίνονταν οι Βαλκανικοί Πόλεµοι, ήταν αλλιώς τα πράγµατα. Μην ξεχνάµε ότι οι µεγάλοι επαναστάτες του 1821 ήταν Αρβανίτες, όπως ο Μπότσαρης. Με λίγα λόγια, όπως λέει και ο Γούντι Αλεν, «µια µέρα επαναστάτης και µετά άνεργος».