ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ Μια βραδιά αριστερών χωρίς Αριστερά

ΣΤΗΝ ΟΡΘΟ∆ΟΞΗ ελληνική επικράτεια δεν είναι συνηθισµένα τα πολιτικά µνηµόσυνα και µάλιστα σε ένα (κυριλέ) εστιατόριο – µπαρ.

Τα (ξεπερασµένα) ταµπού σπάνε όταν µιλάµε για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, τον επί πολλά χρόνια ευρωβουλευτή της Ανανεωτικής Αριστεράς, ένα πρόσωπο που ό,τι πίστευε το έκανε πράξη.

Τη ∆ευτέρα το βράδυ, µε αφορµή τη συµπλήρωση δύο χρόνων από τον θάνατο του σπουδαίου αυτού «πολίτη του κόσµου», περισσότεροι από 200 φίλοι του ανταποκρίθηκαν στο κάλεσµα του νεοσυσταθέντος Κέντρου Πολιτικού Προβληµατισµού Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Η συγκέντρωση στο «Αθήρι», γνωστό στέκι του Κεραµεικού, «για ένα ποτό στη µνήµη του Μιχάλη» ήταν ζωηρή, ευκαιρία κυρίως για παλιούς φίλους να συναντηθούν. Η βραδιά δεν είχε στοµφώδεις λόγους που συνηθίζονται σε τέτοιες περιπτώσεις, ούτε τίποτα άλλο περιττό ή ξένο µε τη ζωή του Παπαγιαννάκη. Ηταν εκεί η Λιλή, η σύντροφος του, οι συγγενείς και οι φίλοι του, οι σύντροφοί του από το πανεπιστήµιο, τη δηµοσιογραφία, την πολιτική. Η σύνθεση ήταν µεικτή, όπως και η προσωπικότητά του.

Νωρίς πέρασε ο πρόεδρος της ∆ηµοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης, πιο ύστερα ήρθε και ο υφυπουργός Μεταφορών Σπύρος Βούγιας, που έµεινε ώς αργά. Ανάµεσα σε όσους πέρασαν, και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής ∆ρίτσας, πολλά στελέχη της ∆ηµοκρατικής Αριστεράς και δεκάδες άνθρωποι της ακαδηµαϊκής κοινότητας, των γραµµάτων και της δηµοσιογραφίας. Στα πολλά πηγαδάκια κυριάρχησε η συζήτηση για την οικονοµική κρίση και την πορεία της χώρας. Το συµπέρασµα κοινό: πόσο (µας) λείπει η πολιτική σκέψη, η κουλτούρα και η δράση του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Κι ήταν ακόµα πιο απαισιόδοξο το συµπέρασµα αυτό, όταν πρόσωπα που έχουν πιστέψει στον ορθό λόγο, σε µια πραγµατική κοινωνική δικαιοσύνη, στον διάλογο και στη δηµιουργική σύνθεση, βλέπουν τα κόµµατα της Αριστεράς να µη µπορούν να αρθρώσουν έναν λόγο σύνθετο και πειστικό, που να υπερβαίνει την ευκολία των συνθηµάτων και τον περιρρέοντα λαϊκισµό. Ηταν µια συγκινητική βραδιά αριστερών χωρίς Αριστερά.