Εφυγε ο ποιητής και µουσικός που «γέννησε» τη ραπ

Η ραπ κοινότητα σε όλο τον κόσµο, οι µουσικοί της τζαζ, της electronica, αλλά και άνθρωποι του λόγου, αποχαιρετούν τον Τζιλ Σκοτ-Χίρον. Τον «Νονό της ραπ» όπως τον έχουν αποκαλέσει, ποιητή, και µουσικό, και µιαιδιαίτερη προσωπικότητα στην τέχνη του, που τα τελευταία δυο χρόνια είχε επιστρέψει µε ένα καινούργιο άλµπουµ, το «I’m new here». Ηταν 62 χρονών.

Με το έργο του από το τέλος της δεκαετίας του ‘60 και στη δεκαετία του‘70 επηρέασε όλους εκείνους που άρχισαν τη ραπ επανάσταση. Το διάσηµο «The revolution will not be televised» από το 1970 είναι από τις πιο βασικές επιρροές για ό,τι ακολούθησε στο hip hop και τη µουσική του σήµερα.

Η αιτία του θανάτου του δεν έχει γίνει ακόµη γνωστή, αλλά λέγεται πωςείχε αρρωστήσει επιστρέφοντας στην Αµερική από ένα ταξίδι στην Ευρώπη.

«Κάνουµε αυτό πουκάνουµε, µε τον τρόπο που το κάνουµε χάρη σε σένα», έγραφε ο Chuck D,από τις πιο καταλυτικές φυσιογνωµίες τουχώρου της ραπ, στο twitter για τον Χίρον. Γράφτηκαν πολλά στο twitter µόλις µαθεύτηκε η είδηση. Ο Sean«Diddy» Combs, o Snoop Dogg, oGhostface Killah, ο Usher, o Eminem τον αποχαιρέτησαν.

Ο Χίρον είχε για µεγάλο διάστηµα προσπαθήσει να πολεµήσει τηνεξάρτησή του από τα ναρκωτικά. Γεννήθηκε στο Σικάγο το 1949 και µεγάλωσε στο Τενεσί, πριν µετακοµίσει στη Νέα Υόρκη. Συνεργάστηκε µε τον πιανίστα (και φλαουτίστα) Μπράιαν Τζάκσον, τον οποίο συνάντησε στο Πανεπιστήµιο του Λίνκολν. Ο ίδιος αρνιόταν τον τίτλο του Νονού της ραπ, «αν ήταν κάτι που είχα κάνει» – εξηγούσε – «ήταν πως σεµερικά ποιήµατά µου έβαλα µουσική, και κάποια επαναλαµβόµενα “µέρη”, που τα έκανε να µοιάζουν πιο πολύ µε τραγούδια παρά µε απαγγελίες συνοδεία κρουστών».

Σε αυτά τα ποιήµατα -τραγούδια, έθιγε ζητήµατα κοινωνικά και πολιτικά και έλεγε την άποψή του για την κοινωνία της κατανάλωσης, της διαφήµισης, των mass media όπως γιγαντωνόταν στα 70s και στα 80s. Ηταν από αυτούς που χρησιµοποίησαν τον στίχο τους για να µιλήσουν για το απαρτχάιντ στη Ν. Αφρική. Το «Ηοme is where the hatred is» (1971) µιλάει για το πρόβληµα των ναρκωτικών και της φτώχειας στην Αµερική, ενώ το «Message to the messengers» (1993)

για το πώς οι ράπερµπορούν να βοηθήσουν µε την τέχνη τους την κοινωνία.