ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Apraxia nervosa

Η κυβέρνηση «τροµοκρατεί». Η κυβέρνηση «εκβιάζει» και «δραµατοποιεί». Σ’ αυτές τις καταγγελίες η αντιπολίτευση – από Συγγρού µέχρι Περισσό – φαίνεται να οµονοεί. Φαίνεται να συναινεί στη διαπίστωση ότι η χώρα δεν είναι δα και σε αδιέξοδο. Αν πιστέψουµε µάλιστα την ανάλυση της Ν.Δ., το µόνο που χρειάζεται είναι ένας τσαµπουκάς: να «επαναδιαπραγµατευθούµε» για να επιβάλουµε στους δανειστές µας τους όρους, µε τους οποίους µας βολεύει να µας χρηµατοδοτούν.

Αυτά – και άλλα πιο ελαφρά – που ειπώθηκαν στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών δείχνουν ότι άθελά της η κυβέρνηση προκάλεσε τελικά µια δραµατοποίηση: ανεβάζοντας στην ίδια σκηνή όλους τους παίκτες, έδωσε χαρακτήρα τελετουργικό στο πολιτικό αδιέξοδο της χώρας. Παρέστησε το τέλµα ως ιλαροτραγωδία.

Όντως, σ’ αυτήν την παράσταση δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει. Να κλάψει για τη θορυβώδη αδράνεια των τελευταίων ηµερών; Για το πλεόνασµα εσχατολογικών διαγγελµάτων και το έλλειµµα πραγµατικών αποφάσεων; Ή να καγχάσει µε την ελαφρότητα του φτηνούτσικου λαϊκισµού; Με τη σπουδαιοφάνεια των αναλύσεων του πεζοδροµίου;

Μέσα στους σπασµούς της νευρικής του απραξίας, το πολιτικό προσωπικό δείχνει να µην αντιλαµβάνεται το δράµα. ∆είχνει να αγνοεί το γεγονός ότι µεγαλύτερος κίνδυνος για την Ελλάδα δεν είναι καθαυτή η χρεοκοπία. Είναι ο εξοστρακισµός της από τον ευρωπαϊκό κόσµο. Ο εξορισµός της κάπου νοτίως της Αλβανίας. Κάπου βορείως της Λιβύης. Στην άβυσσο που πάντα έχασκε ανατολικώς του καλού εαυτού της.