Η µόδα µπαίνει στα µουσεία

Η υψηλή ραπτική εισέβαλε στα µουσεία τέχνης και δηµιουργεί µια νέα τάση πολιτιστικών εκδηλώσεων, καθώς κόβει εισιτήρια και φέρνει χρήµα στα ταµεία. Ο νέος τύπος εκθέσεων είναι ιδιαίτερα δηµοφιλής.
«Για χρόνια θεωρούσα τηµόδα έναείδος τέχνης για πέταµα. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα αποκτούσε τη σηµερινή της σηµασία». Αυτό οµολογεί ο αµερικανός σχεδιαστής Οσκαρ Ντε Λα Ρέντα, ένα από τα θρυλικά ονόµατα της µόδας του 20ού αιώνα και µάλιστα µε αρετές µετρ υψηλής ραπτικής. Ο οποίος απαντά στο ερώτηµα της εποχής: τι συνέβη και η µόδα έγινε έκθεµα των µουσείων;

Σχεδόν κάθε πρωτεύουσα ή µεγάλη ευρωπαϊκή, αµερικανική, ασιατική πόλη φιλοξενεί σε κάποιο µουσείο της µία έκθεση µόδας. Πρωταγωνιστές είναι οι θρύλοι του παρελθόντος, οι λατρεµένοι του παρόντος, ένα µείγµα σχεδιαστών και σύγχρονων καλλιτεχνών. Υπεύθυνοι είναι οι επιµελητές τέχνης, συνεργάτες των κρατικών ή ιδιωτικών µουσείων και κυρίως οι µεγάλοι ιδιοκτήτες αυτών των ιδιαίτερων συλλογών. Κάποιες από αυτές ανήκουν στα µουσεία. Αλλες σε οικονοµικά εύρωστους ιδιώτες. Και ορισµένες αποτελούν τµήµατα αρχείου των µεγάλων οίκων, συνήθως της παριζιάνικης υψηλής ραπτικής.

Σε κάθεσηµείοτουπλανήτη σήµερα υπάρχει και µια έκθεση µόδας. Στη Μόσχα, στο Μουσείο Πούσκιν οι δηµιουργίες του Κριστιάν Ντιόρ και του Τζον Γκαλιάνο (πρωην σχεδιαστή του οίκου Κριστιάν Ντιόρ)

συνοµιλούν µε πίνακες της ρωσικής πρωτοπορίας και µε πορτρέτα ζωγράφων του 19ου αιώνα στην έκθεση «Inspiration» (Εµπνευση).Στο Λονδίνο, το Μουσείο Βικτορίας και Αλβέρτου φιλοξενεί την αναδροµική έκθεση του Γιόζι Γιαµαµότο, αφιερωµένη στις συλλογές – σταθµούς του ιάπωνα σχεδιαστή.

Στο Παρίσι, στο οµώνυµο µουσείο του γλύπτη Μουρντέλ, οι γλυπτές, πτυχωτές λεπτοµέρεις στις τουαλέτες της Μαντάµ Γκρε συνυπάρχουν µε τα αγάλµατα του καλλιτέχνη του 19ου αιώνα στην έκθεση «Madame Gres, couture at work». Στη Νέα Υόρκη,το Μητροπολιτικό Μουσείο παρουσιάζει τη µεγάλη αναδροµική έκθεση «Αγρια Οµορφιά» του αλήστου µνήµης Αλεξάντερ ΜΑΚΚΟΥΊΝ. Στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας οι αµερικανοί επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τις πλισέ, σαν πέταλα λουλουδιών, πολύχρωµες τουαλέτες του φλωρεντινού σχεδιαστή των αρχών της δεκαετίας του ’50 Ροµπέρτο Καπούτσι.

Στο Σαν Φρανσίσκο το Μουσείο Ντε Γιανγκ υποδέχθηκε την έκθεση «Ο Μπαλενσιαγκά και η Ισπανία».Στη Σαγκάηο οίκος Chanel παρουσίασεπρόσφατα στο νεότευκτο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης την «εκπαιδευτικού» χαρακτήρα έκθεση «Culture Chanel». Στο Μαρακές, το Ιδρυµα Πιερ Μπερζέ και Ιβ Σεν Λοράν παρουσίασε σε µια έκθεση µε δηµιουργίες του γάλλου µετρ τους δεσµούς και τα στοιχεία από το Μαρόκο που ενέπνευσαν τον Ιβ Σεν Λοράν.

∆εν είναι λοιπόν σύµπτωση, αλλά τάση,που δείχνειότι οι δηµιουργίες υψηλής ραπτικής µπαίνουν στα µουσεία επειδή προσελκύουν κόσµο. Αρα κόβουν εισιτήρια και φέρνουν έσοδα στα ταµεία. Αυτές οι έκθεσεις δηµιουργούν τις συνθήκες για τη νοµιµοποίηση της µόδας ως καλλιτεχνικής έκφρασης. Για ορισµένους σκληροπυρηνικούς θεωρητικούς της τέχνης ένα ρούχο υψηλής ραπτικής δεν πρόκειται να αναφερθεί ως έργο τέχνης. Η αµερικανίδα Βάλερι Στιλ, διευθύντρια του Ινστιτούτου Μόδας και Τεχνολογίας της Νέας Υόρκης επισηµαίνει ότι πίσω από τη διοργάνωση τέτοιων εκθέσεων µόδας, µαζί µε τα πολιτισµικά κριτήρια υπάρχουν και εµπορικά κίνητρα. «Η πλειονότητα των διοικητικών στελεχών των µουσείων δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη µόδα επειδή δεν θεωρείται καλιτεχνική πράξη. Βεβαιώς γνωρίζουµε ότι και η τέχνη έχει µία εµπορική διάσταση, αλλά έχει τη φήµη πως µπορεί να σταθεί υπεράνω χρήµατος. Πράγµα που δεν µπορούµε να το πούµε για τα ρούχα µε την ετικέτα της τιµής τους».

Σχεδόν κάθε πρωτεύουσα ή µεγάλη ευρωπαϊκή, αµερικανική, ασιατική πόλη φιλοξενεί σε κάποιο µουσείο της µία έκθεση µόδας