«Εχουµε βιώµατα που δεν µας αφήνουν να ξεχάσουµε»

Εζησε, όπως καιόλη η ελληνικήµειονότητα, σε ένα περιβάλλον συνεχούς ανασφάλειας και διωγµών. Ο Θεµιστοκλής Παχόπουλος έµενε µέχρι και τα 19 του χρόνια στην περιοχή Ψωµαθιά, όπου το ελληνικό στοιχείο ήταν έντονο, µιας και ήταν από τις πιο πολυπληθείς περιοχές σε Ελληνες και χριστιανούς. Είναι ενδεικτικό πως σε µια ακτίνα500 µέτρων υπάρχουν πέντε ορθόδοξες εκκλησίες εν λειτουργία.

«Αυτός ήταν και ο λόγος που τον Σεπτέµβρη του 1955 η συνοικία µας αποτέλεσεειδικό στόχο από τους Τούρκους. Θυµάµαι που έκαψαν ολοσχερώς τρεις εκκλησίες, µία από τις οποίες αυτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, τη δεύτερη µεγαλύτερη εκκλησία της Πόλης. Εκείνοτο βράδυ, δεν άφησαν κανένα σπίτι χωρίς να το παραβιάσουν. Οι γονείς µου µαςπήραν και µας φυγάδευσαν από τον κήπο και λίγα λεπτά αργότερα, Τούρκοι µε βαριοπούλες και µεγάλες λίµες προσπαθούσαν να το παραβιάσουν. Ευτυχώς, δεν τα κατάφεραν. Ηταν το µοναδικό ελληνικό σπίτι στο οποίο δεν µπόρεσαν να µπουν», θυµάται ο Θεµιστοκλής. Χαραγµένα στη µνήµη του 10χρονου τότε αγοριού έµειναν τα λόγια ενός Τούρκου, ο οποίος έβγαλε στον δρόµο την ηλικιωµένη µητέρα του για να δει τα κατορθώµατά τους: «Ελα µάνα να το απολαύσεις. ∆εν πρόκειται να ξαναζήσεις κάτιτέτοιο».

Το 1964 ο Θεµιστοκλής έφυγε µε την οικογένειάτου. Ηταν ένας από τους 15.000 Ελληνες µε ελληνική υπηκοότητα που απελάθηκαν. «Φυσικά, ο αριθµός των Ελλήνων που έφυγαν από την Πόλη µέσα σε διάστηµα ενός έτους ήταν διπλάσιος, µιας και υπήρχαν µεικτές οικογένειες Ελλήνων, οι µισοί στην οικογένεια είχαν δηλαδή ελληνικό διαβατήριο και οι άλλοι µισοί τουρκικό», λέει ο Παχόπουλος, πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, που αριθµεί 1.000 µέλη.