«Ονειρο το ελληνικό στοιχείο στην Πόλη»

Οι µυρωδιές που «βγαίνουν» από την κινηµατογραφική ταινία «Πολίτικη κουζίνα» ήταν καθηµερινότητα για την Ηβη Καθαροπούλου. Εζησε στο Μέγα Ρεύµα, δίπλα στον Βόσπορο, έως τα 17 της χρόνια. Η κοινωνία, όπως εξηγεί, ήταν «αγαπηµένη αλλά όχι αγγελική». Ολα άλλαξαν τον Σεπτέµβρη του 1955. «Ο πατέρας µου ήταν εκτελωνιστής, αλλά διατηρούσε και κατάστηµα που πωλούσε ποτά. Οντας στην επιτροπή της εκκλησίας ήταν γνωστός. Οταν οι Τούρκοι έψαχναν Ρωµιούς, ένας Τούρκος γείτονας µάς “κάρφωσε”. Μας έσπασαν το αυτοκίνητο, τα παράθυρα, ενώ ακόµη θυµάµαι τη βροχή από τις πέτρες», λέει η Ηβη. Παρόλο που η οικογένειά της είχε τουρκικό διαβατήριο, έφυγε το 1964. «Εφευγαν οι Ελληνες, ερήµωναν οι περιοχές και τα σχολεία». Στο σπίτι της, οι µυρωδιές της πολίτικης κουζίνας είναι καθηµερινές.

Οπως εξηγεί, βασικό στοιχείο της πολίτικης κουζίνας είναι το ψάρι.

«Κάθε µέρα στο τραπέζι είχαµε ψάρι. Ο Βόσπορος άλλωστε ήταν γεµάτος ψάρια. Θυµάµαι πως πολύ συχνά τον χειµώνα βρίσκαµε στο πεζοδρόµιο παλαµίδες και µε τους κουβάδες τις µαζεύαµε». ∆εν διστάζει, µάλιστα, να αποκαλύψει ακόµη και γαστρονοµικά µυστικά.

«Το βραστό ψάρι το φτιάχνω όπως ακριβώς το έκανε ο παππούς µου, ο οποίος έβαζε µαζί µε το ψάρι ένα κρεµµύδι, πάνω στο οποίο κάρφωνε ξυλάκια γαρίφαλο, για να αποµακρύνει την οσµή του ψαριού».

Περίοπτη θέση στο σπίτι της έχουν και τα κύπελλα και τα µετάλλια που κέρδιζε ο πατέρας της όταν έπαιζε γκολφ. «Είχαµε σύλλογο γκολφ, στον οποίο µέλη ήταν Ελληνες, Εβραίοι αλλά και Αµερικανοί, οι οποίοι εργάζονταν στις πρεσβείες».

Το 2008 επέστρεψε στην Πόλη για λίγες ηµέρες και είδε µία εντελώς διαφορετική περιοχή από αυτή που άφησε 44 χρόνια πριν. «Η πόλη ήταν καθαρή, µε ωραία ξενοδοχεία, πάρκα γεµάτα λουλούδια και µία “τέλεια” βιτρίνα µέχρι τις 10 το βράδυ, µετά εµφανίζεται η φτώχεια».

Στη γειτονιά όπου µεγάλωσε, που κάποτε ήταν γεµάτη Ελληνες, σήµερα µένουν κάποιοι Αρµένιοι και µόλις µία χριστιανή γειτόνισσα.

«Οταν άκουσα και πάλι τη φωνή του µουεζίνη από τα µεγάφωνα να καλεί τους µουσουλµάνους σε προσευχή, µου έφερε αναµνήσεις από εκείνα τα χρόνια».