Στίγμα Αν αποτύχουµε, δεν θα υπάρξει… ούτε επόµενη ώρα

Για να είµαι απολύτως ειλικρινής, εγώ µέχρι τώρα γνώριζα ότι αυτός που δεν αλλάζει συνταγή είναι συνήθως ο µάγειρας. Ο µάγειρας και η νοικοκυρά. Θέλει η άλλη να φτιάξει, ας πούµε, µουσακά. Θα χρησιµοποιήσει µελιτζάνες, πατάτες, κιµά, σάλτσα ντοµάτας και µπεσαµέλ. Θα βράσει για λίγο τις πατάτες, θα τις κόψει χοντρές ροδέλες και θα τις βάλει βάση στο ταψί. Μετά θα περάσει τις µελιτζάνες, επίσης κοµµένες σε ροδέλες, από το τηγάνιίσα για να µαραθούν. Αν θέλει να κάνει τον µουσακά ακόµη πιο λάιτ, θα τις περάσει από τον φούρνο. Μετά θα κάνει επάλληλες στρώσεις µελιτζάνας και κιµά, τον οποίο προηγουµένως θα έχει µαγειρέψει µε σάλτσα φρέσκιας ντοµάτας σαννα έφτιαχνε µακαρόνια µε κιµά. Και ύστερα, αφού στρώσει το ταψί, θα περάσει οµοιόµορφα από πάνω την µπεσαµέλ και κατευθείαν στον φούρνο στους 220 βαθµούς.

Υπάρχει περίπτωση να µη βάλει, ας πούµε, κιµά; Μελιτζάνες; Μα αν το κάνει, τι µουσακάς θα είναι αυτός χωρίς µελιτζάνες και κιµά; Πλάκα κάνουµε; Ή µπορεί, αντί για µελιτζάνες, να βάλει κολοκύθια; Δεν γίνονται αυτά ρε παιδιά…

Πώς να αλλάξει η συνταγή;

Ως εκ τούτου, όταν ο Σαµαράς λέει ότι είναι λάθος η συνταγή της οικονοµικής πολιτικής που ακολουθεί ηκυβέρνηση και πρέπει να αλλάξει, το ερώτηµα που φυσιολογικά µου έρχεται στο µυαλό είναι: «Τι εννοεί ο ποιητής;». Αλλάζει η συνταγή του µουσακά; Δεν αλλάζει. Αλλάζει η συνταγή Παπακωνσταντίνου, που εφαρµόζεται εδώ και έναν χρόνο µε τα γνωστά (οδυνηρά για κόσµο και κοσµάκη) αποτελέσµατα; Δεν αλλάζει. Γιατί δεν αλλάζει; Διότι βασίζεται στο δόγµα: «Ελληνες ζούσατε καλύτερα από ό,τι έπρεπε, τώρα θα πληρώσετε»! Το κακό δεν είναιότι το πιστεύει και το εφαρµόζει µε τόση… συνέπεια ο Παπακωνσταντίνου, είναι ότι το πιστεύουν κυρίως εκείνοι που µας δάνεισαν. Και επειδή όπωςκαι να το δεις, όπως και να το κάνεις,αυτοί είναι που έχουν τον πρώτο καικυρίαρχο λόγο, το ερώτηµα στον «σεφ» Αντώνη είναι: «Πώς θα αλλάξεις µια συνταγή που ήδη εφαρµόζεται γιατί έχει την έγκρισή τους και γιατί από την εφαρµογή της εξαρτούν απολύτως αν θα συνεχίσουν να µας δανείζουν;».

Εκµαυλισµός των συνταξιούχων
Να το πω πιο απλά. Οταν ας πούµε σου λένε, κόψε από τους συνταξιούχους –καλώς ή κακώς δεν το εξετάζω, κακώς για µένα, αλλά είναι µιας άλλης τάξεως συζήτηση αυτή – γιατί άλλοι παίρνουν περισσότερα από ό,τι πρέπει και άλλοι χωρίς να πρέπει καθόλου, πώς υπόσχεσαι εσύ µετά ,«σεφ» µου, ότι όταν γίνεις κυβέρνηση «θα αποκαταστήσεις τις συντάξεις στα προ του Μνηµονίου επίπεδα»; Εµένα αυτό µου κάνει µε λαϊκισµό, µε «µαυρογιαλουρισµό», µε «τρε λάθηκε το αφεντικό και τα έβαλε όλα τζάµπα», µε κάτι σε «πάρε κόσµε» τέλος πάντων. Για να µην πω µε εκµαυλισµό των συνταξιούχων που υποφέρουν από τη λιτότητα – οι µόνοι που υποφέρουν πραγµατικά.

Σοβαρή πολιτική, πάντως, δεν τη λες.

Και είναι κρίµα. Γιατί εδώ που έχουµε φτάσει, τέτοια που παραπέµπουν στις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80, άντε και του ‘90, δεν χωράνε. Αλλα θέλουµε να ακούσουµε…

Νοιάζονται µόνο για το προφίλ τους
Και δεν τα ακούµε. Τι ακούµε; Το «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν». Το «εγώ έχω ΤΗ λύση και ελάτε να την εφαρµόσουµε». Μα άµα τηνέχεις, πες τη νατη µάθουµε. Δεν τη λέει όµως. Τηνκρατάει για τον εαυτό του. Μας λέει µόνο το περίγραµµα. Τον πρόλογο. Το κυρίως θέµα το κρατάει για την πάρτη του. Και µετά κάνει κριτική στην κυβέρνηση. Κάνε όση κριτική θέλεις, αλλά βάλε ένα χεράκι µήπως και γίνει κάτι σε αυτό τον τόπο και πάρουµεµια ανάσα. Ασε η κυβέρνηση. Αλλο καλαµπούρι εκεί. Αυτή πια δεν είναι κυβέρνηση, ένα… εµπορικό κέντρο είναι γεµάτο µαγαζάκια! Ο καθένας το δικό του. Γίνεται Υπουργικό Συµβούλιο και το ενδιαφέρον δεν εστιάζεται στο τι θα αποφασίσουν, αλλά στο τι είπε ο ένας εναντίον του άλλου, τι αιχµές άφησε και στον ίδιο τον Παπανδρέου, τι υπονοούµενα για άλλους συναδέλφους του και ούτω καθεξής. Αντί να βάλουν το κεφάλι κάτω και να δουλέψουν, αναλώνονται στο πώς θα οικοδοµήσουν το προσωπικό τους προφίλ για την «επόµενη µέρα».

Οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει ότι έτσι και αποτύχει ο Γιώργος, όχι επόµενη µέρα δεν θα υπάρξει αλλά ούτε επόµενη ώρα. Ούτε καν επόµενο λεπτό!…

Να γυρίσουµε στο… γρόσι!

Αµ το άλλο; Να κάνει εξωτερική πολιτική, ανάµεικτη µε οικονοµική,ο κάθε ένας τυχαίος. Αδιαφορώνταςγια τις επιπτώσεις αυτών που λέει, εντός και εκτός Ελλάδος. Πάρε παράδειγµα τη (φίλη µου) Μαρία Δαµανάκη.Εκανε την ανακοίνωση που έκανεπροχθές «ή µέτρα ή δραχµή», να οι ουρές στις τράπεζες.Σαλτάρισαν οι γέροντες από τον φόβο ότι σε λίγο µπορεί να µην έχουν ούτεαυτά τα λίγα που είχαν αποταµιεύσει στις τράπεζες και πήγαν να τα σηκώσουν, να τα πάρουν στο σπίτι τους. Γιατί, ρε Μαρία; Τι λόγος υπήρχε να το πεις; Σου το ζήτησε κάποιος; Και ποιοςείναι αυτός; Επίσης, γιατί να επιστρέψουµε στη δραχµή; Αν είναι ναγίνει κάτι, ας κάνουµε κάτι δραστικό: να γυρίσουµε στο… γρόσι! Στη µνα. Στο τάλαντοπου δεν θα µπορεί ο άλλος νατο βγάλει στην Ελβετία! Τόσο βάρος πώς να το κουβαλήσει; Νταλίκα θα χρειάζεται…


Με διεθνή ερείσµατα

Μπορεί στην Ελλάδα να µειώνεται η δηµοτικότητά του, αλλά στο εξωτερικό ο Γιώργος δεν παλεύεται! Τον παρακολούθησα άλλη µία φορά να µιλάει σε ένα φόρουµ στο εξωτερικό, στη γενική συνέλευση για τα 50 χρόνια του ΟΟΣΑ (από όπου και το στιγµιότυπο καθώς υπογράφει την αναµνηστική έκδοση για το γεγονός). Μιλάµε, ο άνθρωπος αποθεώθηκε. ορθιοι τον χειροκροτούσαν οι µετέχοντες στη διάσκεψη – ήταν όλοι πρόεδροι, πρωθυπουργοί και υπουργοί Εξωτερικών. Και µε πόσους αντάλλαξε πέντε κουβέντες στο περιθώριο της διάσκεψης και στο δείπνο που παρέθεσε η Χίλαρι Κλίντον. Τέτοιο πέρασµα διεθνώς, κανείς άλλος.

Και δεν ξέρω αν θα ξαναβρεθεί πρωθυπουργός να έχει τόσες και τέτοιες «άκρες» σε όλο τον κόσµο.

ούτε ξέρω αν στη θέση του, σε αυτή την κρίσιµη φάση που περνά η χώρα, βρισκόταν άλλος τι θα γινόταν. Μπορεί ως πρωθυπουργός να έχει όσα µειονεκτήµατα θες, αλλά το προφίλ που διαθέτει διεθνώς δεν το έχει κανείς…