Τα σύµβολα

Ο,τι ακολουθεί, σε καµιά περίπτωση δεν θα ήθελα να πάρει οποιαδήποτε πολιτική χροιά. Μόνο λόγοι συναισθηµατικοί τα υπαγορεύουν. Η µεταπολίτευση, το τέλος του εφιάλτη της επτάχρονης τυραννίδας που εµένα τουλάχιστον µου στοίχισε και τη δηµόσια εκπαίδευση και τη δυσµενή υπηρεσιακή εξορία και κάποιες εµπειρίες στην Μπουµπουλίνας και την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, έχει συνδεθεί στη συνείδησή µου µε τη φωνή της Μαρίας ∆αµανάκη, ως συµβολικής φωνής του εξεγερµένου νεανικού πληθυσµού, µε πολλά µέλη από τους ελεύθερους πολιορκηµένους του Πολυτεχνείου να ήταν µαθητές µου.

Γιατί το Πολυτεχνείο και η φωνή των ελεύθερων Ελλήνων εκείνης της νύχτας µε την έντονη κρητική προφορά της ∆αµανάκη οροθέτησαν τη νέα, ελπιδοφόρο εποχή που προσδοκούσαµε. Ετσι, συναισθηµατικά δεν µπορώ να δεχθώ πως η ίδια φωνή εκπροσωπώντας την εργαλειακή συντεχνία που είναι, δυστυχώς, η Ενωµένη Ευρώπη (πόσο Ενωµένη και πόσο Ευρώπη, το αφήνω στις τραυµατικές πλέον εµπειρίες µας) εξέφρασε προχθές µε την ψυχρότητα του τεχνοκράτη και τον αυταρχισµό της εξουσίας τον επικήδειο της Ελλάδας που ονειρευτήκαµε και µας οδήγησε στην ευρωπαϊκή οικογένεια της αλληλεγγύης και των ανθρωπιστικών αξιών.

Το γνωρίζω πως η Ιστορία επιλέγει τέτοιους συµβολισµούς για να ανοίξει και να κλείσει περιόδους, λίκνα και φέρετρα, για να δηλώσει τη γέννηση των ελπίδων µιας γενιάς και τον επιθανάτιο ρόγχο µιας κοινωνίας.

Πραγµατικά, δεν θα ήθελα µε τίποτε η φωνή αυτού του επικηδείου να είναι της Μαρίας ∆αµανάκη, φίλης αγαπηµένης. Ελπίζω να αντιληφθεί αυτή τη συναισθηµατική αντίδρασή µου, που στο κάτω κάτω εκκινεί από την επαγγελµατική µου διαστροφή, που σώνει και καλά βλέπει τα πάντα ως θεατρικό κείµενο µε πρόλογο, επεισόδια και έξοδο χωρίς απαραίτητη πλέον, στον σύγχρονο κόσµο, την κάθαρση.