ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Καµαριέρα σε Ξενία

Ας πούµε ότι τον λένε Κλάους. Δούλευε µια ζωή στα αλατωρυχεία του χωριού του, στο Μπισοφερόντε της Θουριγγίας. Το 1993 του ανακοίνωσαν ότι, έπειτα από 84 χρόνια συνεχούς λειτουργίας, τα ορυχεία κλείνουν. Ηταν µία από τις 12.000 επιχειρήσεις της Λαϊκής Δηµοκρατίας που έπρεπε να ανασυγκροτηθούν, να ιδιωτικοποιηθούν ή να βάλουν λουκέτο. Κι ο Κλάους ήταν ένας από τα περίπου δυόµισι εκατοµµύρια που έχασαν τη δουλειά τους στον βωµό της ενοποίησης.

Η ιστορία είναι αληθινή. Η ανασυγκρότηση της ανατολικής Γερµανίας – το δεύτερο τιτάνιο επίτευγµα που κατόρθωσαν οι Γερµανοί µετά τον πόλεµο – τίθεται τώρα ως υπόδειγµα. Το υποδεικνύουν σε µια χώρα που είχε τουλάχιστον τριάντα πέντε χρόνια πολιτικής σταθερότητας στη διάθεσή της για να αναπτύξει οικονοµικές δοµές και θεσµούς δυτικής δηµοκρατίας. Το ζητούν από µια χώρα, για τη στήριξη της οποίας διατίθεται ένα µέρος των φόρων που πληρώνει ο Κλάους. Ευτυχώς, ο Κλάους δεν ξέρει ελληνικά.

Δεν µπορεί να διαβάσει τα πρωτοσέλιδα της προηγούµενης εβδοµάδας που παρουσίαζαν την Ελλάδα ως αναξιοπαθούσα καµαριέρα, έρµαιο στις ορέξεις των οιστρήλατων καπιταλιστών. Δεν µπορεί να ακούσει τον αρχιφύλακα της δηµόσιας περιουσίας να δηλώνει στην κάµερα (υπερεκτιµώντας προφανώς το σεξαπίλ του) ότι σε λίγο η τρόικα θα του ζητήσει «και πισινό».

ο Κλάους, ευτυχώς, δεν ξέρει ότι για πολλούς Ελληνες οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι µια ορθολογική πολιτική στην οικονοµία. Κάθε άλλο. Είναι ζήτηµα εθνικής κυριαρχίας. Ζήτηµα ζωής ή θανάτου. Και, προπαντός, ζήτηµα εθνικής παρθενίας.