Η καλύτερη κακιά

Σπούδαζε οικονοµικά όταν η ζωή της διασταυρώθηκε µε το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Από τότε, πάνε περίπου τριάντα χρόνια, αφιερώθηκε στη µεγάλη της αγάπη, την υποκριτική. Με τις επιδόσεις τηςστον
ρόλο της κακιάς δασκάλας στο τηλεοπτικό «Νησί», έκανε κάποιους να µιλούν για τη «νέα Τασσώ Καββαδία». Οι θεατρόφιλοι πάντως τη γνώριζαν πολύ πριν την ανακαλύψει και το µεγάλο κοινό της τηλεόρασης.

Το στοιχειό της Σπιναλόγκας ή βιτριολικά κυνική; Με σκληρό κέλυφος ή µε καρδιά πέτρα;

Η χτυπηµένη από τη λέπρα Χριστίνα Κρουσταλλάκη, η κακιά δασκάλα του «Νησιού», χαράχτηκε στο µυαλό προκαλώντας απορία για την αστείρευτη κακία που αναβλύζει από µέσα της.

Ρόλος καλοδουλεµένος, έντονα ανάγλυφος, έγινε αφορµή για να συζητηθεί. Χάρη στην Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου. Το παίξιµό της έκανε κάποιους να πουν «να,η νέα Τασσώ Καββαδία». Στ’ αυτιά της δεν έχει φτάσει ακόµα, αν και µεταξύ σοβαρού κι αστείου, σε ανύποπτη στιγµή, το είχε πει η ίδια.

∆εν ξέρεις να πεις αν ο ρόλοςτης Κρουσταλλάκη τήςταίριαξε γάντι ή το αντίστροφο. Σπουδαία ηθοποιός η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, µε σηµαντική πορεία στο θέατρο και τον κινηµατογράφο. Ανθρωπος χαµηλών τόνων, αφοσιωµένος στη δουλειά του, στην αγάπη του.

Η ΑΡΧΗ. Και να σκεφτεί κανείς πως υπό άλλεςσυνθήκες θα ήταν οικονοµολόγος. Καθοριστικό ρόλο για την αλλαγή πορείας έπαιξε ο… µπαρµπα-Μυτούσης. Από φοιτήτρια Οικονοµικών της ΑΣΟΕ (µε υποτροφία του Ιδρύµατος Μποδοσάκη) τής άρεσε κι έπαιζε σε κουκλοθέατρα, µετέχοντας µάλιστακαι σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Λίγο πριν από την αποφοίτηση εγκατέλειψε τις σπουδές. «Αφησα µερικά µαθήµατα για το πτυχίο, που ποτέ δεν το πήρα». Ηταν αρχές της δεκαετίας του ’80. Συνάντησε στο διάβα της τον Κάρολο Κουν. Γράφτηκε στη δραµατική σχολή του Θεάτρου Τέχνης, από την οποία αποφοίτησε το ’83 και µε τον θεατράνθρωπο συνεργάστηκε για έναν ακόµη χρόνο. Το 1989τιµήθηκε µε το Βραβείο Κάρολος Κουν α’ γυναικείου ρόλου για την ερµηνεία της ως Ελισάβετ στο έργο «Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα» του σπουδαίου Γερµανού Εντεν Φον Χόρβατ.

Το βιογραφικό της πλούσιο. Για µια δεκαετία (1992- 2001) έζησε και δηµιούργησε στο Παρίσι. ∆ούλεψε για επτά χρόνια εκείστο θέατρο, παίζοντας σε έργα κλασικού ρεπερτορίου, ενώ δίδαξε σε σχολές. Τα κατάφερε καιδιότι το γαλλικό θέατρο είναι πιο ανοιχτό από το ελληνικό. «Χρησιµοποιούν πολλούς ξένους στις παραγωγέςτους, ακόµα και στην Κοµεντί Φρανσέζ, που θεωρείται πιο δύσκολη». Μια πρακτική, παρατηρεί, που βλέπουµε να υιοθετείται και εδώ πλέον. «Η γλώσσα δεν είναι εµπόδιο, αρκεί ναείναι τα µυαλά ανοιχτά».

Μυαλό µε ανοιχτό ορίζοντα έχει και ο Θοδωρής Παπαδουλάκης, ο σκηνοθέτης του «Νησιού».Της έδωσε τον ρόλο της Χριστίνας Κρουσταλλάκη. Ενας ρόλος στην κόψη. «Αγγίζει το όριο του ρεαλιστικού και του εξωπραγµατικού.Είναι σαν κακό στοιχειό. Εχει όµως θεατρικότητα». Για την Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου η ηρωίδα της είναι µια µορφή, τηρουµένων των αναλογιών, σαιξπηρικής µάγισσας.

«Η αντίληψη του Παπαδουλάκη είναι υποκειµενική. Την είδεόπως θα τη φαντάζονταν ταπαιδιά, σαν µάγισσα». Με ποιητική διάθεση, η ηθοποιός λέει πως η Κρουσταλλάκη «ενσαρκώνει την ίδια την αρρώστια». Και δεν της φαίνεται υπερβολική η σεναριακή κακία που βγάζει. Οσα τηςσυνέβησαν άλλωστε δεν είναι και λίγα.

Γιατί η Κρουσταλλάκη υπήρξε. Χτυπηµένη από τη λέπρα, πέρα στην καµαρωτή πύλη της Σπιναλόγκας, το 1904, σε τρυφερή ηλικία. Μόλις τεσσάρων ετών. Τη συνόδευε η µητέρα της. Η οποία πέθανε από πνευµονία όταν η Χριστίνα ήταν 12 ετών. Χάρη στη µητέρα τηςκαι ως φιλοµαθής που ήταν, είχε γνώσεις – δασκάλα φυσικά δεν ήταν – αλλά µετην ευρυµάθειά της δίδασκεστα παιδιά. Κακιά, µια φορά, δεν ήταν. Ούτε και στο βιβλίο εµφανίζεται έτσι.

«∆εν µε πειράζει πουέπαιξα την κακιά. Εχωπαίξει ταπάντα», λέει η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου. Οσο µεγαλύτερη είναι η απόσταση ανάµεσα στον ρόλοκαι τον χαρακτήρα της τόσο περισσότερο είναι το ενδιαφέροντης να τονενσαρκώσει. «Αυτό όµως δεν συµβαίνει συχνά στην τηλεόραση», παρατηρεί. Και ως γνωστόν οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.Οπως το «Νησί» ας πούµε. «Ορόλος µου ήταν άλµα τεράστιο».

Στην έρευνά της για τον ρόλο µίλησε µε τον Μανώλη Φουντουλάκη, τον θεραπευµένοχανσενικό_ και τυπικά από το 1980-Σπιναλονγκίτη που πάλεψεµε τη νόσο και τις προκαταλήψεις και πέθανε πέρσι.

Αγριεµένοι, σαν την τηλεοπτική εκδοχή της Κρουσταλλάκη, ήταν πολλοί. Γιατί ήταν πονεµένοι. Θεωρούνταν απόκληροι της κοινωνίας. Και είχαν µετατραπεί σε αγρίµια. «∆εν ήταν εύκολη η επανένταξή τους στην κοινωνία».

Οι θεατρόφιλοι τηγνωρίζουν. Κάποιοι, ίσως αρκετοί, την έµαθαν µέσα από το «Νησί». Ωςκακιά. Θα µπορούσε να σκεφτεί κανείς πως έτσι αδικείται η πορεία της ώςτώρα. «Αδικο θα ήταν ο ρόλος να είναι ωραίος και να µην πέρναγε στον κόσµο». Χαίρεται όταν της µιλούν για τη δουλειά της. ∆είχνει ότι υπάρχει ανταπόκριση.

Και να σκεφτείτε ότι ορόλος δεν ήταν µεγάλος σε έκταση και παρουσία. «Εχει εγγραφεί στη µνήµη του κόσµου κι αυτόείναι σηµαντικό».

Αρα; Το στοίχηµα πέτυχε.

Αυτή την περίοδο είναι στη Θεσσαλονίκη. Προετοιµάζεται γιατα «Μικρά ∆ιονύσια» του ΚΘΒΕ, µε τα οποία θα γιορτάσει τα 50 χρόνια του, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα -Γρηγόρη Καραντινάκη, δουλεύοντας σε σύνθεση αρχαίων κειµένων κωµωδίας και δράµατος που έχει επιµεληθεί ο Κώστας Γεωργουσόπουλος και θα παρουσιαστούν στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου (8, 9 Ιουλίου).

Με την Ελλάδα σε κρίση, βλέπει µε χαρά το θέατρο να δουλεύει. Τα 20 ευρώ εισιτήριο δενείναι για εκείνη πολλά. Είναι, λέει, όσο να φάει κάποιος σε έναπεριποιηµένο ψητοπωλείο.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ. Αν το «Νησί», η βασισµένη στο οµότιτλο βιβλίο της Βικτόρια Χίσλοπ τηλεοπτική µεταφορά υψηλής αισθητικής τηςΜιρέλλας Παπαοικονόµου, είναι η τελευταία γη πριν από το τηλεοπτικό τέλµα, η ανησυχία της κ. Σακελλαροπούλου είναι µεγαλύτερη για το ευρύτερο πολιτισµικό τέλµα.

Η εικόνα τηςτηλεόρασης σήµερα αντικατοπτρίζει ό,τι συνέβαινε στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια: «∆αγκώσαµε τη λαµαρίνα της µπούρδας». Τη σιωπή πουεπικρατεί την αποδίδει στο γεγονός ότι «κάποιοι ξέρουν ότι συµµετείχαν κι εκείνοι στο πάρτι». Τησιωπή των ανθρώπων του πνεύµατος, των καλλιτεχνών την αποδίδει στην απαξίωση που εισέπραξαν στο παρελθόν – «πότε µας άκουσαν;Κάποτε µας αποκάλεσαν καιλαπάδες» – και συµµερίζεται τους ανθρώπους του µόχθου που είναι θυµωµένοι διότι, λέει, ακόµα και τώρα δεν έχει ακούσει από τους πολιτικούς µια κουβέντα αυτοκριτικής.

ΕΙΠΕ

Οσο µεγαλύτερη είναι η απόσταση ανάµεσα στον ρόλο και τον χαρακτήρα µου τόσο περισσότερο µε ενδιαφέρει.
Στην τηλεόραση συµβαίνει σπάνια

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ

Ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ήταν νέοι κάποτε, όπως όλοι µας λόγω ηλικίας, αλλά παραµένουν νέοι στο διηνεκές λόγω δηµιουργικής αγωνίας και λαχτάρας γι’ αυτό που κάνουν

ΒΑΣΊΛΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΊΛΕΊΟΥ, ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ