Εναλλακτικά Το φάντασµα της εναλλαγής

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΙΝΕΙΕΣ, έτσι και η πολιτική είναι ένα σενάριο. Το σενάριο βοηθάει τους πρωταγωνιστές να προσχεδιάσουν τις επόµενες κινήσειςτους ή να υποθέσουν τις επόµενες κινήσειςτων ανταγωνιστών τους. Το σενάριο βοηθάει επίσης όλους τους υπόλοιπους – την αγορά, την κοινωνία των πολιτών και τους ξένους – να καταλάβουν πού βρίσκονται. Το πολιτικό σενάριο τους επόµενους µήνες µετά την 4η Οκτωβρίου 2009 είχε ως εξής: το ΠΑΣΟΚ έκανε ολική επαναφορά. Η Ν.∆. –και κατ’ επέκταση ο συντηρητικός χώρος –µπήκε σε φάσηπολυδιάσπασης. Η οικονοµία µπήκε σεπεριπέτεια µε όρους ιστορικής θεοµηνίας. Αλλά στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου, η χώρα βρήκε τον ηγέτη που θα µπορούσε να τη βγάλει από την κρίση.

QQQ
ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ του σεναρίου τη διατυπώνουν κατ’ ιδίαν άνθρωποι τουΚαραµανλή. Η ανάγνωσή τουςσυµπίπτει µε την κυρίαρχηεκδοχή στηνκυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ, χάρηστον Παπανδρέου και την πολυσυλλεκτικότητά του, θα είναι ο πόλοςαναφοράςκαι ανασυγκρότησης του ελληνικού πολιτικούσυστήµατος. Οπως ηΕθνική στον τραπεζικό τοµέα. ∆ιασπασµένη και µεθαµπή ηγετική οµάδα –«τα αποµεινάριατης περιόδου 2004-2009» – η Ν.∆. είναικαταδικασµένη σε συρρίκνωση.

Είναι µια κλασική καραµανλική ανάγνωση που υποτιµά τον Αντώνη Σαµαρά, απηχώντας τη µόνιµηένταση ανάµεσα στις διαφορετικές πολιτικές σχολές της ελληνικής ∆εξιάς.Και βλέπει ως σαφή προοπτική τις συµµαχικές κυβερνήσεις. ∆ηλαδή ένα ΠΑΣΟΚ ενισχυµένο από δεξιά κι αριστερά – ονόµατα κοµµάτων δεν λέµε. Ως αποτέλεσµα συναίνεσης κιεθνικής ενότητας, ένα συµµαχικό σχήµα, κατά την ίδια γραµµή ανάλυσης, «θα άρεσε στον κόσµο ως κάτι καινούργιο».

QQQ
Η ΒΙΤΡΙΝΑ αυτή έχει υποστεί κάποιες ραγισµατιές. Από πέρσι µέχρι φέτος τον Μάιο, η διακυβέρνηση Παπανδρέου έχει υποστεί µεγάλη φθορά. ∆εν είναι αναγκαστικά το Μνηµόνιο. Είναι το πολιτικό κρυφτούλι µε το Μνηµόνιο. Είναι η ψευδαίσθηση ότι ητρόικα θα ήτανο κακός και η κυβέρνηση ο καλός. Είναι το βήµα σηµειωτόν, όπου το ΠΑΣΟΚ διαπραγµατεύεται µε τον εαυτό του – στο Υπουργικό Συµβούλιο, τη Βουλή, το κόµµακαι τα συνδικάτα – ενώ η ύφεση ερηµοποιεί τη χώρα. Και ξαφνικά µια κοινωνίαπου αισθάνεταιπλέον όχιανησυχία,αλλά απελπισία για το µέλλον, αρχίζει να ψάχνει εναλλακτικήλύση. Και νακοιτάζει προς τον Σαµαρά.

Οι πιο ξινοί οικονοµικοί αναλυτές λένε πως το «Ζάππειο ΙΙ» θα ήταν καλό το 2004. Παρ’ όλα αυτά, η Ελλάδα φαίνεται να έχει ψυχική ανάγκη από µια προοπτική – έστωκαι ως ψευδαίσθηση. Οπότε το φάντασµατης πολιτικής εναλλαγής αρχίζει να πλανάται πάνω από τη χώρα.