ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ραντεβού µε την αναξιοπιστία

Για τρίτη τουλάχιστον φορά– µετά την καταψήφιση του Μνηµονίου, την πολιτική του οποίου έµπρακτα υποστηρίζει και το Ζάππειο Ι, στο οποίο υποσχόταν µαγικές λύσεις – ο αρχηγός της αξιωµατικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαµαράς αποδεικνύεται ασυνεπής στο ραντεβού του µε την αξιοπιστία.

Στις χτεσινές πολυαναµενόµενες εξαγγελίες του, ο πρόεδρος της Νέας ∆ηµοκρατίας λάθεψε ωςπρος τον στόχο, τηδιάγνωση, τον αντίπαλο και τη θεραπεία. Κι έτσι άφησε το κοινωνικό σώµα (µε την εξαίρεση µόνο των πολωµένων οπαδών) το ίδιο, αν όχι περισσότερο, µπερδεµένο, το ίδιο, αν όχι περισσότερο, απαισιόδοξο.

Ας δούµε, σε γενικές γραµµές, τι είπε ο κ. Σαµαράς, επιχειρώντας και µια πρώτη κριτική των όσων είπε:

n Το «συνολικό σχέδιο» της Νέας ∆ηµοκρατίας δεν είναι ούτε «συνολικό» (του λείπει η σχέση µε την κοινωνία και την πράξη)ούτε σχέδιο (συνεχίζουν να του λείπουν η εξειδίκευση, ο ρεαλισµός και η τόλµη).∆εν είναι, επίσης, ούτε «δηµιουργικό» (η αοριστολογία και η αµφισηµία δεν συνιστούν ποτέ δηµιουργία) ούτε «σοκ» (αφού, ακούσαµε, µε λίγες εξαιρέσεις, αυτά που είχαν ξαναειπωθεί και δεν βρίσκονται στο ύψος των περιστάσεων). n Η αίσθηση ότι η «επανεκκίνηση» προϋποθέτει και ο λαός απαιτεί«νέο Σύνταγµα και νέους θεσµούς» είναι και ανακριβής, και ανιστόρητη, και παραπλανητική. Η Ελλάδα έχει απολύτως επαρκές θεσµικό πλαίσιο – διαθέτει δηλαδή Σύνταγµα και νόµους. Της λείπει απελπιστικά µια πολιτική τάξη που να σέβεται το Σύνταγµα και τους νόµους, να τους εφαρµόζει και να δίνει το ανάλογο παράδειγµα σε µια κοινωνία γαλουχηµένη στον συντεχνιασµό και την ατυπία. Θέτοντας τοκάρο πριν από τα άλογα, η Νέα ∆ηµοκρατία προσπαθεί να ανακυκλώσει τις τεράστιες ευθύνες της µέσα στον γενικό πολτό.

n Η Νέα ∆ηµοκρατία προσπαθεί να εµφανιστεί ως αντίπαλον δέος µιας κυβέρνησης η οποία παλεύει (µε πολλά προβλήµατα)

να διορθώσει την τραγική κατάσταση που της παραδόθηκε, µε µέσα µάλιστα τα οποία έχει παραδεχτεί ότι βρίσκονται «εκτός ιδεολογίας της» (άρα είναι πιο κοντά στην ιδεολογία της Νέας ∆ηµοκρατίας). Προσπαθεί, επίσης, να συνεχίσει να εµφανίζεται ως «αντι-µνηµονιακή», όταν οι διαφορές της αλλά και οι προτάσεις της αφορούν το «µείγµα» και τη δοσολογία και, πάντως, όχι τη «φιλοσοφία» της ασκούµενης πολιτικής.

n Αλλά και εντός του «µείγµατος», το «σχέδιο των επτά σηµείων» συνοψίζεται στην πραγµατικότητα σε ένα: στη µείωση της φορολογίας (να το λοιπόν το µυστικό). Ολα τα άλλα είναι είτε εντελώς νεφελώδη («γενικότερη µεταρρύθµιση φορολογικού συστήµατος», «τακτοποίηση όλων των εκκρεµοτήτων από το παρελθόν», «απορροφητικότητα ΕΣΠΑ και δηµόσιες επενδύσεις»), είτε πλήρως αντιφατικά (εξόφληση – ορθώς – οφειλών κράτους αλλά και παράλληλη εισροή πόρων από αυτήν, υποχρέωση τραπεζών να επιστρέψουν – λαµπρά – ένα ποσοστό από τα χρήµατα που δανείζονται στην αγορά αλλά και αποχή κράτους από συµµετοχή στην οικονοµία, επίκριση των αποκρατικοποιήσεων της κυβέρνησης χωρίς να διευκρινίζεται σε τι θα διέφεραν από αυτές οι δικές της), είτε συνιστούνπροτροπή σε παρανοµία (νοµιµοποίηση – µετη διευκρίνιση: «όχι τακτοποίηση» – αυθαίρετων κτισµάτων, κατάργηση φορολογικών ποινών για να επιστρέψουν οι καταθέσειςτου εξωτερικού). Υπάρχουν βέβαια και ορθές προτάσεις (επαναφορά συντάξεων χαµηλοσυνταξιούχων, κοστολόγηση και ηλεκτρονική διαχείριση νοσοκοµείων, επιτάχυνση απονοµής δικαιοσύνης), για τις οποίες όµως, εντελώς συµπτωµατικά, έχει ήδηδεσµευθεί και η κυβέρνηση.

Με τις χθεσινές προτάσειςτης, που τις παρουσίασε στο Ζάππειο ο αρχηγός της, ηαξιωµατική αντιπολίτευση δεν ανοίγει δυστυχώςκανένα δρόµο, τη στιγµή κατά την οποία η χώρα χρειάζεται επειγόντως κάτι διαφορετικό καιυψιπετέστερο.

Η αίσθηση ότι η «επανεκκίνηση» προϋποθέτει και ο λαός απαιτεί «νέο Σύνταγµα και νέους θεσµούς» είναι και ανακριβής, και ανιστόρητη, και παραπλανητική.
Η Ελλάδα έχει απολύτως επαρκές θεσµικό πλαίσιο – διαθέτει δηλαδή Σύνταγµα και νόµους

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγµατολόγος, πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ www.botopoulos.gr