Πασαρέλα από σταρ, διαµάντια και οφθαλµόλουτρο

Απόψε εγκαινιάζεται το 64ο Φεστιβάλ των Καννών µε την ταινία του Γούντι Αλεν «Μεσάνυχτα στο Παρίσι». Ελάχιστοι όµως ενδιαφέρονται για τις ταινίες. Οι περισσότεροι αδηµονούν για την πασαρέλα, τα διαµάντια της Choppard και το οφθαλµόλουτρο την ώρα που θα πατάει το κόκκινο χαλί η Κάρλα Μπρούνι!

Η εναρκτήρια ταινία του Γούντι Αλεν θα µπορούσε να προκαλέσει την εξής στιχοµυθία: «Λες η Κάρλα να πήγε µε αυτόν τον γέρο κοντοπίθαρο;» θα λέει η θυρωρός στη διπλανή της. «Μπα, δεν το πιστεύω. Οι σωµατοφύλακες του Νικολά την ακολουθούσαν από κοντά». Βέβαια, η Κάρλα δεν φαίνεται να προτίθεται να εµφανιστεί ύστερα από τα της εγκυµοσύνης της…

Ταυτοχρόνως το κους κους θα ενισχυθεί από τον Ρόµπερτ Ντε Νίρο. Οχι φυσικά για τις ερµηνευτικές του επιδόσεις. Ούτε επειδή είναι πρόεδρος της κριτικής επιτροπής. Αλλά από το µεγιστοτεράστιο γεγονός πως φέτος επιλέχτηκε ως ανάδοχος της Choppard, της ελβετογαλλικής φίρµας µε τις πανάκριβες κοτρόνες και τα κοσµήµατα. Με το αζηµίωτο φυσικά. Ολες οι σταρ, από την Τζόντι Φόστερ µέχρι την Κίρστεν Ντανστ, που καταφθάνουν στην Κρουαζέτ παρέα µε διάσηµα µοντέλα, όπως η γυναικάρα µε το όνοµα Εύα Χερτζίκοβα, θα στολίζουν τον λαιµό, τα χέρια, το µπούστο, τα µαλλιά τους, τους αστραγάλους τους µε τις κοτρόνες της Choppard. ∆ανεικά φυσικά. Ετσι για την πασαρέλα, το red carpet. Θέλουν, δεν θέλουν.

Και οι ταινίες; Εξαρτάται. Από τι; Εχει κάποια από αυτές ευνουχισµό µε ψαλίδι; Οπως πέρυσι ο «Αντίχριστος» του Τρίερ; Αν ναι, τότε έχει καλώς. Αν όχι, τότε µόνο για κουλτουριάρηδες. Για να δούµε λοιπόν τι θα προκύψει από δαύτες. Στο επίσηµο διαγωνιστικό, όλοι σχεδόν οι «πελάτες» των Καννών: Λαρς Φον Τρίερ (∆ανία), Νουρί Μπίλγκε Τσεϊλάν (Τουρκία), αδελφοί Νταρντέν (Βέλγιο), Ακι Καουρισµάκι (Φινλανδία), Νάνι Μορέτι, Πάολο Σορεντίνο (Ιταλία), Αλέν Καβαλιέ (Γαλλία) και µερικοί ακόµα που τα ονόµατά τους δεν σας λένε απολύτως τίποτα.

Γεννητούρια και φλας
Λέτε να το δούµε κι αυτό; Να σπάσουν τα νερά και να γεννήσει στη διάρκεια του Φεστιβάλ των Καννών η Μαριόν Κοτιγιάρ; Ενα πράγµα είναι βέβαιο. Και οι Κάννες πριν καν ξεκινήσουν απέκτησαν δηµοσιότητα απροσµέτρητων διαστάσεων. Σαν µαιευτική κλινική.

Και ο Γούντι Αλεν –στην ταινία του οποίου συµπρωταγωνιστεί παρέα µε την Κάρλα Μπρούνι – από αυτή την εγκυµοσύνη εξασφάλισε τζάµπα διαφήµιση τρελή. Το στόρι από το 2004. Οταν εκείνη ήταν – δεν ήταν 28 και ο παρτενέρ της, ο Γκιγιόµ Κανέ, κάπου τριάντα και ενός. Παρέα στην ερωτική ανάποδη ταινία «Αγάπα µε αν τολµάς» (Love me if you dare) που για το γαλλικό της µπόι έσκισε στα ταµεία.

Η Μαριόν είναι η ζωντανή επιβεβαίωση της τολµηρής ρήσης της Σίρλει ΜΑΚΛΈΙΝ. Που δηµοσίως είπε: «Οποια ισχυρίζεται ότι δεν κοιµάται µε τον συµπρωταγωνιστή της λέει ψέµατα». Εκείνη λοιπόν την εποχή ο Γκιγιόµ ήταν παντρεµένος µε την Νταϊάν Κρούγκερ. Από το 2001. Γιατί αυτό; Επειδή θεωρείται ο Τζορτζ Κλούνι της Γαλλίας. «Λάθος» δήλωσε ο Κλούνι σε κάποιο ιταλικό έντυπο που ασχολείται µε τις κρεβατοκάµαρες των rich and famous. «Μάλλον προς τον Τζέιµς Φράνκο φέρνει».

Κοίτα να δεις πανικός. Καλά δεν θα τα χαλάσουµε.

Τζέιµς Φρράνκο θέλεις; Ο,τι πεις. Τέλος πάντων. Από τότε λοιπόν χρονολογείται το ειδύλλιο των δύο ηθοποιών. Εκτοτε ο µεν Κανέ άρχισε να φλερτάρει µε τη σκηνοθεσία. Πράγµα που κατέληξε σε µια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία που εν Αθήναις προβλήθηκε τον περασµένο Μάρτιο µε τον ελληνικό τίτλο «Μικρά αθώα ψέµατα» (Les petits mouchoirs). Ανάµεσα στο πολυµελές καστ και η Μαριόν.

Το ζεύγος πλέον περίπου νόµιµο. Γιατί από το 2006 τέλος ο γάµος µε την Κρούγκερ. Μεταξύ µας; Αν και η Γερµανίδα υπερέχει εξωτερικώς (ως µοντέλο), η Γαλλίδα ανώτερη σε ζωντάνια και απείρως καλύτερη στον φακό. Θυµηθείτε το 2007 µε τη «Ζωή σαν τριαντάφυλλο» (La vie en rose) όπου έµοιαζε αυτοκόλλητη της Εντίτ Πιαφ. Γεγονός που έναν χρόνο µετά της χαρίζει χρυσό αγαλµατίδιο Οσκαρ (το 2008) και έτσι το κασέ της εκτοξεύεται πολύ, µα πολύ ψηλά. Θρίαµβος! Από πέρυσι, λοιπόν, οι πένες και ο φωτογραφικός φακός άρχισαν να παρατηρούν κάτι τροµερό. Ο κοιλιακός χώρος της Μαριόν ολίγον πιο φουσκωτός. Βρε, λες να πήρε µερικά κιλά; λέγανε αναµεταξύ τους. Και το γράφανε. Γιατί το ζεύγος κρατούσε το στόµα του κλειστό. Αυτό ήταν. Εγκυος λοιπόν. Με ποιον; Μα φυσικά µε τον Γκιγιόµ. Ωσπου το περασµένο φθινόπωρο, στο καθιερωµένο φεστιβάλ του Μαρακές στο Μαρόκο, εµφανίζονται τα πιτσουνάκια δυο δυο. Και στις αρχές του περασµένου Γενάρη δηλώνουν πως την άνοιξη, όπου να ‘ναι δηλαδή, περιµένουν τον πελαργό να τους φέρει ένα µωρό. Και το ερώτηµα απλό. Αν δεν είχε κερδίσει Οσκαρ αµερικανικό, ποιος από τα θηριώδη media θα ενδιαφερόταν για την κοιλιά της Μαριόν Κοτιγιάρ; Αντε ίσως το «Figaro».

Τι σηµαίνουν όλα αυτά για το γαλλικό Φεστιβάλ των Καννών; Εκτός από τη δηµοσιότητα; Πως εµείς οι Γάλλοι θεωρούµε ανεκτίµητο τον έρωτα. Vivre l’ amour. Κορόνα στο κεφάλι µας. Ενώ εσείς οι Αµερικανοί µονίµως πουριτανοί. Αρα πρωταθλητές οι Γάλλοι στην ελευθερία και στο δικαίωµα του καθενός.

Πρωταγωνιστής ο φυλακισµένος Παναχί

∆ύο τα µόνιµα όπλα του Φεστιβάλ Καννών. Σεξ και πολιτική. Ανέκαθεν. Πάνε µαζί. ∆ίδυµα.

Από τη µία η εγκυµοσύνη και ο «παράνοµος» δεσµός της Μαριόν Κοτιγιάρ. Από την άλλη ο πενηντάχρονος σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί από το Ιράν. Βάζω στοίχηµα. Περισσότερη δηµοσιότητα θα εξασφαλίσει ο Ιρανός, που τις ταινίες του ζήτηµα είναι αν τις έχουν δει δέκα χιλιάδες νοµαταίοι στην Ελλάδα, από τον Ρόµπερτ Ντε Νίρο. Το γεγονός λοιπόνµοιάζει µε follow up του περσινού φεστιβάλ, όταν η Ζιλιέτ Μπινός σε µια συνέντευξη Τύπου δάκρυσε δηµοσίως για τον φυλακισµένο Παναχί, αιχµάλωτο των Αγιατολάχ. Μια καταδίκη έξι ετών και µε στέρηση εργασίας είκοσι ετών. Είσαι αντίθετος µε τη θεόσταλτη εξουσία του Ιράν; Στην πυρά. Τι είχε διαπράξει ο άνθρωπος; Κάτι που είναι συνηθισµένο σε κάθε πολιτισµένη γωνιά. Το σενάριο της τελευταίας ταινίας του, η οποία θα προβληθεί στα πλαίσια του Φεστιβάλ Καννών, δεν υποβλήθηκε, ως έπρεπε, στην επιτροπή λογοκρισίας. Και όχι µόνο αυτό. Ο Παναχί άρχισε να το γυρίζει στα κρυφά. Κρεµάστε τον ψηλά!

Οµως τα δάκρυα της Μπινός έγιναν πρωτοσέλιδα. Παγκοσµίως. Τα πρωτοσέλιδα τσαλάκωσαν την εικόνα των αγιατολάχ. Και κοντά σ’ αυτά κατέφθασε και µια καταγγελία πασίγνωστων αµερικανών σκηνοθετών. ∆ηλαδή αδελφοί Κόεν, Σπίλµπεργκ, Κόπολα, Σκορσέζε, Ρόµπερτ Ρέντφορντ, Τέρενς Μάλικ, Τζόναθαν Ντέµι, Τζιµ Τζάρµους. Σχεδόν όλοι. Ετσι οι δεσµώτες τον αποφυλακίζουν. Με εγγύηση 250.000 δολαρίων. Σου λέει, περισσότερο θόρυβο κάνει από τη φυλακή από το να βγει και στην Ευρώπη να κυκλοφορεί.

Ετσι δικαιωµατικά οι Κάννες, πρώτες στον έρωτα, πρώτες στην ελευθερία, θα φιλοξενήσουν δύο ταινίες. Η πρώτη, όπως είπα, είναι του Τζαφάρ Παναχί µε συνεργάτη τον Μολταµπά Μιρταχµάς. Ο φίλος του που σκηνοθετούσε στα κρυφά όσο ο Παναχί βρισκόταν στη φυλακή. Ο τίτλος συµβολικός: «Μια ταινία που δεν είναι ταινία». Κάτι περισσότερο απ’ αυτό είναι. Η δεύτερη είναι του λιγότερο γνωστού Μοχαµάντ Ρασουλόφ, επίσης φυλακισµένου των αγιατολάχ και ονοµάζεται «Αντίο». Κι αυτός ο τίτλος συµβολικός Α, να µην ξεχάσω: ο Παναχί είναι σκηνοθέτης δύο ταινιών που έχουν καρφωθεί στη µνήµη όσων τις έχουν δει. «Το άσπρο µπαλόνι» και κυρίως ο «Κύκλος» που κέρδισε Χρυσό Λιοντάρι Βενετίας. ∆ιαµάντι µινιµαλισµού και αληθινού αδογµάτιστου φεµινισµού. Το πάθος για αξιοπρέπεια και ελευθερία, το εφαλτήριο για µεγάλη τέχνη ακόµα και από την τελευταία γωνιά της οικουµένης!