Η υπονόµευση της κατήφειας

Αν διαβάσει κανείς µόνο το οπισθόφυλλο, µάλλον θα παραπλανηθεί: «Η σκοτεινή πόλη µοιάζει να αναζητεί µια χαραµάδα φως, καθώς πέφτει πάνω της και τη σκεπάζει η κίτρινη σκόνη που έρχεται από την έρηµο, ενώ οι ήρωες του βιβλίου, αδαείς και αβοήθητοι, ψάχνουν να αρθρώσουν έναν καινούριο Λόγο µε τα ετερόκλητα υλικά του Χάους». Αλλά ο Μιχάλης Φακίνος, που εξέδωσε αισίως το όγδοο µυθιστόρηµά του, µε τίτλο «Η έρηµος έρχεται», είναι κάθε άλλο παρά συγγραφέας της θλίψης. Και αυτό φαίνεται να είναι η µεγάλη δύναµη του βιβλίου του, που µόλις κυκλοφόρησε. Οτι προσαρµόζει ένα από τα µεγαλύτερα όπλα του, το χιούµορ, σε ένα δύσκολο θέµα, βαρύ: την περιγραφή µιας καταθλιπτικής εποχής, της δικής µας, µέσα από µια πόλη που δεν ονοµάζει, της οποίας οι κάτοικοι είναι σκιές του εαυτού τους. Για να συνδυάσει το ζοφερό τοπίο µε τη χιουµοριστική περιγραφή, καταφεύγει σε ένα παλιό συγγραφικό κόλπο το οποίο, αν ο συγγραφέας είναι καλός, πιάνει πάντα: βάζει σε πρωταγωνιστικούς ρόλους γκροτέσκα πρόσωπα, που τονίζουν µε την κωµική στάση τους τον παραλογισµό της πραγµατικότητας. Οι πρωταγωνιστές του είναι τέσσερις φίλοι, πρώην τρόφιµοι ψυχιατρείου, που χρησιµοποιούν τα ονόµατα των αδελφών Μαρξ και φτιάχνουν µια ορχήστρα χωρίς να ξέρουν µουσική. Ο Μιχάλης Φακίνος, παρόλο που δούλεψε για πολλά χρόνια ως δηµοσιογράφος – στα «ΝΕΑ» – κατάφερε να ασχολείται συστηµατικά µε τη συγγραφή, δηµιουργώντας µάλιστα αναγνωστικό κοινό φανατικό για τα κείµενά του. Εδώ µας δίνει ένα έργο που αν δεν θέλει να γκρεµίσει τη συλλογική κατήφεια – ουτοπικός στόχος σήµερα –, οπωσδήποτε την υπονοµεύει.