ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είµαστε όλοι λίγο χούλιγκαν;

Βλέποντας µε απορία τα έκτροπα στον τελικό του Κυπέλλου (και κερατάς και δαρµένος), αναρωτήθηκα εάν σχεδόν κάθε Ελληνας είναι λίγο χούλιγκαν στην καθηµερινή ζωή του. Μερικές µέρες πριν περίµενα πεζή σε κεντρική διασταύρωση της Αθήνας. Οταν ανάβει ο«Γρηγόρης», ένας µπαµπάς µπροστά µου, µετο µωρό αγκαλιά και έναν πιτσιρικά στο χέρι, πατά στην άσφαλτο για να περάσει. Μόλις που προλαβαίνει, τελευταία στιγµή, νατραβήξει τον µικρούλη από τοµαύρο αυτοκίνητοπου περνά θρασύτατα µε κόκκινο. Εκτός εαυτού, ορµά στο αυτοκίνητο και βαθουλώνει το φτερό από τις κλωτσιές. Ο νεαρός οδηγός βγαίνει µε τσαµπουκά και ζητά βρίζοντας τα ρέστα για τη ζηµιά!

Και λίγες βδοµάδες πριν, ενώ περπατούσα στο πεζοδρόµιο, ανοίγει µπροστά µου απότοµα η πόρτα από ένα παρκαρισµένο αυτοκίνητο και µια «κυρία» µε το κινητό στο αυτί βγαίνει χαζογελώντας, χωρίς να κοιτάξει εάν περνά κάποιος. Ο αγκώνας µου συγκρούεται µε δύναµη µε το µέταλλο και µένω άφωνη από τον πόνο. Με κοιτά µε απαθές ύφος, χωρίς καν να ζητήσει συγγνώµη, και επιπλέον σχολιάζει φεύγοντας ενοχληµένη: «Καλά, δεν προσέχετε πού πάτε;». Το ραντεβού στον ορθοπεδικό µε περιµένει… Εν µέσω κρίσης – χρηµάτωνκαι αξιών – ο Ελληνας δεν αποφασίζει να κάνει ούτε αυτό: να σκύψει λίγο µέσατου, να ενδοσκοπηθεί, να βελτιώσει τις καθηµερινές συµπεριφορές του και νοοτροπίες.

Στην Ελλάδα του 2011 συνεχίζουµε να βγάζουµε τα µάτια µας µόνοι µας…