ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λουλούδια για τους πεθαµένους

Εχω προσέξει ότιτα µόναπου δεν ρήµαξε ηκρίση, απεναντίαςτους έδωσε ζωή καιγκάζιαπρωτόφαντα, είναιτα µπαλκόνια και οιβεράντες της καθηµαγµένης Αθήνας. Σπόροι και βολβοί που έτρωγεη µούρητους χώµα από την εποχή που εκταµιευόταν η τρίτη δόση από το ΔΝΤ έσκασαν σαν οµοβροντία γεµίζοντας την ατµόσφαιρα χρώµατα κι αρώµατα κι ελπίδες φρούδες. Φρούδες – ξεφρούδες, εγώ πάντωςπρώτη φορά είδα στις γλάστρες µου τόσες µαζεµένες κίτρινες συστοιχίες από φρέζιες εδάφους εδάφους και τόσες ιώδεις ρουκέτες από ζουµπούλια έτοιµανα εκτοξευτούν κατ’ αγνώστων.

Βασικά, τόσα χρόνια, την έβγαζαµε κάτι ολιγαρκή παχύφυλλα και ανθεκτικές πρασινάδες συν µια κοντούλα ρίγανη που ειδικά φέτος έχει γίνει κι αυτή σαν ξεσελωµένο µπαοµπάπ. Λίγους µεσηµβρινούς πιο ανατολικά να ήµασταν, θα έλεγα ότι – δεν µπορεί – η ραδιενέργεια της Ιαπωνίας είναι αυτή που ωφέλησε τα φυτά µου κι όχι η δική µου αγωνία να πιαστώ από κάπου, κι ας είναι και σαν της γαρδένιας τον ανθό που ζει µια νύχτα µόνο.

Μέχρι να βγάλει τα πρώτα δοντάκιατου το γιασεµίκαι η µπουκαµβίλια ν’ απλώσει στη λιακάδα τα πρόστυχα τα ροζ σατέν εσώρουχά της,θυµήθηκα τον στίχο του Σεφέρηκαι σαςτον αφιερώνω: «Τα µονοκοτυλήδονα και τα δικοτυλήδονα ανθίζανε στον κάµπο, σου το ‘χαν πει στον κλήδονα και σµίξαµε φιλήδονα τα χείλια µας, Μαλάµω».