∆ιπλωµατικό πόκερ για µετανάστες

Τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή επιχειρεί να εκµεταλλευτεί η Αθήνα σε όλα τα µέτωπα – στο διπλωµατικό, όπου συνεχίζει τις επαφές για την εξεύρεση πολιτικής λύσης στο θέµα της Λιβύης, αλλά κυρίως στο µεταναστευτικό µέτωπο.

∆ιπλωµατικές πηγές σηµειώνουν ότι η συζήτηση που άνοιξε και επισήµως από τη συνάντηση Σαρκοζί – Μπερλουσκόνι στη Ρώµη για αλλαγή του Σένγκεν επαναφέρει στο προσκήνιο το επιχείρηµα της Ελλάδας ότι πρέπει να υπάρξει δίκαιη κατανοµή των µεταναστευτικών βαρών ανάµεσα στα κράτη – µέλη. Ενδεικτικό της κατάστασης η οποία έχει διαµορφωθεί και στην οποία ώς τώρα έκλειναν τα µάτια οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι – ιδιαίτερα του Βορρά – είναι ότι η Ελλάδα δέχεται τα τελευταία χρόνια καθηµερινά τον αριθµό µεταναστών που φτάνουν τις τελευταίες µέρες στην Ιταλία λόγω του πολέµου στη Μέση Ανατολή. Ενα µεταναστευτικό ρεύµα που υποχρέωσε την ιταλική κυβέρνηση να διαµαρτυρηθεί στα ευρωπαϊκά όργανα και να επιτρέψει την παράνοµη διαφυγή τους σε άλλες χώρες της Ευρώπης για να εκτονώσει την πίεση που δέχεται η ιταλική κοινωνία.

Ετσι η συζήτηση που ξεκίνησε µε πρωτοβουλία του κ. Μπερλουσκόνι για την αλλαγή του Σένγκεν ενισχύει και το αίτηµα της Ελλάδας για αναθεώρηση του ∆ουβλίνου ΙΙ – δηλαδή να µην περιορίζονται οι µετανάστες στις χώρες εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά να µοιράζονται στους «27». Το θέµα αυτό αναµένεται να συζητηθεί σήµερα στη Λευκωσία, στην άτυπη συνάντηση υπουργών Εξωτερικών της Ανατολικής Μεσογείου (Κύπρος, Ελλάδα, Ισραήλ, Ιταλία, Μάλτα και Βουλγαρία) που διοργανώνεται ύστερα από πρόσκληση του κύπριου ΥΠΕΞ Μάρκου Κυπριανού. Στο επίκεντρο της άτυπης συνάντησης αναµένεται να βρεθούν επίσης οι επιχειρήσεις εναντίον της Λιβύης, αλλά και η αιµατηρή καταστολή των διαδηλώσεων στη Συρία, για την οποία η διεθνής κοινότητα δεν έχει βρει ακόµη κοινή φωνή καταδίκης. Παράλληλα δεν αποκλείεται να υπάρξει και ειδική συνάντηση στην Αθήνα των υπουργών Εξωτερικών της περιοχής µε θέµα τις ροές των µεταναστών από τη Βόρεια Αφρική.

Αν και κάθε «παίκτης» της περιοχής έχει τα δικά του συµφέροντα που µεταφράζονται σε διαφορετικές τοποθετήσεις – από τη σκληρή γλώσσα της Ιταλίας για την άλλοτε φίλη Λιβύη µέχρι την ουδέτερη στάση της Κύπρου –, η Αθήνα επιχειρεί από τη µια να παίξει τον ρόλο µεσολαβητή, επαναλαµβάνοντας στην περίπτωση της Λιβύης ότι πρέπει να βρεθεί το ταχύτερο µια πολιτική λύση και οι δύο πλευρές να καθήσουν στο ίδιο τραπέζι κι από την άλλη να παίξει ρόλο στο ανθρωπιστικό σκέλος, που δεν έχει όµως ακόµη λάβει συντονισµένη µορφή υπό τον ΟΗΕ.

Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, σηµειώνουν διπλωµατικές πηγές, προκαλούν έντονη κινητικότητα και αβεβαιότητα για την επόµενη µέρα στις χώρες της περιοχής.

Στο πλαίσιο αυτό δεν πρέπει να θεωρείται τυχαία η «καθυστέρηση» στον προγραµµατισµό της κοινής συνεδρίασης Υπουργικών Συµβουλίων Ελλάδας – Ισραήλ (στη µορφή του Ανώτερου Συµβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας), η οποία προγραµµατιζόταν για τις αρχές Απριλίου, αλλά µετατίθεται τώρα για το τέλος Μαΐου.

Η Αθήνα θέλει να εκµεταλλευτεί τις εξελίξεις σε όλα τα µέτωπα

Στη Βεγγάζη

Η Αθήνα αναµένεται µέσα στις επόµενες µέρες να µεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Βεγγάζη µε ελληνικό πλοίο, το οποίο δεν αποκλείεται να µεταφέρει τραυµατίες στην Κρήτη

Πιέζει για αλλαγή στον κανονισµό ∆ουβλίνο II η Αθήνα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΡΑ∆ΕΛΗΣ

Την αναθεώρηση του κανονισµού ∆ουβλίνο ΙΙ και τη θωράκιση των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε. υποστηρίζει σθεναρά η ελληνική κυβέρνηση, σε αντίθεση µε τη γαλλοϊταλική πρόταση για τη διενέργεια εσωτερικών συνοριακών ελέγχων στις χώρες-µέλη της Συνθήκης Σένγκεν. Η ελληνική πρόταση ως προς το πρώτο σκέλος που αφορά το ∆ουβλίνο ΙΙ δεν βρίσκει συµµάχους, διότι οι ευρωπαίοι εταίροι δεν θέλουν σε εποχές κρίσης να επιβαρύνουν τους προϋπολογισµούς τους µε τα έξοδα επαναπατρισµού των χιλιάδων λαθροµεταναστών.

«Εσείς, όταν το 2003 ψηφίσατε τον κανονισµό ∆ουβλίνο ΙΙ, δεν γνωρίζατε τι θα σήµαινε για εσάς;», είναι το συχνό επικριτικό σχόλιο που δέχονται οι έλληνες υπουργοί που προσπαθούν να ανοίξουν το θέµα στα φόρα της Ε.Ε., υποστηρίζοντας ότι ο κανονισµός δοκιµάστηκε στην πράξη αλλά απέτυχε. Το πραγµατικό κόστος από την αποδοχή του ∆ουβλίνου ΙΙ δεν έχει υπολογιστεί µε ακρίβεια από τις ελληνικές αρχές. Οι εκτιµήσεις πάντως το ανεβάζουν σε τριψήφιο αριθµό εκατοµµυρίων ευρώ ετησίως. Και αυτό διότι, σύµφωνα µε τα όσα προβλέπει ο κανονισµός, η πρώτη χώρα στην οποία εισήλθε ένας λαθροµετανάστης είναι και υπεύθυνη για τον επαναπατρισµό του.

Η Ελλάδα που αποτελεί την πύλη εισόδου για το 90% των παράνοµων µεταναστών αναλαµβάνει να καλύψει τα έξοδα επαναπατρισµού για όλους αυτούς τους λαθροµετανάστες, ασχέτως του πού έχουν συλληφθεί. «Για παράδειγµα, αν συλληφθούν στην Ολλανδία ή την Αγγλία 100 λαθροµετανάστες, οι οποίοι µερικούς µήνες ή χρόνια πριν µπήκαν στην Ε.Ε. µέσω Ελλάδας, τότε οι ολλανδικές ή οι αγγλικές αρχές µάς τους επιστρέφουν µε έξοδα που χρεωνόµαστε εµείς. Στη συνέχεια πρέπει να βρούµε και τον τρόπο να τους επιστρέψουµε στην πατρίδα τους», εξηγεί στα «ΝΕΑ» ανώτερο στέλεχος του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Ο επαναπατρισµός είναι ένα άλλο δύσκολο κεφάλαιο για τις ελληνικές αρχές, καθώς πολλές από τις χώρες προέλευσης των παράνοµων µεταναστών δεν έχουν διακρατικές συµφωνίες µε την Αθήνα ή διπλωµατικές αποστολές ή και, όταν έχουν, καθυστερούν να δώσουν τα απαραίτητα έγγραφα επιστροφής.

«Η πρότασή µας περιλαµβάνει τον επιµερισµό ασύλου σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. », αποκαλύπτει κορυφαίο στέλεχος του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Τελευταία ελληνική πρόταση είναι η Frontex να αναλάβει την ευθύνη του επαναπατρισµού των παράνοµων µεταναστών ώστε το κόστος να µη βαραίνει µόνο µία χώρα, άλλα τον ευρωπαϊκό µηχανισµό.