Γυναικεία φωνή σε θερινό σινεµά

Πρέπει να ήταν καλοκαίρι του ’70, η χούντα στο φόρτε της, εµείς µόλις είχαµε τελειώσει το Λύκειο και περιµέναµε τα αποτελέσµατα του Ακαδηµαϊκού, όπως έλεγαν τις πανελλαδικές εξετάσεις. Είµαστε θεατές και πρωταγωνιστές ταυτόχρονα της δεκαετίας του ’60, που µόλις είχε ολοκληρωθεί, και προσπαθούσαµε να αφουγκραστούµε όσα µεγαλειώδη είχαν συµβεί διεθνώς, µέσα από τη µουσική, τις ταινίες – όσες έβρισκαν διανοµή – και τις παρέες, µέσα στις οποίες µιλούσαµε για όλα αυτά, συνειδητοποιώντας ότι χάσαµε κάτι σηµαντικό που δεν θα αποκτήσουµε ποτέ. Το προσωπικό µου καταφύγιο εκείνο το καλοκαίρι ήταν η ταράτσα ενός θερινού κινηµατογράφου στο Περιστέρι.

Εβλεπα, συνήθως µόνος µου, όλες τις ταινίες που έπαιζε. Κάτι µε γοήτευε σε εκείνη την ταράτσα. Θυµάµαι ότι για κάποιες εβδοµάδες ένα τρέιλερ διαφήµιζε µια ταινία «προσεχώς». Ηταν το θέµα (κριτική στο εκπαιδευτικό σύστηµα της Γηραιάς Αλβιώνας), αλλά κυρίως η γυναικεία φωνή του τρέιλερ που µου δηµιούργησε µια ακατανίκητη επιθυµία να δω την ταινία. Οταν τελικά παίχτηκε, παρακολούθησα όλες τις προβολές της ταινίας, νοµίζω 8. Τίτλος ταινίας, «Εάν». Σκηνοθέτης, ο Λίντσεϊ Αντερσον. Το φθινόπωρο του ’70 πέρασα στο Πολυτεχνείο. Τα πράγµατα άρχισαν να αποκτούν συγκεκριµένη µορφή.