ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ Η µακρά δεκαετία του ‘80

∆εν είναι ευχάριστο, αλλά αξίζει κανείς να το προσπαθήσει, σαν δοκιµασία: Να δει τα φιλµάκια που απαθανατίζουν τα συνδικαλιστικά ανδραγαθήµατα στη στρατηγικότερη από τις στρατηγικές ∆ΕΚΟ. Αν υποµείνει το µαρτύριο, θα αποζηµιωθεί. Μετά το τέταρτο – πέµπτο βίντεο, ο ίλιγγος από τα ντεσιµπέλ και τα τσαµπουκαλίδικα κλισέ θα τον διακτινίσει στις ωραίες ηµέρες του ‘80.

Αυτή η «χρυσή», η καθοριστική δεκαετία δεν επιβιώνει µόνο στη βιντεοθήκη του genop.gr. Αυτή η εποχή – η µαµή του ανθρωπολογικού τύπου που αποκαλούµε σύγχρονο Ελληνα – έχει διασταλεί ιστορικά. Τα ήθη της, οι µύθοι της, οι καταστατικές της σηµασίες ακόµη διαρκούν.

∆ιαρκεί η βεβαιότητα ότι ο πολίτης δεν ευθύνεται για τίποτε· η κρατική περιουσία είναι «περιουσία του ελληνικού λαού και δεν εκποιείται»· οι δανειστές µας είναι «κηδεµόνες από τους οποίους πρέπει να ανακτήσουµε την κυριαρχία µας».

Κατά τον τρόπο του ‘80, όλες οι προκλήσεις που αντιµετωπίζει η κοινωνία δραµατοποιούνται, αποσπώνται από την επικράτεια του ορθού λόγου και εγγράφονται στο έπος του ανάδελφου και αγωνιζόµενου λαού. Από δηµόσιες υποθέσεις, γίνονται υποθέσεις «ψυχικές»…

Αυτή η µονοκρατορία του ψυχο-λαϊκισµού που εγκαθιδρύθηκε πριν από τριάντα χρόνια κάνει τον πρόεδρο του συντηρητικού κόµµατος εξουσίας να επιστρατεύει τα ίδια συνθήµατα µε την κοµµουνιστική Αριστερά. Αυτά τα ίδια στερεότυπα µηρυκάζουν οι «αγανακτισµένοι» βουλευτές της πλειοψηφίας και τα ανιχνεύει κανείς ακόµη και στις οµιλίες του Πρωθυπουργού.

Παρ’ ότι τα δανεικά στέρεψαν, το ‘80 διαρκεί. ∆ιαρκεί ως χανγκόβερ του πολιτικού συστήµατος στο παρόν της ανάγκης. Του συστήµατος που δεν ξέρει πια πώς να υπάρξει, χωρίς να βολεύει, χωρίς να χαϊδεύει, χωρίς να συγκινεί.