Το κράτος νόµιµος φορέας άσκησης βίας

Στην Ελλάδα, υπό την πίεση ενός ψευδεπίγραφου αριστερού λόγου, αντί να συζητάµε τις αναγκαίες προϋποθέσεις για τη νοµιµοποίηση της αντίστασης των πολιτών στην αυθαιρεσία των εξουσιών, συζητούµε για τις προϋποθέσεις εφαρµογής του νόµου.

Ετσι, αντί το ερώτηµα να είναι πότε οι πολίτες νοµιµοποιούνται να αντιστέκονται στην εξουσία, αντιστρέφεται και αφορά το πότε η εξουσία νοµιµοποιείται να εφαρµόζει τον νόµο – ή αλλιώς γιατί η Πολιτεία φοβάται να εφαρµόζει τον νόµο.

Από την εποχή του άγγλου φιλόσοφου Τζον Λοκ έχει ανοίξει η συζήτηση για τη νοµιµότητα της αντίδρασης των πολιτών στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Μόνο που από τότε έχουν τεθεί και κάποιες οριοθετικές γραµµές. Είναι άλλη η νοµιµότητα της αντίστασης κατά της αυθαίρετης και δικτατορικής εξουσίας και άλλη η νοµιµότητα της αντίστασης κατά των νόµων που ψηφίζονται σε µια αντιπροσωπευτική δηµοκρατία.

Η άσκηση βίας σε µη νόµιµα και αντιδηµοκρατικά καθεστώτα νοµιµοποιείται από τις αρχές των φυσικών δικαιωµάτων. Αλλωστε χωρίς την άσκηση βίας κατά των αυταρχικών καθεστώτων θα ζούσαµε ακόµη στην εποχή των δούλων ή έστω των κυρίαρχων φεουδαρχών. Το ζήτηµα όµως της αυθαιρεσίας και της ατιµωρησίας σ’ ένα δηµοκρατικό καθεστώς είναι διαφορετικής τάξης, αφού ακριβώς αυτή του η δηµοκρατικότητα το µετατρέπει και στον µόνο νόµιµο φορέα άσκησης βίας.

Η άρνηση της αυταξίας των νόµων («νόµος είναι το δίκιο του οποιουδήποτε») – και όχι φυσικά η αµφισβήτηση µε νόµιµα µέσα τού ενός ή του άλλου νόµου – υποκρύπτει τη βαθύτατη άρνηση µιας κάποιας Αριστεράς να αποδεχτεί νεωτερικές αξίες όπως είναι η αντιπροσωπευτική δηµοκρατία (γιατί όχι και αστική;) και το κοινωνικό συµβόλαιο. Από την άλλη η αδυναµία της Πολιτείας να εφαρµόζει τον νόµο είναι απότοκο του γεγονότος πως ακόµη και στους κόλπους της εξουσίας δεν έχουν γίνει αποδεκτοί – λόγω πολιτικού κόστους – οι κανόνες εφαρµογής των νόµων, οι κανόνες δηλαδή της δηµοκρατίας.

Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι αναπληρωτής επιστηµονικός διευθυντής στο ΙΣΤΑΜΕ