ΔΡΟΜΟΙ 

Οι προφητείες…
… για το τέλος του κόσµου του συντροφεύουν τον άνθρωπο από τη γέννησή του. Εξιλεωτικοί κατακλυσµοί, κατακρηµνίσεις πυρός και σιδήρου, πληµµυρίδες αίµατος. Αέναα κύµατα απόφανταστικούς καβαλάρηδες ξεχειλίζουν το ασυνείδητο, όπως οιτέσσερις ιππότες της Αποκαλύψεως σταχαρακτικά του Ντύρερ ή στις ταινίεςτου Μπέργκµαν («Ηέβδοµη σφραγίδα»). Ακόµη και τα καλύτερα πνεύµατα υπέκυψαν σε τέτοιες προφητείες, όπως ο Τόµας Μορ, που του έκανε µεγάλη εντύπωση πόσο συγκεκριµένη ήταν η προφητεία των Μάγια για το τέλος του κόσµου: 21 ∆εκεµβρίου 2012, ώρα 10η νυχτερινή. Είµαστε πάντως στην ευχάριστη θέση να γνωρίζουµε πως καµιά εσχατολογική προφητεία δεν έχει επαληθευτεί µέχρι τώρα. Το τέλος παραµένει αόρατο.

Σε µια στιγµή;…
… Σε χίλια χρόνια; Σαν να µηνέχει καµία διαφορά, ο άνθρωπος δεν κάνει σπουδαία πράγµατα για να αποτρέψει αυτό το διαρκώς αναβαλλόµενο τέλος. Το αντίθετο µάλιστα. ∆εν χορταίνει να ξοδεύει τους φυσικούς πόρους του πλανήτη, να εκµεταλλεύεται τα πλούτη του εδάφους και του υπεδάφους, να µολύνει τον αέρα που αναπνέει, τα νερά που λούζεται και πίνει, τα φυτά που τον τρέφουν.

Το βλέπουµε και στην πυρηνική ενέργει α. Βλέπουµε πόσο εντυπωσιακά πληθαίνει τις ανθρώπινες δυνατότητες. Και γι’ αυτό έχουµε λίγο πολύ µάθει να ζούµε µε την ακλόνητη αρχή πως «δεν υπάρχει µηδενικόςκίνδυνος».

Οµως αυτό που προφανώς υπάρχει είναιένας θανάσιµος κίνδυνος για εκείνουςπου ζουν κοντά σε πυρηνικούς σταθµούς, καθώς καιγια πολλούς άλλους.

Ασφαλώς, πρέπει να συµπέσουν ένα σωρό αντιξοότητες. Οµως, αυτό ακριβώς συµβαίνεισήµερα στην Ιαπωνία. Και όπως παρατηρεί η συγγραφέας Υβόν Τουσέν στη βελγική εφηµερίδα «Λε Σουάρ»,«δικαιολογηµένα κάνουµε τη σκέψη πως, αν η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας εξακολουθήσει νααναπτύσσεται ατιµωρητί, αυτές οι αντιξοότητες θα πολλαπλασιάζονται». Γι’ αυτό είναι κυνική η στάση εκείνων που πάντα προτιµούν το µικρότερο οικονοµικόκόστος από τον µικρότερο κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή, εκείνων που κάθε τόσο επικαλούνται το «απαγορευτικό κόστος» των ανανεώσιµων πηγών ενέργειας. Τι πάει να πει αυτό; αναρωτιέται η Υβόν Τουσέν. Πως οι τροµακτικές συνέπειες στην υγεία και τη ζωή των Ιαπώνων που βρέθηκαν στην πρώτηγραµµή του πυρηνικού ατυχήµατος δεν είναι απαγορευτικές;

Στο Πορτ-ο-Πρενς…
… της σεισµόπληκτηςΑϊτής, τα κορίτσια βρήκαν το κέφι να ντυθούν «Μις Χολέρα» στο φετινό καρναβάλι. Να κοροϊδέψουν την κακή τους τύχη που τους έφερε τη διπλή συµφορά. Και στην Ιαπωνία,άλλα κορίτσια βρίσκουν το θάρρος να ψάχνουν ακόµη ανάµεσα στα συντρίµµια για ανθρώπους, απευθύνοντας σπαρακτικές εκκλήσεις στον υπόλοιπο κόσµο: «Σας παρακαλώ, βοηθήστε τη χώρα µας!». Την ίδιαώρα, ανάµεσα στην Αϊτή και την Ιαπωνία, οι εφησυχασµένες δυτικές δηµοκρατίες µας κάνουν λογαριασµούς πάνω από το πτώµα της Λιβύης, προσπαθώντας να βάλουν µια τιµή στη ζωή των ανθρώπων όπως βάζουν τιµή στη βενζίνη: αξίζει άραγε λιγότερο ή περισσότερο;

Αποκάλυψη τώρα;…
… Σε µια στιγµή ή σε χίλια χρόνια, το τέλος θα το γράψουµε µόνοι µας.