ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σάββατο µεσηµέρι στο 11ο Πανελλήνιο Συνέδριο Αρχιτεκτόνων

«Μαρία, το µπιφτέκι σου είναι ετοιµόρροπο». Φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής καραδοκεί πάνω από τον µπουφέ σε αίθουσα του Ζαππείου όσο η φίλη της απλώνει το χέρι για να αρπάξει ένα καναπεδάκι, ισορροπώντας στο άλλο χέρι ένα γεµάτο πιάτο. Σάββατο µεσηµέρι στο 11ο Πανελλήνιο Συνέδριο Αρχιτεκτόνων. Στριµωξίδι στις οµιλίες, σκόρπια άδεια πιάτα και ποτήρια από το µεσηµεριανό φαγητό στους χώρους των εκθέσεων και αµερικανοί τουρίστες που µπήκαν ανενόχλητοι στον χώρο κρατώντας στο ένα χέρι «βρώµικο» και στο άλλο φωτογραφικές µηχανές. Είχαν προηγηθεί αποδοκιµασίες και αποχωρήσεις οµιλητών, διαλέξεις εξ αποστάσεως – αρχιτέκτονας που δεν µπορούσε να παρασταθεί έστειλε την οµιλία του σε MP3! – και ατελείωτες ώρες ανταλλαγής γενικόλογων ιδεών για την κοινωνική διάσταση της αρχιτεκτονικής, τη γραφειοκρατία, τις µελέτες και την έκδοση οικοδοµικών αδειών. Παρ’ όλα αυτά, οι αρχιτέκτονες παρέµειναν ευρηµατικοί. ∆ιάλεξη #1: Καθώς ο οµιλητής µιλά για το άνοιγµα του επαγγέλµατος, η διαφάνεια δείχνει έναν ινδό οδοντίατρο να εξετάζει έναν ηλικιωµένο. Οταν αργότερα αναφέρεται στη συνεργασία των αρχιτεκτόνων µε άλλες ειδικότητες, βλέπουµε ένα κοπάδι πάπιες. ∆ιάλεξη #2: Εκνευρισµένος οµιλητής αναφέρεται σε αρχιτεκτονικά λάθη και την αδυναµία προστασίας της πολιτιστικής κληρονοµιάς δείχνοντας ένα έργο της διάσηµης ιρακινής αρχιτέκτονος λέγοντας: «Αυτό είναι από την περίφηµη… πώς τη λένε; Χαµπίµπ… Ζάχα Χαµπίµπ». Φεύγοντας ρίχνω µια µατιά στο βιβλίο εντυπώσεων: «Είναι σαν να βλέπω το ίδιο έργο. ∆ιαλέξεις για αρχιτεκτονική σχολή, καµιά επαφή µε τα προβλήµατά µας, εδώ ο κόσµος καίγεται…». Ενα δεύτερο σηµείωµα µε στρογγυλά, γυναικεία γράµµατα: «Καλή η προσπάθεια, ωραίος ο χώρος, αλλά από λόγια είµαστε µάλλον φιλόλογοι παρά αρχιτέκτονες». Στην τελευταία σελίδα φοιτητής έχει γράψει: «Κρίµα τα 35 ευρώ που έδωσα». Ακριβώς από κάτω κάποιος αρχιτέκτονας: «Τσίπη, εγώ έδωσα 65».