ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ  Οι Ευρωµπέοι έχουν χρέη

Ηταν ωραίος ο παράγοντας. Κεφάτος και αεράτος, δεν θύµιζε καθόλου άνθρωπο που χαµηλώνει το βλέµµα για να απολογηθεί. Αντιθέτως.Χλεύαζε τους κατηγόρους του – που λένε ότι έστηνε ταµατς – και προκαλούσε ωµά τηνΠολιτεία («να στείλουνε το Σ∆ΟΕ όσες φορές θέλουν, να τους κεράσω και ψητό»).

Είναι ωραίος ο Μπέος. Μα πάνω απ’ όλα είναι οικείος. Γνωστός µας, διπλανός µας. Η εικόνα του, ο λόγος του – µε την κατάχρηση του «εγώ»και τα αργόσυρτα«ας ‘ούµε» – τον κατατάσσουν στον κανόνα του λαϊκού Ελληνα που βρήκε τον τρόπο του και πρόκοψε…

Αν εξαιρέσει κανείςκάποιες υπερβολές στο ύφος και τον «τονισµό»,ο Μπέοςθα µπορούσε να ειδωθεί και ως αντιπροσω πευτικήπερίπτωση της γενιάς του. Μιας γενιάς πουδεν έζησε καν τα πρώτα δύσκολα χρόνια τηςµεταπολεµικής ανασυ γκρότησης. Μιας γενιάς που επαναπαύθηκε στον αυτόµατο πιλότο της ανάπτυξης και έζησε σε µια χώρα που αποµύζησε εκατοντάδες δισεκατοµµύρια σε δανεικά. Και τώρα, που το πράγµα ασχήµυνε και δεν σηκώνει κουτσαβακισµούς, τώρα που ήρθε η ώρα της πληρωµής, η ίδια αυτή γενιά καµώνεται πως έζησε κι ευδοκίµησε αλλού. ∆υσκολεύεται να αποδεχτεί το αυτονόητο: ότιτέτοιος πακτωλός σε µια τόσο µικρή οικονοµία δεν µπορεί να ωφέλησε µόνο την ολιγαρχία.

«Είµαι πενηνταδυόχρονώ», εξοµολογήθηκε ο ελληνοπρεπέστατος Μπέος. Οι συνοµήλικοί του, που εξακολουθούν να είναι στα πράγµατα, καλούνται τώρα νασκοτώσουν την αγελάδα που άρµεγαν. Καλούνται επειγόντως να συνειδητοποιήσουν ότι καµία απόπειρα ουσιαστικήςµεταρρύθµισης δεν πρόκειται νατελεσφορήσει, αν η δική τους –η κρίσιµη – γενιά την αντιµετωπίσει ως µνηµονιακόκαταναγκασµό. Καλούνται να αναγνωρίσουν ότι ηΕυρώπη δενείναι µια δύναµη που µας επιβάλλεται, αλλά ένας τρόπος συλλογικής ζωής πουαργήσαµε να µιµηθούµε.

Στη µέση του δρόµου της ζωής τους, οι γενναίοι του 1980, οι ασύδοτοι του 1999, οι όχι – πια – νέοι του 2011 κρατούν τις τύχες τηςχώρας. Καικαλούνται να αποδείξουν ότι, έστω και την ύστατη ώρα, µπορούν να υπερβούν την τερατώδη αυταρέσκεια του Ευρωµπέου.