ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πρωταθλητές στον ατοµισµό

Ο παππούς µου πάντα έλεγε ότι ο άνθρωπος φαίνεται στο τιµόνι. Το σκηνικό της περασµένης ∆ευτέρας µου θύµισε ακριβώς αυτό: διπλωµένες νταλίκες, ακινητοποιηµένα εκχιονιστικά µηχανήµατα, ουρές 15 χλµ. στη Μαλακάσα και αυτοκίνητα που έµπαιναν στις λωρίδες έκτακτης ανάγκης. Αποτέλεσµα; Μποτιλιάρισµα και ένα άθροισµα θυµωµένων οδηγών που περίµεναν πίσω από το τιµόνι κάποια θεία επέµβαση για να επιστρέψουν στην Αθήνα, αποδίδοντας ευθύνες αλλού. Η κακοκαιρία ήταν αναµενόµενη. Ηρθε και τελείωσε υπενθυµίζοντάς µου ότι οι Ελληνες δεν παίρνουµε στα σοβαρά τις προβλέψεις της ΕΜΥ, κινδυνολογούµε χωρίς να λαµβάνουµε πρώτα οι ίδιοι τα απαραίτητα µέτρα και έχουµε χάσει την εµπιστοσύνη µας στο κράτος, στις αρχές και ο ένας στον άλλο. Σε άρθρο του στο περιοδικό «Vanity Fair» τον περασµένο Οκτώβριο µε τίτλο «Φοβού τους Ελληνες και οµόλογα φέροντας», ο αµερικανός δηµοσιογράφος Μάικλ Λιούις είχε γράψει πως οι Ελληνες µε τους οποίους µίλησε κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, αλλά φαινόταν να έχουν ένα τεράστιο κενό εµπιστοσύνης. «Ολοι τείνουν να πιστεύουν πως όλοι κλέβουν την εφορία, δωροδοκούν πολιτικούς, λαδώνονται ή δηλώνουν ψευδή αξία των ακινήτων τους. Και η απόλυτη απουσία εµπιστοσύνης του ενός για τον άλλο τους παρακινεί να δρουν ατοµικά. Η επιδηµία του ψεύδεσθαι, του εξαπατάν και του κλέβειν µαταιώνουν κάθε έννοια δηµοσίου βίου. Η κατάρρευση του δηµόσιου βίου απλά ενθαρρύνει περισσότερα ψέµατα, απάτες και κλοπές». ∆ιατυπώνω την ερώτηση µε δισταγµό. Αν αντιδρούµε ατοµικά πίσω από το τιµόνι σε µια µικρή κακοκαιρία, τότε τι γίνεται σε θέµατα σοβαρά όπως ας πούµε η οικονοµία;