Τάβλι, τσιγάρο και µαγεία

Βάµος Χανίων Κρήτης 1983.

Οργανώνω εκδηλώσεις για το τραγούδι, µε συµµετοχή, της Χαρούλας, του Νταλάρα,του Μητσιά και πολλών άλλων. Υπουργός Πολιτισµού είναι η Μελίνα. Και έρχεται. Τη συνοδεύει η πολύ όµορφη και πολύ νέα Μίνα Βαλυράκη.

Η Μελίνα ανεβαίνει στον λόφο του Βάµου. Χίλιοι κάτοικοι την αποθεώνουν! Φτάνει στηνπλατεία του χωριού, που έχει το όνοµα του ∆ηµητρίο υ Λαµπράκη. Πάει κατευθείαν στο καφενείο τουΜαρέντη .«Ενα τάβλι» παραγγέλνε ιστον καφετζή. Ερχεται τοτάβλι. «Υπάρχει εδώ κανένας άλλος ταβλαδόρος να τον κοµµατιάσω;» ρωτάει η υπουργός. Το πλήθος, ολόγυρα, παρακολουθείέκπληκτοκαι θαµπωµένο. Αρχίζει το µατς. Πόρτες. Απέναντι από τη Μελίνα κάθεται ο δήµαρχος.Ο Γιάννης Χατζηδάκης. Πρώτες ζαριές,µε υπεροχή του Χατζηδάκη. Στη δέκατη ζαριά, µε υπερέχοντα πάντα τονδήµαρχο, ηΜελίνα γυρίζει καιµου λέει: «Καλά… Στο καφενείο θα τη βγάλουµε; ∆ενθα πάµε µια βόλτα στο χωριό;». «Βεβαίως!» επικροτεί ο Χατζηδάκης. Και κλείνει τοτάβλι. «Γιατίτο ‘κλεισες;» του βάζει τις φωνές η Μελίνα. «Φοβόσουνα, ε;». «Οχι καιφοβόµουνα… Αφού ήµουνα πολύκαλύτερος…».«Ισοπαλία!», αποφαίνεταιη Μερκούρη. Και σηκώνεται, κλείνοντάς µου το µάτι. «Θα µε τσάκιζε, έτσι όπως πήγαιναν τα πράγµατα», θα µου ψιθυρίσει σε λίγο.

Δεν εχω Δει στη ζωή µου πιο γοητευτική γυναίκα! Και έξυπνη – σπίρτο. Και έτοιµη, ανά πάσα στιγµήν, να βάλει στη θέση του όποιον της µπαίνει στη µύτη. Μια µέρα, ένας τύπος, κοµψευόµενος, την έχει τρελάνει στα κοµπλιµέντα. Αλλά όλα είναι «βουτυράτα»,γλεψιµατικά. Είµαι κι εγώ, λίγο πιο πέρα. Η Μελίνα µου ρίχνει µια µατιά, που σηµαίνει «βαριέµαι πολύ αυτόν τον σάχλα!». Εκείνος όµως συνεχίζει το γλείψιµο. Το µάτι της Μελίνας ψιλοαγριεύει. «Θέλεις να σου πω κάτι;» του κάνει. «Ορίστε…».«Οταν πρωτοπήγα στο Παρίσι, ήταν στις µεγάλες δόξες του ο θεατρικός συγγραφέας Μαρσέλ Ασάρ. Ηµουν πολύ νέα. Μαςσύστησαν. Το ίδιο βράδυ, ο Ασάρ ζήτησεαπό τη γυναί κα του ναχωρίσουνε! Καιτην άλλη µέρα, πήγε στον δικηγόρο του για διαζύγιο…».Πιάνει τα γέλια. «Αυτά όλα,που µου λες», συνεχίζει, «τα‘χω ακούσει χιλιάδεςφορές. Κάτισυγκλονιστικόέχεις να µου πεις;Να µε αναστατώσεις;». Ο άλλος κοκκινίζει ελαφρώς, της φιλάει το χέρι και φεύγει.

οι ΑΓΑΠΕΣ ΤΗΣ. Η Μελίνα. Της µαγείας. Του πείσµατος. Της λατρείας για τα αγαπηµένα της πρόσωπα: τον Ντασσέν. Τον Σπύρο Μερκούρη – τον αδελφό της. Τη Μανουέλα Παυλίδου. ΤονΚωνσταντίνο Αλαβάνο. Η Μελίνα που, µόλις έµπαινε στο υπουργικό γραφείο της, έβγαζε τα παπούτσια της και περπατούσε ξυπόλητη. Που δενέπρεπε να καπνίζει, αλλάκάπνιζε. Και πάνω στο πακέτοτης έγραφεπάντα το όνοµά της, για να ξέρειπόσα τσιγάρα καπνίζει. Η Μελίνα, που είχε µια φυσική εξυπνάδα, αλλά ποτέ δεν έπαιρνε πρωτοβουλίες, χωρίς προηγουµένως να συµβουλευτεί τον Ντασσέν.

Κάναµε παρέα, κάθε µέρα, χρόνια και χρόνια.Μου είχε εµπιστευθεί πολλά. Ναένα θραύσµααπό εξοµολόγησή της:«Στην Κατοχή,κάποιο βράδυ,πήγαµε µετη ∆έσπω ∆ιαµαντίδου και τον Αντρέα Φιλιππίδη σεένα µπαρστην Οµόνοια. Μπήκανετρεις Γερµανοί των Ες Ες µε σκυλιά. Αρχισα να µιλάω στα σκυλιά γαλλικάκαι να βρίζωτους Γερµανούς. Ενας από όλους κατάλαβε ίσως τι έλεγα ή του άρεσα και µας φώναξε να µας κεράσει. Η ∆έσπω κι οΑντρέας φοβήθηκαν και πήγανε. Εγώ δενσηκώθηκααπό τη θέση µου. Ερχεταιο Γερµανός στο τραπέζι µου, κάθεται απέναντί µου, βγάζει το πιστόλι του και µου λέει να τον ακολουθήσω. Τον κοιτούσα κατάµατα και κάγχαζα. «Θα σε σκοτώσω» µου κάνει. «∆εν είσαι άντρας, δεν έχεις κότσια», του λέω. Και µου ‘ριξε! Ευτυχώς, η σφαίρα βρήκε κάτισερβίτσια, κάτι γυαλικά και έφυγε αλλού».

Μόλις έµπαινε στο υπουργικό γραφείο της, έβγαζε τα παπούτσια της και περπατούσε ξυπόλητη…